- Rzeczywiście. Głupi ja! - Odpowiedział mu perlistym śmiechem. Jeszcze nigdy powiedzenie o swojej głupocie nie było takie proste i niewymagające żadnego myślenia o własnych niedoskonałościach. Oparł dłonie na jego biodrach. Kiedy ktoś brał sobie za cel spełnianie twoich snów to ta szklana kula, która była taką mimozą, skrzyła sama z siebie. A o czym marzył Flynn..? Człowiek, który nawet nie był pewien, jak chciałby, żeby jego życie wyglądało? Flynn miał naprawdę piękny głos. Jego przepalenie miało swój urok - tego złego chłopca, ot co. Nie dziwiło go, że miał wyczucie rytmu i melodyki, ale kiedy zanucił przyłapał się na tym, że podziwia te krótkie nuty, nawet jeśli daleko im było do dzieła sztuki wygrywanej przed orkiestrę. To nucenie miało swój własny czar. - Na row... - I ta sama osoba stawiała sobie za cel zaskakiwanie cię na każdym rogu. Nawet ze zwykłymi pytaniami. Nie to, żeby nigdy na oczy roweru nie widział, ale... chyba nigdy się nie miał okazji do żadnego nawet zbliżyć. - Nie jestem nawet pewien, czy kiedyś dotknąłm roweru. - Przyznał, przypominając sobie rowery z alejek włoskich i paryskich - tam często po nie sięgano. Pogoda bardziej sprzyjała niż w tym smutnym, deszczowym kraju. Automatycznie chciał rozejrzeć się po tej "okolicy", ale przecież byli w domu. Głupota. To i jego wzrok zaraz wrócił do Flynna. - Nie wytnij mi lasku i nie zabuduj widoku. - Poszerzył uśmiech, ale właściwie mówił całkiem poważnie. Te dom wygrał właśnie dlatego - ponieważ był osłonięty z jednej strony drzewami, a z drugiej było już tylko morze. Sam w sobie był jak bezpieczny azyl.
Gdy panowała cisza wcale mu to nie przeszkadzało. Muzyką stawał się rytm ich kroków. Dopatrywał się pięciolinii w każdym geście. Wyszukiwał nut w jego oczach. Chciał dać zaczarować Flynnowi swój świat dokładnie tak, jak czarowały syreny.
- Och, nie wiem. Może powinienem sprowadzić tu jakiegoś Kruka? Może zamieniłby się jak żaba z bajek w homoseksualnego księcia? - Humor wybitnie mu dopisywał. Nawet pomimo tego, co usłyszał od Florence dzisiejszego poranka. - Tak? Ukradniesz dla mnie księżyc? - Trzeba uważać, co się obiecywało Laurentowi, szczególnie, gdy zawierało to wszystko, co świeciło. Księżyc się do tego zaliczał. Wyglądał pięknie - wielka, bladoniebieska perła nieba w orszaku diamentowego pyłu. Mógł poczuć, jak palce Laurenta nieco mocniej zaciskają się na jego bokach, delikatnie wędrują na plecy. - Teraz już jest prawie jak w bajce, Mój Kruku. - Pochylił się do niego, by go ucałować. - To na szczęście, żebyś chętniej wykradał księżyc. - Wyszeptał w jego wargi.