01.01.2025, 13:37 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.01.2025, 13:41 przez Charles Mulciber.)
Jeśli Baldwin lubował się w emocjach, to miał przed sobą całą feerię tychże. Charliem targało wiele uczuć, od złości, która nakazywała po prostu dać Malfoyowi w ryj, przez frustrację powstrzymującą jego pięści, aż na smutku kończąc, bo oto kolejny potencjalny kolega nie tylko okazuje się zapatrzoną w siebie szują, ale jeszcze przeciąga na swoją stronę Scarlett. Młody Mulciber nie rozumiał, ale też nie widział swojej winy w całym tym zdarzeniu. Bo czy nie przyjął Baldwina ładnie w nie-swoim mieszkaniu? Czy to nie Baldwin zaczął od obrażania Scylli, a potem i jego samego?
- Sam to mówiłeś. Mieszkasz w ruderze, w brudzie! Wielki mi pan Malfoy. - Prychnął, odbijając piłeczkę. Bardzo nie chciał mówić pewnych rzeczy, lecz gdy płynęły emocje, płynęły też słowa.
To on był ofiarą. Ludzie pchali się do jego domu, wyzywali go, stawali mu naprzeciw, a później mieli pretensje, gdy bronił siebie i swojego honoru. Po tym, jak wuj umarł, wszystko miało być już dobrze, wrócić do normy, tak jak wtedy, gdy prowadzili miłe, sielskie życie w Oslo. Widmo Roberta wisiało jednak nad nim jak topór kata, skłócając go ze Scarlett, przywodząc do domu Baldwina.
Malfoy sam się prosił, będzie to sobie tłumaczył Charles. Sam go prowokował, sam przyszedł do niego i wyzywał go na pojedynek. Kiedy Baldwin zbliżył się, a następnie ośmielił się dotknąć jego twarzy, Charles nie wytrzymał. Odepchnął go lekko, tylko po to, by mieć lepszy zasięg, lepszą możliwość wzięcia zamachu i przywalenia kuzynowi w policzek. Nie celował w nos, bo ten zwykle boleśnie wbijał się w dłoń - coś o tym wiedział. Kość policzkowa była o wiele lepszym miejscem na wymierzenie ciosu.
Nie wyszedł z wprawy, choć zdecydowanie zabrakło mu siły, którą pamiętał we własnym ramieniu. Baldwin musiał poczuć siłę jego złości, gdy knykcie zderzyły się z jego twarzą.
- Nie będziesz wycierał sobie gęby moim ojcem! - Warknął gardłowo, jakby jemu samemu było bliżej do wilka. Dlaczego oddychał tak szybko? Kiedy tak przyspieszyło mu tętno? Nie wiedział, lecz ból obitych kostek dłoni był wręcz euforyczny. Chciał zrobić to ponownie. - I trzymaj się od mojej siostry z daleka!
- Sam to mówiłeś. Mieszkasz w ruderze, w brudzie! Wielki mi pan Malfoy. - Prychnął, odbijając piłeczkę. Bardzo nie chciał mówić pewnych rzeczy, lecz gdy płynęły emocje, płynęły też słowa.
To on był ofiarą. Ludzie pchali się do jego domu, wyzywali go, stawali mu naprzeciw, a później mieli pretensje, gdy bronił siebie i swojego honoru. Po tym, jak wuj umarł, wszystko miało być już dobrze, wrócić do normy, tak jak wtedy, gdy prowadzili miłe, sielskie życie w Oslo. Widmo Roberta wisiało jednak nad nim jak topór kata, skłócając go ze Scarlett, przywodząc do domu Baldwina.
Malfoy sam się prosił, będzie to sobie tłumaczył Charles. Sam go prowokował, sam przyszedł do niego i wyzywał go na pojedynek. Kiedy Baldwin zbliżył się, a następnie ośmielił się dotknąć jego twarzy, Charles nie wytrzymał. Odepchnął go lekko, tylko po to, by mieć lepszy zasięg, lepszą możliwość wzięcia zamachu i przywalenia kuzynowi w policzek. Nie celował w nos, bo ten zwykle boleśnie wbijał się w dłoń - coś o tym wiedział. Kość policzkowa była o wiele lepszym miejscem na wymierzenie ciosu.
Rzut O 1d100 - 87
Sukces!
Sukces!
Nie wyszedł z wprawy, choć zdecydowanie zabrakło mu siły, którą pamiętał we własnym ramieniu. Baldwin musiał poczuć siłę jego złości, gdy knykcie zderzyły się z jego twarzą.
- Nie będziesz wycierał sobie gęby moim ojcem! - Warknął gardłowo, jakby jemu samemu było bliżej do wilka. Dlaczego oddychał tak szybko? Kiedy tak przyspieszyło mu tętno? Nie wiedział, lecz ból obitych kostek dłoni był wręcz euforyczny. Chciał zrobić to ponownie. - I trzymaj się od mojej siostry z daleka!