Zauważył w tej grze pewną skłonność Kierana, która mogła nawet grać na jego korzyść. Równie dobrze mogła być atutem nie pozwalającym zdziałać czegokolwiek. Stopującym Kierana i zatrzymującym go przy Dante. Tym atrybutem było spoglądanie na każdą możliwość oczywistość, jak i nieoczywistość, jaka mogła się wydarzyć w danej sytuacji. Chyba stanowiło to cechę wspólną ludzi, którzy żyli po tej ciemnej stronie miasta. Musieli mieć oczy dookoła głowy o wiele bardziej niż przeciętny zjadacz chleba. Choć to, jak bardzo to manifestowałeś, zależało też od tego, na jakim progu żyłeś. Ignoranci chyba tam długo nie przeżywali. Rozdeptani przez byle pierwszego rzezimieszka, który postanowił wycelować w gwiazdy. I również się przejechał na swoim odważnym czynie. Nie miał teraz głowy do tego, by w pełni próbować rozebrać to na czynniki pierwsze. Jak i do tego, by wchodzić w grę na temat przesuwania pudełek, które i tak nie zostało wysłane. Nie zostanie. Na pewno nie tego dnia.
- Kwiat pasujący do ciebie puściłbym na morze... - Zdanie miało znamię zdania, na którego kontynuację czekasz. A ono niby się zakończyło, niby nie, czekasz, a kontynuacji nie ma..? Nie ma, ale miała być. Tylko Laurent się opamiętał. Zaskoczyło w nim proste stwierdzenie: on nie wie. Albo wiedział? Czy wie, kto dokładnie nasłał na niego zabójcę? Zabójcę Fontaine. Że to nie Fontaine..? Nie, przecież nie mógł nie wiedzieć. Nie mógł przyjść tylko po pieniądze... mógł przyjść po tą urażoną dumę. By posmarować zemstą swoje wargi tak, jak kobiety smarują szminkami usta. Zagubił się w tych myślach. - Do skrzynki przyczepiłbym kwiat lukrecji. By Dante na pewno jej nie zignorował. - Wyjaśnił. Dodał coś innego. Chyba pasowało? Spijało się? I tak chciał to dopowiedzieć, więc oto było. Akurat na oczekiwanie objawienia z biblioteką.
Nie bardzo wiedział, jakich emocji Kieran oczekiwał, bo ewidentnie ich chciał - ku własnej zabawie, co było gorszące w tym momencie. Ujmujące. Bycie podziwianym i miłość do atencji to jedno, brak miłości do bycia małpką w zoo - drugie. A jednak był i aktualnie te emocje były banalne z niego do wyczytania. Zabawy w zgadywanki były wspaniałe, oj tak. Nie teraz. Nie tu. Tęsknym widokiem stawały się ławki przed samą biblioteką, ale nie poświęcił im zbyt wiele chwil namysłu.
- Och, bardzo mi zależy na mojej starej różdżce. - To miało być bardzo wiarygodne kłamstwo, a wyszedł, o zgrozo! - cynizm. Odetchnął i strzepnął dym z papierosa, opierając wolną dłoń na wewnętrznym zgięciu drugiej ręki. Miało być przekonujące kłamstwo, bo gdzieś w tej zdrowej świadomości zdawał sobie sprawę, że to nie było mądre - tak wypstrykaćsię z kart. Wyszło jak wyszło. - Moje gratulacje. Postawcie ją w gablotce, niech cieszy oczy tego zboczeńca. - Zagrożenie, jakie mogło to stwarzać i problemy, z jakimi mogło się wiązać, chwilowo do niego nie docierały. Ignorował je. Bo przecież co niby takiego mogliby z nią zrobić.