To był w zasadzie dzień jak każdy inny. Gdyby usunąć otoczkę dziwnych wydarzeń, które trapiły Dolinę Godryka jakoś od maja, to w zasadzie nic takiego się nie działo. W powietrzu czuło się jednak, że coś jest nie tak - zupełnie jakby się coś szykowało. Hjalmar nie potrafił określić co to mogło być, ale to się po prostu czuło.
Od rana trzeba było wykonać kilka pomniejszych zamówień, ponieważ kowalstwo nie cieszyło aż tak wielkim zainteresowaniem jak jeszcze lata czy wieki temu. Z drugiej strony, nie mógł narzekać - lepsza taka ilość zleceń, niż jeżeli w ogóle nie miałby mieć pracy. Było to jednak zbyt mało roboty jak na dwóch mistrzów kowalskich i jego ojciec postanowił powrócić na Islandię wraz z nastaniem września - taka to zbieżność losu i wydarzeń. Z jednej strony to starszego Nordgersima ciągnęło w rodzinne strony. Nic więc dziwnego, że to właśnie jego syn postanowił zostać w Anglii.
Koło południa do Wrót Muspelheimu zawitał mężczyzna imieniem Giovanni. Powiedzieć, że było głośno, gorąco oraz dawało palonym węglem po nozdrzach, to jak nie powiedzieć nic. W końcu takimi prawami rządziła się kuźnia - nie było mowy o zbyt wielkim porządku... To nie było muzeum, a prawowity zakład pracy. Ciężkiej pracy, a może wręcz harówki.
Nowo przybyły towarzysz nie był zbytnio rozmowny, a dodatkowo miał ze sobą gościa, który podobnie jak on - nie był skłonny do zbyt wielkiej rozmowy. Krótka wymiana uprzejmości i proste polecenie, które brzmiało - "potrzebuje wykuć taką runę". Kim był Hjalmar, aby odmówić klientowi w potrzebie? Ostrzegł jednak, że może to chwilę potrwać, ponieważ musi dokończyć dotychczasową pracę, wszak inni również czekali na swoje zamówienia.
Minęła godzina, może dwa i Nordgersim był gotów, aby rzucić okiem na dostarczony projekt. Nie wydawał się być jakoś szczególnie trudny ale sprawiał wrażenie wymagającego. Islandczyk wiedział, że będzie musiał się przyłożyć, ponieważ ilość szczegółów była duża i zależało mu na dostarczeniu jak najlepszego produktu końcowego - zresztą jak zawsze.
Piec był już rozgrzany, więc przygotowanie odpowiedniego stopu metali nie należało do zadań ciężkich. Chwila, moment i odlew był gotowy. Teraz pozostało go tylko odrobinę zahartować w zimnej wodzie, a następnie przystąpić do rycia run, co też zostało wykonane w wyżej wymienionej kolejności.
Skwierczenie metalu, który chłodził się w wodzie, był dla Hjalmara niczym najpiękniejszy dźwięk na świecie. Nie potrafił nazwać dźwięku równie pięknego jak ten.
Kilka uderzeń z lewej, kilka z prawej. Zamaszyste ruchy pilnikiem, aby usunąć niedoskonałości. Parukrotne zmienienie dłuta czy młota, aby nadać tych wszystkich detali i można było przyjrzeć się werdyktowi pracy.
Na pierwszy rzut oka wyglądało jak najbardziej okej. Pytanie tylko czy rzeczywiście takie było?
Próba wykucia w metalu runy, która została przedstawiona na rysunku. Korzystam z rzemiosła.
Sukces!
Slaby sukces...