lato, 24 sierpnia 1972 // projekt hobbitonu

Odkryj wiadomość pozafabularną

Ten pieprzony bachor to jest moja próba przetłumaczenia you fucking brat, ale to chyba nigdy nie zabrzmi w polskim tak samo jak w angielskim więc to trzeba czytać, pamiętając, że gram człowiekiem z Birmingham a nie z Sopotu.

Hak i lustro. Do różnych rzeczy, niekoniecznie ze sobą powiązanych, ale wcale nie chciał o tym teraz opowiadać. Czuł się w obliczu takiej rozmowy trochę tak, jakby nie jadł nic od kilku dni i wreszcie miał szansę na pierwszy posiłek, a ktoś zadawał mu pytania o ulubione, wytworne potrawy. Takie potrawy miały swoje specjalne okazje i wymagania, potrzebne było wprawić się do nich w odpowiedni nastrój, mieć na nie ochotę i to zwyczajnie nie był dzień, w którym chciał widzieć Laurenta orientującego się, że nie jest w stanie się poruszyć, a każde drgnięcie zaciska na nim linę coraz mocniej. Oczywiście, że powiedział to, chcąc go na siebie nakręcić, ale od dawna nie powiedział czegoś tak prawdziwego - wszystko co można było w nim dostrzec, krzyczało głośno, że ostatnie ruchy swoich bioder zwieńczy głośnym, mocnym warknięciem pełnym zwyczajnej ulgi. Nie myślał głęboko o kontekście, zwyczajnie chciał go brać. A później usłyszał tę zaczepkę, to palące w dumę nie podołasz i musiał obrócić to w głowie kilka razy dla pewności, że ta drwina była wiatrem podsycającym płomień, a nie czymś, co mogłoby ukruszyć jego wolę. Jęk, jaki wydostał się z jego ust, zdecydowanie nie pomógł obrazowi kogoś, kto miał to wszystko w garści, ale jeżeli istniało miejsce, w którym Crow dominował ponad każdym, seks był niewątpliwie jednym z głównych kandydatów.

- Oh ty pieprzony bachorze... - Złapał go mocniej, zaciskając palce na bladej skórze gdzieś na granicy bólu. - Mów mi tak dalej, to na pewno cię zwiążę, a później pójdę do Rejwachu grać w brydża. - I może brzmiało to bardziej jak żart niż groźba, powiedział to całkowicie poważnie i taki też był ton jego głosu. Poważny, chociaż ta powaga ledwo przebijała się przez głębokie podniecenie. - Moja eutierria... - mruknął, korzystając z zaproszenia do ponownego zbadania jego szyi, ale w przeciwieństwie do Laurenta złożył na niej tylko dwa drobne pocałunki - pójdzie teraz szybko się przygotować i przyjdzie do swojej sypialni po niespodziankę, ale tylko jeżeli ładnie powie „proszę”. - Popłynął w tym dalej. Tym dwóm pocałunkom zawtórowały dwa kolejne, później dołączył do nich język, ale szybko ustąpił zębom zaczepiającym go wszędzie, wodzącymi po ciele kiedy jego dłonie wsuwały się pod ubranie blondyna. Złapany za włosy spojrzał na niego znacząco, oczekując odpowiedzi. Mógł spełnić dowolną z próśb, które dostrzegał w krótkiej, zaczepnej wypowiedzi. Pokazać mu jak ślicznie wyglądał i wypieścić go jak nigdy wcześniej naprzeciwko lustra kradzionego z jego własnej garderoby, albo po staremu przewalić go na plecy i dosadnie przypomnieć jak to jest znaleźć się pod spoconym cielskiem faceta, który mógłby złamać cię na pół, ale nie zrobi tego nigdy, bo perspektywa tego co mogłeś mu dać, doprowadzała go do wariactwa.