[20.08.72, wieczór. Warownia] Poznaj moje jaszczurki

W czasach szkolnych Brenna czasem podejrzewała, że Laurent w swoich komplementach nie jest zbyt szczery – że tak objawia się jego spryt, może też trochę natura dziecka, które miało skomplikowaną sytuację rodzinną i czuło, że musi wkupić się w łaski ludzi wkoło.
Teraz zdawało się jej, że nawet jeśli coś w tym było, to jednocześnie Laurent naprawdę wierzył w to, co mówi i to tylko zdawało się Brennie jeszcze bardziej zdumiewające. Miała ochotę poklepać go po głowie, ale powstrzymała ten gest, bo mógłby zdać się protekcjonalny, choć w istocie wynikało to raczej z nagłego przypływu czułości.
Niektórzy ludzie, tacy jak Laurent Prewett, byli po prostu zbyt dobrzy na ten świat.
– Powinieneś zostać poetą, Lauri. I nie mówię tego ironicznie – stwierdziła, uśmiechając się do niego lekko. Czy się z nim zgadzała? Ani trochę. Czy zamierzała się kłócić? Nie, bo to byłoby jak zachęcenie do „mów mi jeszcze, proszę”. – Z nas dwojga to ty zdajesz się stworzony, żeby błyszczeć.
Gdyby był synem Aydayi – albo gdyby naprawdę w pełni uznała go za syna – być może byłoby mu to dane. Nawet nie chodziło o to, że w tej chwili go nie wspierali, ale nie hamowałyby go pewnie niektóre rzeczy, które tkwiły w nim i w jego rodzicach, czy sposób, w jaki mimo wszystko niektórzy patrzyli na bękarty, zwłaszcza te nie w stu procentach „ludzkie”.
– Nie miałam okazji jej poznać. To znaczy widziałam ją parę razy, kilka lat temu na balu u Prewettów i była na ostatnim przyjęciu z okazji rocznicy rozpoczęcia działania sklepu Potterów, ale nie rozmawiałyśmy. – Zważywszy na różnicę wieku nic nadzwyczajnego. Zresztą Elise celowo trzymała córkę trochę na dystans, prawdopodobnie słusznie podejrzewając, że Aydaya znielubiłaby Brennę od pierwszego wejrzenia, a Brennie też niekoniecznie łatwo byłoby polubić Aydayę. – Pandora bardzo ją przypomina z wyglądu. Chociaż chyba nie wdała się w nią z charakteru? Znaczy… chodzi mi o to, że Aydaya wydaje się taką… egzotyczną damą, za to Pandora to żywe srebro. Albo żywe złoto, jakoś bardziej to pasuje.
Spoglądała na Laurenta, już bez uśmiechu, gdy wspomniał o śmierciożercach. To nie był temat, na który łatwo było się uśmiechać. Czy przychodziło jej kiedyś do głowy, że byłby cennym nabytkiem dla Zakonu? Ostatnio nawet tak – ci próbowali go zaatakować, a on bez wahania pomógł mugolakowi i to bardzo jasno pokazywało, po której stronie stoi. A jednocześnie Laurent zdawał się jej za dobry, za ufny, za wrażliwy, żeby wciągać go w coś tak paskudnego w gruncie rzeczy. Bo to nie tak, że dało się działać i nie brudzić sobie rąk.
– W jaki sposób chciałbyś się do tego zabrać? – spytała, a potem jej wzrok powędrował znowu ku jaszczurkom i uśmiechnęła się mimowolnie znowu, gdy wymienił ich nazwę. – Smaug – powtórzyła, bo skojarzenie oczywiście było dla niej oczywiste. Nie rozwijała go: większość czystokrwistych patrzyła na nią trochę jak na szaleńca, gdy przyznawała, że dorwała się do książek i potem, o zgrozo, także do komiksów Thomasa Hardwicka. – Dziękuję. Rozejrzę się za jakimś hodowcą, znam też jednego klątwołamacza, gdyby trzeba było im pomóc, nie chcę tego na ciebie zrzucać. Dzięki za ich zidentyfikowanie i… ehem, nie robią niczego takiego jak to zianie ogniem, prawda?