06.01.2025, 21:14 ✶
Gdyby usłyszała o jego wątpliwościach, pękłoby jej serce. Dobrze, że nigdy nie zdecydował się wypowiedzieć ich na głos: Olivii nigdy nie obchodził status krwi czy majątkowy. Co z tego, że sama należała do jakiejś bocznej gałęzi czystokrwistego rodu? Jej dziadkowie, rodzice, a w końcu i ona, odcinali się od tego, co uważali za złe. A segregację na podstawie pochodzenia uważali za złe. Gdyby Quirke usłyszała, że Tristan zastanawia się czy jego pochodzenie ma wpływ na to, że się od niego odsunęła: coś chyba by w niej umarło. Głównie dlatego, że nie dalej jak dwa dni temu, w środku nocy, napadła ją dwójka typów, którzy kojarzyli właśnie go: tego szlamowatego niemowę z księgarni. Pragnąć "naprawić świat" obrali sobie Olivię za cel. Na szczęście obecnie tkwili w areszcie, ale Brenna ją ostrzegała, że mogą wyjść lada moment. Jutro? Pojutrze, za tydzień lub za miesiąc. Maksymalnie dwa, w porywach do trzech. I Olivia jej wierzyła, bo po pierwsze: Longbottom miała w tym doświadczenie, a po drugie ona sama wiedziała, jak to było w Ministerstwie Magii. Wiedziała, że jej wyrozumiałość co do ludzi to nie jest coś powszechnego. W Ministerstwie kręciło się pełno czarodziejów i czarownic, uważających się za lepszych.
- Tak, park będzie idealny - uśmiechnęła się lekko, wyciągając rękę w jego kierunku. Znał ją doskonale, nie musiała się obawiać. Ale z drugiej strony czuła, że coś jest nie tak. Tylko czy to z nią było coś nie tak, czy z nim? Niestety: wszystko wskazywało na tę pierwszą wersję, co wcale nie było takie pocieszające.
Gdy szli, milczała. Widać było po jej postawie i twarzy, że bardzo chce coś powiedzieć, ale po prostu nie znajduje słów. Bardzo często miała chaos w głowie, który wydostawał się kanonadą myśli ubranych w słowa na zewnątrz. Powodując, o ironio, jeszcze większy chaos. Teraz jednak, gdy wyznała, że coś jest nie tak, nie chciała by z jej ust wydobył się bełkot. Zbierała więc myśli, starannie dobierała słowa: niemalże jak nie ona. Ale to wciąż była Olivia, tylko po prostu nieco strapiona. Odezwała się dopiero, gdy przed oczami, w oddali, zaczął im majaczyć park.
- Wciąż mi głupio za to, co stało się na Lammas - wyznała w końcu cicho, zaciskając mocniej palce na dłoni Tristana. - Ale nie to jest najgorsze. Nie żałuję tego, co się stało. Gdyby cofnąć czas i postawić mnie z dzisiejszą wiedzą wtedy, w sierpniu... Zrobiłabym to samo.
Spoważniała, zerkając z ukosa na swojego chłopaka. Nie chciała go okłamywać, długo zbierała się do tej rozmowy - związek oparty na kłamstwie nie miał sensu. Musiała więc być maksymalnie szczera, na tyle ile mogła.
- Uważam, że zasłużyła na złamanie nosa za to, że cię obraziła i wyrwała ci notes. Nic więcej, nic mniej - dodała, żeby było jasne. Nie była specjalnie mściwa, nie życzyła tej dziewczynie źle. Owszem, zareagowała impulsywnie, lecz tak naprawdę działała w jego obronie. Gdyby nie wyrwanie tego notesu, gdyby nie te obraźliwe słowa... To być może do tego by nie doszło. Ale Olivia zaczynała rozumieć, że nie można było wiecznie podstawiać policzków, by zbierały kolejne ciosy. Tristan nie mógł zareagować, nie mógł przecież uderzyć kobiety, to nie byłoby honorowe. Ale ona mogła. - Czy to źle?
- Tak, park będzie idealny - uśmiechnęła się lekko, wyciągając rękę w jego kierunku. Znał ją doskonale, nie musiała się obawiać. Ale z drugiej strony czuła, że coś jest nie tak. Tylko czy to z nią było coś nie tak, czy z nim? Niestety: wszystko wskazywało na tę pierwszą wersję, co wcale nie było takie pocieszające.
Gdy szli, milczała. Widać było po jej postawie i twarzy, że bardzo chce coś powiedzieć, ale po prostu nie znajduje słów. Bardzo często miała chaos w głowie, który wydostawał się kanonadą myśli ubranych w słowa na zewnątrz. Powodując, o ironio, jeszcze większy chaos. Teraz jednak, gdy wyznała, że coś jest nie tak, nie chciała by z jej ust wydobył się bełkot. Zbierała więc myśli, starannie dobierała słowa: niemalże jak nie ona. Ale to wciąż była Olivia, tylko po prostu nieco strapiona. Odezwała się dopiero, gdy przed oczami, w oddali, zaczął im majaczyć park.
- Wciąż mi głupio za to, co stało się na Lammas - wyznała w końcu cicho, zaciskając mocniej palce na dłoni Tristana. - Ale nie to jest najgorsze. Nie żałuję tego, co się stało. Gdyby cofnąć czas i postawić mnie z dzisiejszą wiedzą wtedy, w sierpniu... Zrobiłabym to samo.
Spoważniała, zerkając z ukosa na swojego chłopaka. Nie chciała go okłamywać, długo zbierała się do tej rozmowy - związek oparty na kłamstwie nie miał sensu. Musiała więc być maksymalnie szczera, na tyle ile mogła.
- Uważam, że zasłużyła na złamanie nosa za to, że cię obraziła i wyrwała ci notes. Nic więcej, nic mniej - dodała, żeby było jasne. Nie była specjalnie mściwa, nie życzyła tej dziewczynie źle. Owszem, zareagowała impulsywnie, lecz tak naprawdę działała w jego obronie. Gdyby nie wyrwanie tego notesu, gdyby nie te obraźliwe słowa... To być może do tego by nie doszło. Ale Olivia zaczynała rozumieć, że nie można było wiecznie podstawiać policzków, by zbierały kolejne ciosy. Tristan nie mógł zareagować, nie mógł przecież uderzyć kobiety, to nie byłoby honorowe. Ale ona mogła. - Czy to źle?