[24.08.1972] Flawless | Laurent & Flynn

Nie doczekał się żadnego zmarszczenia brwi albo splecenia rąk w geście poczucia się urażonym dotknięciem niewiedzy, więc nie rozeźlił się jeszcze mocniej, ale i tak czuł się trochę nieswojo - bo jednak to wciąż było poprawianie kogoś w tym jak widział rzeczywistość, a on tego nie lubił. Kiedy przyuczał do funkcjonowania w społeczeństwie jakiegoś idiotę, zwykle robił to po złości. Tutaj? No nic mu po złości robić nie chciał, co najwyżej utrzeć nosa za ucieranie nosa, gdyby się naprawdę skusił do działania na jego zazdrości.

Czy nie chciał tam iść? Laurent ciągle pytał go o zdanie, a on stał tak skołowany, nie wiedział, co powiedzieć... Czego on właściwie chciał? Nie miał zamiaru zagłębiać się w tajniki korzystania z małych i dużych widelczyków, skoro wszystkimi dało się nadziać jedzenie i wsadzić je do ust - to prawda. Sam wybrałby miejsce, w którym wszyscy jedzą rękoma, a później oblizują palce z soli i tłuszczu, chociaż nie umyli ich po wcześniejszych zakupach. To wszystko była absolutna prawda - nie pasował tam, spodziewał się krzywych spojrzeń, dlatego palił tak zawzięcie już teraz, ale to przecież nie znaczyło, że musieli robić wszystko to, co on lubił. Bo pierwsze pytanie, które padło i przyprowadziło ich na tę przeklętą ulicę brzmiało co chcesz na obiad. Wciąż nie usłyszał na nie odpowiedzi.

- To znaczy, że znam swoje miejsce. - Odburknął, bardzo nieprzyjemnie, z czego szybko zdał sobie sprawę i odwrócił spojrzenie. - Możemy zmienić temat? Chodź po prostu gdzieś, gdziekolwiek - gdziekolwiek gdzie chcesz mnie widzieć - serio. - A pytanie o pieniądze wyraźnie zbiło go z tropu. Wrócił do patrzenia na niego, ale ten wzrok był dziwny. Jakby próbował domyślić się czegoś, czego nie wie i kompletnie się tego nie spodziewał. No bo Fantasmagoria to nie była firma, w której pracował na etat, Alexander to nie był jego pracodawca, tylko jego brat. Nie było to szczególnie ciężkie do wyjaśnienia, wystarczyło kilka zdań, ale coś mu w tym pytaniu nie grało - ta przekmina, czy skoro oczekuje od Bellów płacenia mu pieniędzy, to czy Prewettowie płacili mu za noszenie swojego nazwiska? O chuj chodziło? Podrapał się po głowie niezręcznie, gasząc peta o murek. - Po prostu mnie utrzymują. - Wzruszył ramionami. Dawali mu jedzenie, miejsce do spania, ubrania do ćwiczeń i występów, wszystkie materiały niezbędne do jego pracy przy konstruowaniu sceny i mechanizmów, jakie się w niej znajdowały. Czasami wciskali mu do ręki jakieś drobne kieszonkowe, ale nigdy bez cienia obawy, że Flynn tego zwyczajnie nie przećpa. Głęboką wiarę w częstowanie go niespodziewaną gotówką przy zachowaniu przez niego trzeźwości posiadał tylko Jim, ale on wierzył w dużo rzeczy, które nie istniały.

Papieros upadł na ziemię, a Crow zadeptał go butem. Chwilę po tym skorzystał z zaproszenia do dalszego spaceru przez magiczne dzielnice, obejmując przy tym Laurenta ręką. Palce zaciśnięte na jego ramieniu dobitnie sugerowały, że szli razem, uniemożliwiając irytującym, wiecznie spieszącym się przechodniom wymuszenie rozejścia się na boki, żeby mogli się pomiędzy nimi przecisnąć.