27.01.2023, 16:21 ✶
- Tak, to mógł być powód – przyznała Florence lekko, nie okazując ani trochę zaskoczenia. Może byłaby zdumiona takim stanem rzeczy, gdyby nie pamiętała Williama ze szkoły. Nie był zresztą jedynym znanym jej Krukonem, który sprawiał wrażenie, jakby mógł wybiec z domu bez głowy, gdyby tylko ktoś wymyślił sposób na to, aby stało się to możliwe.
- Nie znam szczegółów, ale chyba do zdarzenia doszło nocą, więc wątpię, żeby ktoś został ranny. Hm… nie, chyba go nie kojarzę. – Florence zamyśliła się na moment, robiąc przegląd znanych sobie Krukonów. Kojarzyła właściwie każdego, kto był w Ravenclawie dwa – trzy lata wyżej i dwa – trzy lata niżej, ale już ci, którzy przyszli do szkoły, kiedy sama była na szóstym lub siódmym roku, zlewali się w jej pamięci w bezimienną masę dzieciaków. Skupiała się wtedy na nauce jeszcze bardziej niż wcześniej i nie zwracała na nich wielkiej uwagi, póki jakiś nie utknął pod Pokojem Wspólnym. – Obecną różdżkę kupowałam, zdaje się, od jego ojca albo wuja. Notabene właśnie z włosem jednorożca, a ponoć tych najwięcej zniszczono.
Nie miała pojęcia, że w celu kradzieży tych właśnie różdżek. Ot dotarła do niej plotka od sąsiadki, która chciała kupić dziecku nową różdżkę. Sama Florence miałaby pewnie problem, bo jakoś uparcie te z włóknem ze smoczego serca nie chciały zbytnio na nią reagować.
I to mimo tego, że kiedyś ktoś podrzucił jej do gabinetu rysunek jej samej jako smoczycy.
(Autor mógłby się bardzo zdziwić, że starannie oprawiona ilustracja trafiła do jej pokoju. Florence doceniała sztukę, a ktoś miał prawdziwy talent.)
- Hm? Ach, nie, nie o to nawet chodzi. Po prostu raczej unikam mięsa – przyznała. Dlatego wybrała pozycję, która wnioskując po opisie na pewno go nie zawierała. Nie chciała ryzykować, że do jakiegoś makaronu dorzucą jej kurczaka albo o zgrozo, wołowinę. – Póki go nie ma, jestem raczej mało wybredna, a ta brzmi całkiem dobrze. We Włoszech nie byłam nigdy, we Francji kilka miesięcy. Robiłam część stażu w tamtejszym szpitalu. Może nawet rozważyłabym zostanie, ale francuski to koszmarny język.
Pokonał ją z kretesem, a Florence niechętnie uznawała porażkę. Chociaż tak naprawdę pewnie nie wytrzymałaby we Francji na stałe. Paryż pod wieloma względami wydawał się jej ciekawszy niż Londyn, ale tęskniłaby za braćmi.
- Dobrze kojarzę, że twoja rodzina ma tam korzenie? – dopytała jeszcze, bo jedna z jej ciotek poślubiła Lestrange’a, a potem ich córka wyjechała edukować się właśnie we Francji. Jak wyjaśniała ciotka, po części ze względu na rodzinne tradycje. – Przemyślałeś sprawę asystenta? – dorzuciła jeszcze, trochę faktycznie ciekawa, jak dalej potoczą się prace Williama nad eliksirem, trochę z grzeczności.
- Nie znam szczegółów, ale chyba do zdarzenia doszło nocą, więc wątpię, żeby ktoś został ranny. Hm… nie, chyba go nie kojarzę. – Florence zamyśliła się na moment, robiąc przegląd znanych sobie Krukonów. Kojarzyła właściwie każdego, kto był w Ravenclawie dwa – trzy lata wyżej i dwa – trzy lata niżej, ale już ci, którzy przyszli do szkoły, kiedy sama była na szóstym lub siódmym roku, zlewali się w jej pamięci w bezimienną masę dzieciaków. Skupiała się wtedy na nauce jeszcze bardziej niż wcześniej i nie zwracała na nich wielkiej uwagi, póki jakiś nie utknął pod Pokojem Wspólnym. – Obecną różdżkę kupowałam, zdaje się, od jego ojca albo wuja. Notabene właśnie z włosem jednorożca, a ponoć tych najwięcej zniszczono.
Nie miała pojęcia, że w celu kradzieży tych właśnie różdżek. Ot dotarła do niej plotka od sąsiadki, która chciała kupić dziecku nową różdżkę. Sama Florence miałaby pewnie problem, bo jakoś uparcie te z włóknem ze smoczego serca nie chciały zbytnio na nią reagować.
I to mimo tego, że kiedyś ktoś podrzucił jej do gabinetu rysunek jej samej jako smoczycy.
(Autor mógłby się bardzo zdziwić, że starannie oprawiona ilustracja trafiła do jej pokoju. Florence doceniała sztukę, a ktoś miał prawdziwy talent.)
- Hm? Ach, nie, nie o to nawet chodzi. Po prostu raczej unikam mięsa – przyznała. Dlatego wybrała pozycję, która wnioskując po opisie na pewno go nie zawierała. Nie chciała ryzykować, że do jakiegoś makaronu dorzucą jej kurczaka albo o zgrozo, wołowinę. – Póki go nie ma, jestem raczej mało wybredna, a ta brzmi całkiem dobrze. We Włoszech nie byłam nigdy, we Francji kilka miesięcy. Robiłam część stażu w tamtejszym szpitalu. Może nawet rozważyłabym zostanie, ale francuski to koszmarny język.
Pokonał ją z kretesem, a Florence niechętnie uznawała porażkę. Chociaż tak naprawdę pewnie nie wytrzymałaby we Francji na stałe. Paryż pod wieloma względami wydawał się jej ciekawszy niż Londyn, ale tęskniłaby za braćmi.
- Dobrze kojarzę, że twoja rodzina ma tam korzenie? – dopytała jeszcze, bo jedna z jej ciotek poślubiła Lestrange’a, a potem ich córka wyjechała edukować się właśnie we Francji. Jak wyjaśniała ciotka, po części ze względu na rodzinne tradycje. – Przemyślałeś sprawę asystenta? – dorzuciła jeszcze, trochę faktycznie ciekawa, jak dalej potoczą się prace Williama nad eliksirem, trochę z grzeczności.