Tak się właśnie żyło w słodkim kłamstwie. Dobierając każde kolejne niedopowiedzenie, które budowało fałszywy obraz człowieka w twojej głowie.
W negatywie też łatwo było osiąść, kiedy zamiast milczenia mówisz za dużo. Gdyby miał opowiadać historie to chyba większość związana byłaby z osobami, które znał, którym posyłał swoje uśmiechy i spojrzenia wabiące do siebie jakby to on był kwiatem zapraszającym motyle. Może po prostu było tego za dużo w jego życiu, a może to wszystko, o czym potrafił myśleć. Bo przecież nie wybrałby opowiadania o tym, jak pewnego razu nastąpiła zupełna tragedia, bo siedział na spotkaniu biznesowym, przechodził kelner, wylał się kieliszek wina, zalało dokumenty - czary je uratowały, ale i tak trzeba było je przypisywać, żeby czasem ich potem nie zaskoczyło, że zacznie się z papierem dziać coś dziwnego. To życie wydawało się nudne, kiedy zestawiałeś je z życiem człowieka jeżdżącym za cyrkiem i walczącym o życie na głębokich ścieżkach. Nudne - ale jego. Przecież on pływał jak ten pączek w masełku w porównaniu do Flynna, prawda?
- Mów tak dalej to jeszcze wrócę do tego nawyku. - Kradzież. Na całe szczęście nie musiał kraść, żeby zachwycać się czym tylko chciał. Ponoć pieniądze nie rozwiązywały problemów, ale zazwyczaj to jednak było tak, że nie miałeś ich po prostu wystarczająco wiele, żeby te problemy rozwiązać. Były jednak takie, z którymi sobie nie radziły. Nie kupisz prawdziwego domu z rodzinnym ciepłem. Miłości. Nie uda ci się zawsze kupić poprawy życia bliskich, bo czasem one nie były związane z problemami pieniężnymi. Laurent nie potrafił nawet kupić poprawy własne życia. - To zależy, co masz na myśli mówiąc o "ex". - Odparł całkiem spokojnie, ale w jego głowie pojawił się alarm. Znowu to małe ukłucie ganiące siebie za zbyt swobodne samopoczucie. - Żeby mieć "ex" to trzeba najpierw powiedzieć, że miało się jakąś partnerkę. Czy też partnera. - A Laurent nie mógł tego powiedzieć. A czemu ich nie było? Ano właśnie dlatego, że Laurent nie wierzył w żadne "na zawsze", kiedy nie mógł powiedzieć, że zna drugą stronę. Nie wierzył w żadne "chcę być z tobą", "kocham tylko ciebie". Och, może w to ostatnie nawet wierzył, bo widział wiele par oczu zapatrzonych w niego. I lubił to. Przecież to byłoby wierutnym kłamstwem, gdyby zaprzeczał. Stres złapał go znowu za serce, ale starał się tego nie okazywać. Tylko że w przypadku Laurenta to o ile potrafił to ukryć w gestach i mimice, tak nijak nie dało się ukryć tego, że nieco przygasał. To jak przekucie bańki mydlanej igłą przez jedno hasło. Sabotaż, własna niekompetencja. Flynn mówił o tym, że traktuje go jak porcelanę, ale źle to odbierał - bo Laurent wiedział, że sam jest porcelaną. Bo wystarczyło jedno potknięcie i musiał łapać domek z kart, co czasem tylko przyśpieszało jego rozpadanie. Bo nie miał wiary w to, że ten domek można odbudować bez wielkiego wysiłku i bez poczucia straty. W odruchu chciał przeprosić, ale się powstrzymał. - Wiesz, że na tym weselu Blacków upiłem się do tego stopnia, że obwieściłem mojemu ojcu, że jestem gejem? - Mówił to ciszej, chociaż i tak zaklęte ścianki zapewniały prywatność i nic prócz muzyki nie docierało tutaj z dźwięków restauracji ani nie wychodziło specjalnie na zewnątrz. - Myślałem, że mnie wypali z drzewa genealogicznego, a on zaczął podpytywać, czy w takim razie mam kogoś na oku. - Uśmiechnął się pod nosem. - A potem zaproponował, żebyśmy razem poszli do burdelu. - To była ta najdziwniejsza część i najbardziej niepokojąca, szczególnie, że odwiedzenie go od tego pomysłu nie ograniczyło się do krótkiego "nie, to zły pomysł". W końcu Edward Prewett nie miewał (w jego mniemaniu) "złych pomysłów". Tak jakoś apropo tych ex mu się przypomniało. I tego, że wspominał tutaj o Edwardzie.