Uwielbiał tę sprośność tego człowieka. Te wszystkie piękne słówka wypowiedziane tego dnia miały o wiele większą siłę niż lęk przed przyszłością i zawód samym sobą. Och, jak fantastyczne było to doznanie. Eutierria. Miał okazję ją przeżyć, spoglądając na słońce i księżyc spotykające się w jednym punkcie, łączące się w jedno. Nieboziemia, czy niebopiekło - wszystko tam potrafiło się pomylić. Gdyby przeniósł tam ten seks - doświadczyłby tego? W jego głowie nagle stawało się naprawdę porównywalne. I tylko w myślach się ganił za swoją próżność i narcyzm, że te zdania opatulały jego duszę jak piękna kreacja ciała dam na czerwonych dywanach. Mógłby uszyć z nich kreacje, och... Nie potrzeba było dotyku, żeby przeżyć orgazm - więc jeśli ktoś zdolny był do uniesień samym słowem to był to właśnie Flynn.
Dostrzegał w sobie więcej oporów w tych uniesieniach niż kiedyś. Opory zrodzone z przykrych doświadczeń, które zapisały się w jego głowie i reagował teraz na nie... przynajmniej ostrzegawczo. Z dystansem. Z klęczeniem na ziemi miał całą listę obrazów, które by najchętniej usunął, a gdyby je zaczął pokazywać samemu sobie na tapecie to rozpłakałby się na nowo. Szkoda by było - chyba był na wyżynach swojego spokoju w ostatnich dniach. Bez żadnych płaczów, bez żadnych ataków, co najwyżej z ciężarem na klatce piersiowej chwilami. To chyba najdłuższa passa ostatnich miesięcy. Tak jak sam spokój tej rozmowy był ujmujący. Nie brał go za nic pewnego. Czuł się jakby stał na środku jeziora, a lód był wyjątkowo cienki. Tak cienki, że trzeszczał pod nim, a on z każdym kroczkiem prosił, żeby się nie załamał. By lodowata woda nie wciągnęła go w dół.
- Nie. - Poprawił go. - Ten drugi idiota... po prostu zniknął z mojego życia. On... to była pierwsza osoba, która nawet pytała, czy może mnie pocałować. - Zauroczył go swoją klasą, swoim urokiem, bystrością, komplementami, jakie plótł i spojrzeniami, jakie mu posyłał. Zauroczył go tym, jak patrzył tymi błyszczącymi oczami i zapytał, czy może go chociaż pocałować. Ten idiota. Po czasie Laurent dobrze wiedział, co się stało. Fontaine się stała. Było i tak za późno. - Dante i Kayden. - Nie wolno się kazać Flynnowi domyślać rzeczy. Robić gry słów. To było naprawdę trudne, bo był świadom, że u niego to była raczej norma komunikacji, kiedy o czymś opowiadał. - A ten z tej opowiastki... na pewno go kojarzysz. Philip Nott. - Chyba niektórych nazwisk nie kojarzyć się nie dało. - To jemu mój kuzyn złamał nos. - Bo o tym w sumie wspominał. O zgrozo, nie sądził, że w ogóle kiedykolwiek odważy się poruszyć ten temat z Flynnem... z kimkolwiek zresztą. Może z Victorią... tak, z nią jeszcze. Chociaż też nie do końca. - Podobno do trzech razy sztuka, więc... cieszę się, że uważasz się za szczęśliwca. - Teraz też zastawiał na siebie samego te pułapki. To musiał być jakiś masochizm. Chcieć żyć, ale jednocześnie chcieć sobie udowodnić, że każdy cię skrzywdzi, porzuci i nie nadajesz się do niczego. A jednocześnie być przekonanym, że jest wart czegoś więcej. Za za burdel... Chciał właściwie powiedzieć, że ma nadzieję, że nie będzie żałował - na szczęście to przemielił w swojej głowie. - Kiedy mówiłem o tym, że to się dzieje tak szybko... oba te przypadki sprawiły, że moje życie się całkowicie posypało. Nagle dzieje się między nami coś skrajnie dziwnego, negatyw aż trzęsie oknami, a potem się zjawiasz, nagle grzeczny, bo rzucił cię Alexander. - Skoro już i tak był na tym lodowisku to zdecydował się na nim nieco poślizgać. Jakoś w końcu i tak musiał dobrnąć do brzegu. - Zakochałem się, a moje zaufanie to ciągły gambling w głowie mówiący mi, że twoje słowa są takie same jak słowa innych - nie można im ufać. - I tutaj wchodziło to ale. Czasem fatalne - czasem pożądane. - Udowadniasz mi krok za krokiem, że się mylę. To dość nowe - raczej wygrywam w swoich zakładach co do ludzi. - Flynn był ogromną zagadką. - Nie chcę kalkulować w nadmiarze tego, co jest między nami... chcę to chłonąć. Wolałbym się nie dzielić tobą z tym drugim, ale trudno. Akceptuję to. Nie będę tego akceptował tylko wtedy, kiedy będziesz mnie okłamywał. - Trochę się starał dobrze dobierać słowa, ale nie miał pojęcia, jak mu to idzie. Brał Flynna mając właściwie całkiem klarowny obraz sytuacji. Nie miał mu czego zarzucić w tym temacie. Czy go to smuciło? Oczywiście, że tak.