[4.09.1972, popołudnie] Drown me out | Tristan, Olivia

Nie wyglądało na to, że Tristan się gniewał. Ale ona najwyraźniej okropnie się tym przejmowała. Nic dziwnego: to nie jej wybuch był problemem, Olivia już dawno zauważyła, że na przemoc należy odpowiadać przemocą. Nadstawianie drugiego policzka, gdy ktoś w pierwszy uderzył pięścią, było dla niej czystą głupotą. To właśnie przez takich ludzi: potulnych i usłużnych, teraz działo się to, co się działo. Magirasizm, bójki, szkalowanie i cała masa innych rzeczy, na które Olivia nie pozwalała. Nie pozwalała na to w swojej obecności, ale miała ambicje, by nie pozwalać także nigdzie indziej. Rozmowa z Brenną podniosła ją na duchu, ale to nie był ten moment przełomowy, w którym Olivia nagle staje się wojownikiem w imię sprawiedliwości. Nie - ona chciała z całego serca pomóc, nie chciała być bierna ale to nie dlatego, że ją samą zaatakowano. Ten atak po prostu utwierdził ją w tym, co postanowiła właśnie po Lammas.

Mówił, że się przyzwyczaił - ale ona nie chciała, by musiał się do tego przyzwyczaić. To było tak cholernie niesprawiedliwe, że czuła, jak w środku wszystko zaczyna się w niej gotować. Dlaczego on, który był przecież dobrą osobą, musiał ustępować innym tylko dlatego, że nie potrafił użyć słów? Dlaczego to on musiał się przyzwyczaić, że go obrażają? Jej błękitne oczy śledziły nie tylko układ palców i dłoni, ale także mimikę Tristana. Zmieniła się zapewne, odkąd stracił głos. Twarzą wbrew pozorom mówiło się więcej niż słowami, także tymi w języku migowym.
- Nie chcę, żebyś się do tego przyzwyczajał - powiedziała poważnie, przesuwając dłoń wzdłuż jego przedramienia. Nie zacisnęła jej, zamiast tego zatrzymała go i obróciła tak, żeby móc się przytulić, gdy tylko skończy mówić. - To niesprawiedliwe i nie powinno tak być. Jak będziemy się do tego przyzwyczajać i nie będziemy reagować, to tylko zachęci innych do tego, by rzucać coraz gorsze obelgi, a potem przejść do czynów. W nosie mam, na kogo trafię, nie będę stać bezczynnie, gdy ktoś cię atakuje.
Żachnęła się, a Tristan mógł poczuć, jak wypuszczone z oburzeniem prychnięcie przenika przez jego koszulę. On już się nawalczył, ale to nie oznaczało, że miał zostać workiem do bicia. Kochała go takim, jakim był i nie chciała go zmieniać, ale to nie znaczyło, że dla niego będzie teraz wystawiać twarz do kolejnych ciosów.
- Nie musisz się mną przejmować, potrafię sobie poradzić, gdy ktoś mnie zaczepia - dodała już pewniej. Z tą irracjonalną pewnością w głosie, która sugerowała, że musiało dojść do takiej sytuacji, bo inaczej nie dałaby sobie za to ręki uciąć. - A tamta baba na pewno ma problemy, ale z głową.
Burknęła mrukliwie, wypuszczając go w końcu z objęć. Park był już tuż-tuż, mogli iść dalej, a na pstryczek w nos zareagowała nerwowym uniesieniem kącików ust.
- Niby jak chcesz pracować nad moimi "wybuchami", co? - zmieniła temat, decydując że nie ma takiej siły, która zmusiłaby ją do powiedzenia Tristanowi, że po godzinach planuje angażować się w pomoc takim jak on. Nie mugolakom, a osobom bezbronnym, szykanowanym bez powodu. Nie chciała mu też mówić, że zostala zaatakowana, póki sam nie zapyta. Nie chciała go okłamywać, ale gdyby sama wyskoczyła z tą rewelacją, to tylko by się zaczął zamartwiać. A przecież obroniła się, nic się jej nie stało i na dodatek ci wstrętni ludzie siedzieli w areszcie. Co z tego, że odgrażali się, że wrócą? Wtedy będzie przygotowana. Chyba. - Jestem ciekawa w jaki sposób chciałbyś to osiągnąć.
Odrobina humoru jej wróciła, bo nie wyobrażała sobie, by Tristan kiedykolwiek mógł ją tak zdenerwować, że by wybuchła złością na niego.
- Masz ochotę na coś? - kiwnęła głową w stronę wózeczka, na którym znajdowały się papierowe kubeczki i przekąski, takie jak orzeszki oraz cukierki. I kawa. Herbata też, ale nawet na nią nie spojrzała, bo wiedziała doskonale, że pewnie będzie z torebki i będzie niesmaczna. - Niedaleko zawsze były wiewiórki, przejdziemy się tam za chwilę?