Trzydzieści... lat? Znów zmarszczył brwi. Tak - patrzył ciągle na Flynna. Oderwał od niego spojrzenie ledwo na moment, w którym pojawiła się kelnerka i trzeba było się przez moment zainteresować tym, co się dzieje na stole. Czy był głodny? Oj tak, czuł głód, ale ten głód zupełnie odlatywał w obliczu podjętego tematu. Tak samo jak jego wielka ochota na te wijące się ośmiorniczki i stworzonka z oczkami patrzące z talerza. Nic na to nie poradził - nawet jak na początku trudno mu było samemu na to patrzeć - tak bardzo kochał ten smak, że w końcu i widok przestał być problemem. Równie martwe oczy potrafił mieć Flynn. Były niby żywe, ale to życie było wegetacją, kiedy tracił siebie samego na jego własnej kanapie, odcięty zmysłami i myślami od rzeczywistości przez narkotyki. To było wtedy. Teraz najwięcej, co przy nim widział, to szklanka alkoholu dla kurażu - w tak małej ilości, że nawet okiem nie mrugnął. To była ta zmiana. Z kogoś, kto buczał na niego, obrażał go, nie chciał z nim rozmawiać, ćpał i pił, unikał go nawet... na to. Tą osobę, którą widział. To nie była mała zmiana, to było jak przedstawienie zupełnie nowej osoby. A jednak nie. Jednak to wszystko tworzyło Fleamonta Bella.
Oczy Laurenta, jasne, lśniły dokładnie tak samo jak lśnią fale, kiedy dotykają je promienie słońca. Tutaj kontrast był większy - bo cienie wokół sprawiały, że świetliki i te lampki grały w nich wyraźniejszymi refleksami. Prawie tak, jakby można było spoglądać na prawdziwe, poruszające się fale. Dwa zaczarowane szkiełka - nie martwe. Smutne, ale nie martwe. Teraz bardzo skupione na Flynnie - bez żadnego gniewu, bez żadnych wyrzutów. Przez moment myślał, że powinien ten wzrok odwrócić, ale zamiast tego przysunął się do niego na nowo i ułożył znów dłoń na jego udzie. Tym razem nie było w tym jednak żadnego podtekstu. Teraz dopiero Flynn wydawał mu się być z porcelany. Brzydkiej, starej, popękanej - bo po przejściach. Dla Laurenta był wazą posklejaną złotem.
- Nie chciałem sugerować, że zmieniło cię na lepsze. - Chyba tak to wypadło... - Dla mnie to był suchy fakt czekający na dopowiedzenie historii. Stałeś się inny. Gdyby nie to rozstanie... nie przepadam za gdybaniem. - Przynajmniej nie w takich chwilach i rozmowach. Poprawił tutaj samego siebie. - Pomógłbym ci niezależnie od tego, czy chciałbyś... jakkolwiek to życie ze mną dzielić. - To też był fakt. - Nie pytałem o to, o nich, przy veritaserum z różnych powodów. Przede wszystkim dlatego, że to dla mnie nie było najbardziej istotne. Już mi powiedziałeś, że między tobą i Alexandrem, przez przemoc, zakończył się wątek i że jest ciągle ktoś drugi. A ja nie byłem gotowy w tamtym momencie na odpowiedzi na ich temat. Wiąże się to też z drugim zagadnieniem. Pytałeś, czemu dziękuję. Ponieważ pozwoliłeś mi chociaż trochę odbudować wiarę w ludzi. Pozwoliłeś mi... zaufać sobie. - A dla niego to było bardzo ważne. Pozwolił przez moment wybrzmieć ciszy, nim kontynuował. - A ten drugi?