[24.08.1972] Flawless | Laurent & Flynn

Niby nie chciał, ale przecież to było gdzieś w tym zawarte. Jakby to rozstanie miało przynieść zmianę, która pozwoliła im na otworzenie się na siebie. Ale to przecież nie była prawda. Nie otworzyło go to rozstanie. Otworzył go szok... Szok bliskości, szok związany z delikatnością dłoni przesuwającej się po jego ciele, kiedy całe jego pieprzone życie było szorstkie. Tyle przykrych, męczących lat, kiedy każdy tobą poniewiera i powoli uzbrajasz się w cierpliwość do takich rzeczy. Zaczynasz to rozumieć. Wybaczasz. Dopiero po czasie okazuje się, że to nigdy nie działa. Ta kobieta cię zwyczajnie nie kocha, wolała te swoje czarnomagiczne farmazony od twojego szczęścia, a ty wyniosłeś z tego blizny po jej gniewie i nie wiedziałeś już, czy mogłeś cieszyć się rzeczami, które razem robiliście. Trzecie uderzenie w twarz nie było już wypadkiem, ani błędem, tylko zasadą. Kłamstwa miały krótkie nogi, a kiedy próbowałeś budować wokół nich życie, prędzej czy później zaczynałeś czuć się jak w klatce. Może... może jednak kiedy zaczyna cię coś boleć, powinieneś powiedzieć nie. Może pragnienie mówienia innym o tym, że się kogoś kochało, to nie była głupia zachcianka, tylko podstawa ludzkiej egzystencji.

Nie zliczyłby, ile razy odtrącił kogoś, kto był dla niego dobry. Kto był dla niego delikatny. Dlaczego miał zrobić to znowu? Zaprzepaścić szansę na związanie się z kimś wiedzącym o najgorszym chujostwie, jakie zrobił, a i tak potrafił traktować go czule. Nie robić krzywych min. Szukać wymówek dla zachowania, którego nie dało się wytłumaczyć. Ktoś dla kogo nie będzie jedynie brudnym sekretem burzącym idealny porządek, ani dobudówką do życia, chociaż do niego kompletnie nie pasował.

Zaufać sobie?

W czym, bo na pewno nie w guście do partnerów. Alexander mógł go bić, ale miał rację. Łachudrą był i mendą, nie zasłużył sobie na cios w twarz, ale na wyrzucenie go z tego wozu na pewno. Prewett jeszcze nie miał okazji przekonać się, w jaki sposób kłócił się Crow, a to przecież... było najlepsze z jego widowisk. Layla nie pozbierała się chyba do dzisiaj.

- Wierzysz w to... połączenie dusz? - Zapytał w odpowiedzi. - Nie w to, że nas łączą jakieś nitki - chociaż w to też, szczególnie w kontekście Caina - tylko w to, że czasami ludzie rodzą się bardzo blisko siebie. Jakbyśmy nie byli ludźmi, tylko wytworem czyjejś wyobraźni i ktoś napisał nas dokładnie tak, krok po kroku, żebyśmy byli obok siebie i rozumieli się nawzajem, dopełniali się w jakiś dziwny sposób, którego nie da się wytłumaczyć. Gdybym w to wierzył, dla mnie to byłby on. Ktoś, kto mnie rozumie dogłębnie i cały czas mnie okłamuje, że wszystko jest w porządku, bo dobrze wie, jak bardzo dopierdoli mi prawda o tym, że byłby szczęśliwszy beze mnie. - Zamilkł na moment. Nie zaciągał się już, jedynie wpatrywał się w tego papierosa w zamyśleniu. - Przypadkiem... rozjebałem mu życie. - Przypadkiem celowo wcisnął mu język w gardło z pełną świadomością, że robi mu krzywdę.