To nie było nawet 10 minut, ale rozicągały się jak godziny. Bolała go klatka piersiowa tak mocno, że jego smutek, współczucie i żal przeradzała się w jakąś złość. Na Flynna? Nie. Pies, który musiał sprawdzić, czy wszyscy położyli się do łóżeczek, co? Powinien więc teraz musieć widzieć, że Flynn tu usiądzie, ale wcale nie było to szczytem jego potrzeb. Tym szczytem było to, by Flynn sobie niczego nie zrobił. Żeby ukoić jego ból.
Wisiał nad tym stołem z ciężką głową opartą na ręce. Alkohol wydawał się teraz idealny do ukojenia własnego bólu, ale był żadnym rozwiązaniem. Skoro sam nie chciałby, żeby w takich chwilach Flynn sięgał po najłatwiejsze z rozwiązań, to sam nie mógł nie dawać przykładu. Chyba w tym pogiętym, własnym mózgu, traktował starszego od siebie faceta prawie jak dziecko. Więc pora sobie może uświadomić, że żadnego to dziecko i dobrze sobie radzi bez nadzoru i pokazywania palcem, co ma robić? Nie widział bezpiecznego schematu. Zmęczenie i znużenie przygniatało go niżej, ale nie przegrywał z grawitacją przez ten bunt. Nieukierunkowany, ale dający siłę do tego, żeby nie siedzieć tu z martwym wzrokiem, a wpatrywać się w przestrzeń tak, jakby tam widział przeciwną armię. Zaraz zabrzmią bębny wojenne i przyjdzie nam ruszyć do walki. Myśl i czucie zlewały się w jedno, były plasteliną wielu kolorów zlepionych ze sobą przez dziecko. Potem przychodził rodzic i marudził, że czemu tak to zmarnowałeś - a takie ładne były kolory, mogłeś coś ładnego ulepić. Ale ty chciałeś zobaczyć, jak łączą się kolory. Jak powstaje w końcu brudna breja. Ta złość - ona pomagała walczyć z tym, żeby niczego brzydkiego nie tworzyć. Żeby spróbować coś ulepić z tego, co się ma. Nie było to proste.
Chciał już wstawać, kiedy Flynn wrócił, a on sam się wyprostował. Czerwone oczy, czerwone policzki. Płakał. Musiał dużo płakać. Poza tym... chyba nic mu nie było. Był... w jednym kawałku. Nie zobaczy potem niczego w domu? Nie zdążył się zastanowić, czy przyszedł tutaj, żeby uciec - bo Flynn usiadł i go objął. A Laurent, trochę sztywno, ale na to pozwolił. Ulga przez moment pozwoliła mu milczeć. Powietrze z niego zeszło wraz z ciężarem siedzącym na jego klatce piersiowej. Pokiwał tylko twierdząco głową, ale to jedzenie jego samego nadal nie interesowało. Może zaraz, za chwilę. Jak przestanie mu się kręcić w głowie. Ale może to też z głodu..?
- Pakują. - Odparł na wydechu. Odsunął się, żeby przysunąć się do stolika niemrawo i złapać w zamyśleniu za małże, otworzyć ją specjalnym nożykiem. Lubił ten mały rytuał, tak jak niektórzy lubili łupać orzeszki. Teraz się na tym nie skupiał.
- Nie powiem, że nie musisz tego powtarzać, bo lubię, kiedy to mówisz. Ten dokonany wybór - rozumiem to. Widzę, co robisz i jak się starasz. - Starał się mówić spokojnie, wyważonym tonem. - Cała ta droga, która była przed tym, co się u ciebie działo, co się działo w twojej głowie, o czym myślałeś, co czułeś... prawdę mówiąc żałuję, że nie umiem czytać w myślach, bo jestem ciekaw tego wszystkiego. Cóż, teraz już część wiem. I naprawdę mi przykro. Przykro mi, że nie miałeś wystarczająco szczęścia w życiu i nie było ci łatwiej. I z powodu Raziela. - Nie chciał mówić: nie masz szczęścia, bo liczył na to, że... ma? Albo chociaż będzie mieć? Nawet jeśli blondyn miał się za debila nie potrafiącego nie sprawiać Flynnowi przykrości. - Dlaczego czujesz się winny? - Zapytał w końcu, chociaż milion innych zdań krążyło po jego głowie.