Oj, tutaj ciężko było o jakikolwiek ruch, o krzyk - chociaż to ostatnie dało się załatwić. Wystarczy jedno zaklęcie i... cyk. Już nie słychać tego, co wewnątrz, na zewnątrz. Do głowy mu nie przyszło, że jednak na ruch też miejsce było - tylko z mniejszą ilością przemieszczania się. I o zgrozo, byle z mniejszą ilością bosych stóp... albo stóp w samych skarpetach, żeby się nie zastanawiał, czy ten wariat się nie pokaleczył o kamienie. Zły temperament. To sformułowanie przyczepiło się do niego jak rzep. Chciał wyciągnąć notes i to zapisać, żeby czasem mu nie umknęło. Porywczy. Gwałtowny? To wszystko pasowało do tych zachowań. Musiał złapać jakąś możliwość na radzenia sobie z ognistym huraganem, kiedy przybywał. Będzie im obu wtedy łatwiej.
- Doceniam. - Bo tak było. Te małe gesty, te powstrzymywania się, te badanie tego gruntu i terenu, pilnowanie się przy kelnerce. Dla siebie przecież tego nie robił. Robił to dla niego. - Zrobiłbym aferę, gdyby ktoś chciał cię wyprosić. - Nawet się nie uśmiechnął mówiąc to. Nie żartował. Zdawał sobie sprawę z konsekwencji, ale... może to część jego własnego złego temperamentu. Więc tak - bardzo doceniał, że dbał o to, by nie narodziły się jakieś problemy. Zabrał się opieszale za te krewetki. Pokiwał głową z akceptacją na to stwierdzenie, że zależy od nastroju. Tak, legendarne to zależy. Całkowicie zgodne z rzeczywistością.
- Zastanów się na spokojnie. I nie śpiesz się. - Laurent sam uznał temat za zamknięty. Może po kilku nowych doświadczeniach stwierdzi, że tak, lubi! Albo wręcz przeciwnie - że stary z niego dziad i on już jest zmęczony, ma dość, chce tylko leżeć. Ulubione zajęcie - spanie. Laurent spać lubił tylko w wannie. Ewentualnie na Flynnie... gdziekolwiek. Zerknął na niego kątem oka, kiedy powiedział o tym, żeby jadł. To jego wiercenie się, wieczne zmienianie miejsca, uważał naprawdę za urocze. Czasami to wręcz rodziło ciekawość, jaką dziwaczną pozycję przybierze tym razem. Czemu on w sumie zjadł to wszystko, skoro mu nie smakowało? Oooch! Chciał pytać. Jego poziom emocjonalnego zmęczenia był teraz na takim poziomie, że miał ochotę trzasnąć dłonią w stół. Taka sama fantazja, jak ta, w której krzyczał na swojego ojca. Uderzenie tą dłonią nie zmieniłoby tego, że Flynn nagle dobrze by się poczuł i był w stanie wyrazić wszystkie myśli w komfortowy sposób. Raczej prowadziło do czegoś kompletnie przeciwnego.
- Kto to jest? - W porównaniu do Flynna Laurent jadł jakieś pięćdziesiąt razy wolniej. Szczególnie w takich chwilach, kiedy zaczynał znęcać się nad tym jedzeniem i nad nim modlić. Jakoś to teraz poszło - kiedy już się na tym jedzeniu skupił. Apetyt już, niestety, nie wrócił. - Opowiadaj. - Zachęcił go. o tym miejscu, o tym człowieku i o tych tłumach. Tylko czasami wtrącał dopowiedzenia albo pytania. - Chcesz... - przesunął palcem po wardze - też tam iść? Albo jest coś, co byś stamtąd chciał? - Skoro są tam tłumy, przez co Flynn nie lubił tego miejsca... - Dobrego sobie wybrałeś chłopaka... - Taka ironia, szczególnie, że mówił o sobie jako o zazdrośniku, a Laurent czułby się dziwnie, gdyby się nikt za nim nie oglądał. Chociaż, z drugiej strony, sam ubierał się tak, że nie dało rady się na Flynna nie gapić. Znów paradoks. Przez moment nie kończył zdania, żeby elegancko zjeść. Z pełnymi ustami się nie gada, o nie. Ale powód wolnego jedzenia był też taki, że brał bardzo małe gryzy, małe kawałki - przyzwyczajenie. Wszystko po to, by nawet jedzenie było sztuką w wykonaniu gestów. Dziś się nad tym nawet nie zastanawiał, to był już automat. Chciał, żeby to wybrzmiało w żartobliwym tonie, ale wcale nie był pewien, czy wyszło. - O co chodziło z tym... psem pilnującym łóżek. - Obrócił teraz na niego spojrzenie.