W przeciwieństwie do Olivii, Tristan już się poddał. Kiedyś jeszcze walczył w obronie słabszych, niezależnie od ich pochodzenia. Ryzykował życiem. Teraz, choć był wyszkolony, posiadał odpowiednie umiejętności, czuł się przegrany. Trauma jaką przeżył, była jeszcze zbyt świeża, aby znów stanąć do walki w tej wojnie.
W tej sytuacji, nie widział innej drogi, jak tylko, pogodzić ze wszystkim.
Jedyną jego siłą, że jeszcze żył i funkcjonował, była ona. Jego ukochana Olivia. Bez niej, nie widział sensu żyć. Poza nią, nie miał tak naprawdę nikogo.
Dosłownie.
Gdy wypowiedział swoje słowa przez język ciała, prowadzony palcami u dłoni, kiedy kończył ostatnie słowa przekazu swoich słów, Olivia zaskoczyła go swoją odpowiedzią. "Nie chcę, żebyś się do tego przyzwyczajał" – padło z jej ust.
Co więc miał zrobić? Stanąć twarzą w twarz przed śmierciożercami, nie miał już odwagi. Odebrali mu wszystko co miał. Nie chciał, aby odebrali mu jeszcze ten cenny skarb jakim była Quirke. Mogą zabrać mu wzrok, słuch, węch, dotyk, ale nie ją. Jedyną osobę, która trzymała go jeszcze przy życiu. Tylko, czy wciąż będzie go chciała? Będzie kochać doszczętnego kalekę, jeżeli kiedyś odbiorą mu ostatni zmysł?
Zapytał, przez język migowy, używając słów przez jedną dłoń. Pozwalając, aby się do niego przytuliła. Pozwolił jej dokończyć swoją odpowiedź, wypowiedzieć swoje myśli na głos. Lecz westchnął. Nie ukrywał po sobie tego, że i tak się przejmował. Jak można żyć szczęśliwie u boku ukochanej osoby w obliczu kraju stającego do wojny o dominację wybranej społeczności?
Objął ukochaną ramieniem, kiedy się wtuliła, czekając na moment, kiedy go puści, aby mógł jej coś jeszcze przekazać. Tego jej nie powiedział, kiedy po Lammas, a może to było jeszcze pod koniec jego dnia, dostał list z od sędziny Wizengamotu.
"- Skarbie mój. Masz możliwość żyć normalnie jako czarownica. Ja niestety nie mam tak wysokich przywilejów. Po Lammas, dostałem list od Sędziny Wizengamotu, z sugestią, abym nie zgłaszał incydentu… To było tylko potwierdzenie tego co już powiedziałem podczas sprzątania stoiska. Gdybym zgłosił incydent, nie wygrałbym. Nawet, jeżeli tamta kobieta postąpiła nieodpowiedzialnie. Wiesz dobrze, że w obliczu ostatnich wydarzeń, nie istnieje sprawiedliwość."W języku migowym, musiał jej to przypomnieć, uświadomić z jak bardzo różnych światów pochodzą. Może powiadają, że miłość zwycięży wszystko, to jednak z trudnościami losu musieli się zmierzyć. Posłał jej uśmiech, pochylił i ucałował usta, jakby chciał pocieszyć, że mimo tego wszystkiego, nadal ją kocha, nadal będzie u jej boku.
Jak pracować nad jej wybuchami? Na to znajdzie się odpowiedź.
"- Wyszkolę Cię."
Po chwili namysłu, przekazał w mowie dłoni odpowiedź na jej zastanowienie. Jak chciał sprawić, aby pomóc jej w działaniach impulsywnych. Chciała go przecież chronić. Ona jest jego głosem. On jest jej siłą. Uzupełniali się. Ale żeby mieć pewność, że bez niego Olivia sobie w przyszłości poradzi, to chyba czas, aby nauczyć ją odpowiednio się bronić.
Przy tej rozmowie znaleźli się w parku. Humor do Olivii powracał. Na jej pytanie, które miało trochę oderwać ich poważnych tematów, powędrował spojrzeniem za gestem jej głowy, w kierunku wózka z przekąskami. Kiwnął więc z uśmiechem i potwierdzeniem, że tak. Najpewniej posiedzą w parku razem i dłużej, chcąc nacieszyć się sobą. Coś ciepłego by się przydało więc wypić i przekąsić. Jesień zbliżała się z każdym dniem, a wieczory i noce nie były już przecież tak ciepłe co latem. Na kolejne pytanie o wiewiórki, także się zgodził. Pójdzie tam, gdzie jego ukochana będzie chciała.