27.01.2023, 22:29 ✶
Oto i był dowód! Spisek istniał naprawdę, potwierdził to jeden z animagów! Ludzie byli ślepi! Wydawało im się, że to wszystko bujda, że są bezpieczni, ale wystarczyło tylko być czujnym i pytać. Co za szczęście, że Lovegood był na posterunku!
Animag był na tyle pewny siebie, że nawet nie próbował ukrywać swojej tożsamości. Co więcej słowa, jakie wybrał do tego, by potwierdzić obawy Theodore’a sprawiły, że przeszły mu ciarki po plecach. „Wybitna rola”. To nie mógł być zbieg okoliczności, ze spiskowcami nigdy nie ma zbiegów okoliczności. To niemożliwe, że przez przypadek wspomniał o odgrywaniu roli akurat podczas rozmowy z aktorem. Kocur dawał w ten sposób do zrozumienia, że wiedział o swoim rozmówcy rzeczy, których nie powinien. Bawił się nim, subtelnie pokazywał, jak wielką ma przewagę i kontrolę nad sytuacją, niczym wytrawny szachista grający z dzieckiem, wiedzący, że jego dodatkowe figury na szachownicy wystarczą, by za kilka ruchów zamatować przeciwnika niezależnie od tego, co się wydarzy.
Tylko jak to możliwe? Skąd kawiarniany boss znał profesję Theodore’a?
Czyżby kot czytał mu w myślach? To było jedyne wyjaśnienie!
- Jak ty to osiągnąłeś? - spytał i chwycił się w desperackim ruchu za głowę, jakby wierzył, że w ten sposób może zatrzymać uciekające z niej myśli. Uzmysłowienie sobie, że umysł w tym towarzystwie był w niebezpieczeństwie, sprawiło, że niedoszły klient niemal stracił równowagę. Niepewnie cofnął się o krok, wlepiając przerażone spojrzenie w animaga. W najgorszych snach nie wyobrażał sobie, iż ONI mogą być tak potężni!
- O nie, nie, nie… Nie dam się nabrać! - zaprotestował żywo i w odruchu zerknął na podłogę. Niech to, moneta rzeczywiście tam leżała! Nie mógł jednak jej sięgnąć. Nie powinien na zbyt długo odwracać wzroku od kota. Poza tym robienie to, co chciał rozmówca, samo w sobie było bardzo niebezpieczne. Jeśli już czytał w jego głowie, to dzielił go tylko jeden krok od tego, by zacząć wkładać w nią własne pomysły. Jeśli Theodore nie zachowa czujności, to może skończyć jak zombie posłusznie wykonujący polecenia spiskowców.
- Pączek? Prorok? - Zachichotał niczym wpół szaleniec, wpół straceniec. Pomysł wydawał mu się absurdalny po tym, do czego kot się przed nim przyznał! - Jak to sobie wyobrażasz? Że usiądę przy stoliku, zjem pączka, wypije kawę i porozmawiamy sobie o jakimś artykule? Albo o twoich planach na przyszłość? - stwierdził zaskoczony, że kot w ogóle oczekiwał, iż po tym wszystkim, co powiedział, aktor będzie grał w jego grę i udawał, że nie działo się nic niezwykłego. Nie miał zamiaru zachowywać się tak, jakby był to tylko zwyczajny zakup wypieków w kawiarni! Pokiwał przecząco głową, dając mu do zrozumienia, że spiskowiec może sobie pomarzyć o zmanipulowaniu Lovegooda i poszerzeniu swoich złowrogich wpływów o kolejnego niewinnego klienta.
Animag był na tyle pewny siebie, że nawet nie próbował ukrywać swojej tożsamości. Co więcej słowa, jakie wybrał do tego, by potwierdzić obawy Theodore’a sprawiły, że przeszły mu ciarki po plecach. „Wybitna rola”. To nie mógł być zbieg okoliczności, ze spiskowcami nigdy nie ma zbiegów okoliczności. To niemożliwe, że przez przypadek wspomniał o odgrywaniu roli akurat podczas rozmowy z aktorem. Kocur dawał w ten sposób do zrozumienia, że wiedział o swoim rozmówcy rzeczy, których nie powinien. Bawił się nim, subtelnie pokazywał, jak wielką ma przewagę i kontrolę nad sytuacją, niczym wytrawny szachista grający z dzieckiem, wiedzący, że jego dodatkowe figury na szachownicy wystarczą, by za kilka ruchów zamatować przeciwnika niezależnie od tego, co się wydarzy.
Tylko jak to możliwe? Skąd kawiarniany boss znał profesję Theodore’a?
Czyżby kot czytał mu w myślach? To było jedyne wyjaśnienie!
- Jak ty to osiągnąłeś? - spytał i chwycił się w desperackim ruchu za głowę, jakby wierzył, że w ten sposób może zatrzymać uciekające z niej myśli. Uzmysłowienie sobie, że umysł w tym towarzystwie był w niebezpieczeństwie, sprawiło, że niedoszły klient niemal stracił równowagę. Niepewnie cofnął się o krok, wlepiając przerażone spojrzenie w animaga. W najgorszych snach nie wyobrażał sobie, iż ONI mogą być tak potężni!
- O nie, nie, nie… Nie dam się nabrać! - zaprotestował żywo i w odruchu zerknął na podłogę. Niech to, moneta rzeczywiście tam leżała! Nie mógł jednak jej sięgnąć. Nie powinien na zbyt długo odwracać wzroku od kota. Poza tym robienie to, co chciał rozmówca, samo w sobie było bardzo niebezpieczne. Jeśli już czytał w jego głowie, to dzielił go tylko jeden krok od tego, by zacząć wkładać w nią własne pomysły. Jeśli Theodore nie zachowa czujności, to może skończyć jak zombie posłusznie wykonujący polecenia spiskowców.
- Pączek? Prorok? - Zachichotał niczym wpół szaleniec, wpół straceniec. Pomysł wydawał mu się absurdalny po tym, do czego kot się przed nim przyznał! - Jak to sobie wyobrażasz? Że usiądę przy stoliku, zjem pączka, wypije kawę i porozmawiamy sobie o jakimś artykule? Albo o twoich planach na przyszłość? - stwierdził zaskoczony, że kot w ogóle oczekiwał, iż po tym wszystkim, co powiedział, aktor będzie grał w jego grę i udawał, że nie działo się nic niezwykłego. Nie miał zamiaru zachowywać się tak, jakby był to tylko zwyczajny zakup wypieków w kawiarni! Pokiwał przecząco głową, dając mu do zrozumienia, że spiskowiec może sobie pomarzyć o zmanipulowaniu Lovegooda i poszerzeniu swoich złowrogich wpływów o kolejnego niewinnego klienta.