22.10.2022, 11:58 ✶
Słodkie ciastko szybko wypełniło zwinięty na supeł żołądek i chociaż uczucie sytości przyniosło chwilową ulgę spiętym mięśniom, to kolejny łyk kawy szybko usunął wszelkie wrażenie uspokojenia. Moody przez chwilę biegła palcem po krawędzi kubka, obserwując, jak resztki fusów osiadają na dnie naczynia.
— Na Merlina, robisz mu jedzenie? — Wymamrotała, przełykając ostatni kęs. Ciężko przychodziło Moody pojęcie, że niektóre rodzeństwa obdarowywały się autentyczną i nieskrępowaną miłością rodzinną, zamiast umiarkowanymi skinięciami głowy. W ich domu jawne okazywanie uczuć nie miało miejsca nawet w najbardziej wzruszających momentach, nie przez wzgląd na emocjonalność, ale zwyczajny brak jej poczucia. To matka odpowiedzialna była za delikatność z całej ich czwórki, a po jej wczesnym odejściu, pamięć po łagodności dotyku i ciepłych słowach znikała z głowy Idy w zastraszającym tempie. Doprowadziło to do naturalnej dla natury, niestety dużo mniej dla człowieka, ewolucji, gdzie okazywanie czegokolwiek na twarzy, czy w sercu stało się dla kobiety zbędne. Niezręczne, wywołujące na policzkach rumieniec irytacji na własną nieporadność.
Podniosła wzrok na Longbottom, przez chwilę trawiąc słowa brunetki i rozważając odpowiedź na nie. Wiedziała o darze Brenny, oczywiście, że tak. Gdyby sytuacja nie ciążyłaby tak na duchu Moody, zaśmiałaby się nawet z ironii ich wzajemnej styczności. Tak bardzo różne, a jednak pod pewnymi względami takie same.
— To nie to samo? — Westchnęła, zaciągając się mentolowym papierosem. Intensywny zapach przeniknął do płuc, a następnie wrócił ponownie na zewnątrz pod postacią okrągłego kłębu dymu, jaki wypuściła z ust. — Jakie to uczucie? — Spytała wreszcie, powoli artykułując słowa. Wolna dłoń powędrowała do przegubu nadgarstka zaopatrzonego w stary zegarek. — Kiedy widzisz tylko wspomnienia. Wiesz już, że nic z tym nie zrobisz. Że jest za późno i to się już po prostu wydarzyło? Nie czujesz… Rezygnacji? — Zeneida, chociaż bolesne, miała jeszcze wyjścia. Szansę na zmianę tego co się stanie, a przynajmniej marne pocieszenie w nadziei. Dla tego co widziała Brenna, było już za późno. Musiało to w pewnym sensie oznaczać spokój, ale też kojarzyło się aurorce z bezradnością, jakiej nie byłaby w stanie udźwignąć.
Zerknęła bez emocji na książeczki, nieszczególnie zainteresowana tym do kogo mogły należeć. W obecności dzieci przybierała dziwną, sztywną postawę obronną. Nierzadko to właśnie najmłodsi dostrzegali najmniej oczywiste szczegóły, a przy tym w swojej rozbrajającej szczerości doskonale demaskowali słabości innych.
— Ale to nie dla… Twoich dzieci, co nie? — Zawahała się przez sekundę, zestawiając na szybko fakty z życia prywatnego Longbottom, które były jej znane. Nie należała do osób wścibskich, toteż prócz rzadkich wyjątków, większość znajomości z Biura pozostawiała na czysto koleżeńskiej i obojętnej dla obu stron stopie.
— Na Merlina, robisz mu jedzenie? — Wymamrotała, przełykając ostatni kęs. Ciężko przychodziło Moody pojęcie, że niektóre rodzeństwa obdarowywały się autentyczną i nieskrępowaną miłością rodzinną, zamiast umiarkowanymi skinięciami głowy. W ich domu jawne okazywanie uczuć nie miało miejsca nawet w najbardziej wzruszających momentach, nie przez wzgląd na emocjonalność, ale zwyczajny brak jej poczucia. To matka odpowiedzialna była za delikatność z całej ich czwórki, a po jej wczesnym odejściu, pamięć po łagodności dotyku i ciepłych słowach znikała z głowy Idy w zastraszającym tempie. Doprowadziło to do naturalnej dla natury, niestety dużo mniej dla człowieka, ewolucji, gdzie okazywanie czegokolwiek na twarzy, czy w sercu stało się dla kobiety zbędne. Niezręczne, wywołujące na policzkach rumieniec irytacji na własną nieporadność.
Podniosła wzrok na Longbottom, przez chwilę trawiąc słowa brunetki i rozważając odpowiedź na nie. Wiedziała o darze Brenny, oczywiście, że tak. Gdyby sytuacja nie ciążyłaby tak na duchu Moody, zaśmiałaby się nawet z ironii ich wzajemnej styczności. Tak bardzo różne, a jednak pod pewnymi względami takie same.
— To nie to samo? — Westchnęła, zaciągając się mentolowym papierosem. Intensywny zapach przeniknął do płuc, a następnie wrócił ponownie na zewnątrz pod postacią okrągłego kłębu dymu, jaki wypuściła z ust. — Jakie to uczucie? — Spytała wreszcie, powoli artykułując słowa. Wolna dłoń powędrowała do przegubu nadgarstka zaopatrzonego w stary zegarek. — Kiedy widzisz tylko wspomnienia. Wiesz już, że nic z tym nie zrobisz. Że jest za późno i to się już po prostu wydarzyło? Nie czujesz… Rezygnacji? — Zeneida, chociaż bolesne, miała jeszcze wyjścia. Szansę na zmianę tego co się stanie, a przynajmniej marne pocieszenie w nadziei. Dla tego co widziała Brenna, było już za późno. Musiało to w pewnym sensie oznaczać spokój, ale też kojarzyło się aurorce z bezradnością, jakiej nie byłaby w stanie udźwignąć.
Zerknęła bez emocji na książeczki, nieszczególnie zainteresowana tym do kogo mogły należeć. W obecności dzieci przybierała dziwną, sztywną postawę obronną. Nierzadko to właśnie najmłodsi dostrzegali najmniej oczywiste szczegóły, a przy tym w swojej rozbrajającej szczerości doskonale demaskowali słabości innych.
— Ale to nie dla… Twoich dzieci, co nie? — Zawahała się przez sekundę, zestawiając na szybko fakty z życia prywatnego Longbottom, które były jej znane. Nie należała do osób wścibskich, toteż prócz rzadkich wyjątków, większość znajomości z Biura pozostawiała na czysto koleżeńskiej i obojętnej dla obu stron stopie.
give me a bitter glory.