Nie wydawała się mieć parszywego nastroju, wręcz przeciwnie Figgówna jak zawsze podśpiewywała sobie coś pod nosem. Nie skupiała się na tym, co mogło wyprowadzić ją z równowagi, czy denerwować. Aktualnie była w swoim cukierniczym szale. Wtedy zupełnie przestawała myśleć o tym, co działo się wokół niej. Nic nie działało tak perfekcyjnie na odwrócenie uwagi.
Pączki wydawały się być gotowe, więc zaczęła je wyciągać przy pomocy dużej, metalowej łyżki, pachniały niesamowicie, Norka uśmiechała się sama do siebie zadowolona z efektu swojej pracy. Zgasiła ogień pod garem, mogła przejść do dalszej pracy, a w sumie to nie mogła, bo pojawił się w kuchni jej brat.
Przywitała go ogromnym uśmiechem, cieszyła się, że wrócił, że stał przed nią cały i zdrowy, bo to wcale nie było takie oczywiste. Kamień z serca.
- Zawsze potrzebuję niezależnej opinii, częstuj się póki ciepłe, takie są najsmaczniejsze. - Brat na pewno o tym wiedział, zresztą nigdy nie musiała go jakoś specjalnie namawiać do tego, aby zjadał jej wypieki. Wśród jej przyjaciół i rodziny chyba wszyscy mieli zadatki na krytyków kulinarnych, dlatego tak ochoczo częstowała ich swoimi wyrobami. Miała świadomość, że poznali już naprawdę wiele smaków i połączeń i wiedzieli, co się najbardziej sprawdza.
- Tommy, jesteś dorosły, nie musisz mi się tłumaczyć z tego, że nie wróciłeś na noc do domu, nie jestem Twoją matką, tylko siostrą. - Nie widziała w tym niczego złego. Był jej bratem, a nie dzieckiem, mógł sobie nocować, gdzie miał tylko ochotę. Zresztą wspominał jej ostatnio o tym, że się zakochał, więc podejrzewała, że takie sytuacje mogą zdarzać się coraz częściej. To nie było nic nietypowego.
Jako, że skończyła smażyć pączki, to mogła sobie zrobić krótką przerwę, sięgnęła po swoją kawę, która była już zimna - nie przeszkadzało jej to jakoś specjalnie i wdrapała się na blat, na którym całkiem wygodnie się rozsiadła. Obserwowała brata przez chwilę, nie wyglądał, jakby wszystko było w porządku, ale nie zamierzała ciągnąć go za język, w sumie to było niepotrzebne, bo po chwili sam się odezwał.
Mierzyła go dłuższą chwilę wzrokiem. Coś strasznego. To mogło być wszystko i nic. Potrzebowała chyba jakichś konkretów, aby mieć pełen obraz sytuacji. - Na pewno nie jest bardzo źle. - Nie sądziła, żeby faktycznie był zdolny do zrobienia czegoś okropnego, w końcu to był jej brat, znała go, była pewna tego, że był dobrym człowiekiem. - Co się stało Tommy? - Nie była w stanie go pocieszyć, gdy nie miała pojęcia, co konkretnie się wydarzyło. Musiał mówić, więcej, opowiedzieć jej o wszystkim.