To była solidna porażka. Zawiódł, siebie. Dał się wykorzystać kobiecie, łykając napój śmierci, który omal go nie zabił. Próba? To nie była żadna próba. To była trucizna, która opętała jego umysł. Mógł zabić kobietę od razu, kiedy Rodolphus naiwnie jako pierwszy wypił tę truciznę. Mógł kazać jej go obudzić, albo wymusić solidnie z użyciem zaklęć niewybaczalnych wydanie tego, co potrzebował Czarny Pan. Nie mając pojęcia co to miało być. Zawsze działał ostrożnie. Zawsze przemyślanie. Dlaczego tamtego dnia, postąpił inaczej?
Dlaczego pozwolił sobie na takie ryzyko?
Przeżył. Ale jakim kosztem?
Wyprowadzony z tego pieprzonego mauzoleum, odzyskiwał świadomość, ale wciąż czuł się martwy wewnątrz. Również i w nim coś się zmieniło. Śmierć towarzyszyła mu przecież od zawsze. Od odkrycia choroby. Od opanowania Eksterioryzacji. Podczas walk w terenie. Nawet wtedy, gdy wypił to paskudztwo.
Nie od razu doszedł do siebie. Wymiotował, to fakt, ale obecność Rodolphusa w tamtych dniach, pozwoliła mu dojść do siebie. Na tyle, aby mógł w miarę funkcjonować. Do pracy jednak tak szybko nie wrócił, zmuszonym będąc wysłać sowę z prośbą o kilka dni wolnego z powodu choroby. Uzyskania dowodu na papierze nie miał problemu, jako że Rodolphus najpewniej byłby wstanie mu to załatwić ze strony swojej rodziny.
Śmierć Roberta zmieniła wszystko. Wybryki Faye, potęgowały wszystko. Gdyby dziewczyna siedziała z dupą w Szkocji. Gdyby go chociaż słuchała, być może jego irytacja byłaby zmniejsza.
Te ostatnie dni, były totalną ciszą grobową. Od tych paru dni, Nicholas mieszkał znów sam. Nie zastanawiał się, dlaczego. Nawet tak było wygodniej. Odejście Roberta zwolniło go jakby z obowiązku, pilnowania Lestrange’a. Ale nie z ostrzeżenia, aby na niego uważać.
Nie dopytywał też, dlaczego zdecydował się już nie wracać do mieszkania. Obaj niewymowni, nawet nie wracali do dnia z ostatniej misji, aby go przegadać. Przeanalizować.
Rodolphus jednak o sobie przypomniał. Wysyłając list, zamiast zjawić się od razu. Miał klucze, nie zostawił ich tutaj, jak kilka dni temu na dłużej opuścił jego mieszkanie. Mógł być jak kocur, wracający do swojego Pana po kilku dniach.
Tego dnia, Nicholas siedział na kanapie pod kocem, czytając jakiś czarno magiczny egzemplarz, pozyskany ze sklepu Borgina i Burkesa. Nie czuł się tego dnia najlepiej, aby też siedzieć dłużej w pracy. Nie było dobrze już od tamtego dnia, gdy wrócili z Mauzoleum. Współlokatorowi, jednak nie mówił całej prawdy. Nie chcąc, aby się zamartwiał? Nie musiał.
Czytanie przerwało pukanie do drzwi, spowodowało oderwanie wzroku od rozpisanych stron, w kierunku drzwi. Zaraz przeniósł spojrzenie na zegar. Zmarszczył brwi. Jeżeli to Rodolphus, nie musiał pukać.
Włożył zakładkę do książki i zamknął, aby nie zgubić strony, na jakiej mu przerwano. Odłożył ją na koc i zarzucił go na nią, odkrywając siebie i wstając z kanapy. Sięgnął po różdżkę, zanosząc się chwilowym kaszlem, podszedł do drzwi, aby je otworzyć. Na sobie miał czarny sweter pół golf, oraz czarne spodnie.
- Rodolphus…Wymówił jakby z ulgą? Skrywaną. Różdżkę trzymał, jakby miał dziwne obawy pojawienia się intruza, kiedy nikogo się nie spodziewał.
- Nie musisz pukać, skoro masz klucze.
Przypomniał mu, cofając się i zostawiając drzwi otwarte, aby wszedł do środka. Travers skierował się do kuchni, chowając różdżkę do kieszeni w spodniach. Zamierzał wstawić wodę, na herbatę, skoro będą rozmawiali. Poważnie.