Dlaczego miał te klucze zachować, na wszelki wypadek, sądząc, że mogą mu się przydać? To nie tak, że Nicholas chciał uśpić jego czujność. Nie wiedział, że obecne mieszkanie Rodolphusa było wynajmowane komuś innemu. Nie dopytywał. Nie interesował się tym. Wystarczyło mu wiedzieć, że nie chciał tam wracać, gdyż mogło mu przypominać o dawnej kobiecej miłości. Tej wersji Trawers się trzymał. Nie potrzebował zaprzątać sobie głowy dodatkowymi, zbędnymi informacjami.
Dlaczego sugerował mu zatrzymanie kluczy do swojego mieszkania?
Na wypadek, gdyby mu się coś stało. Na wypadek, nagłej potrzeby spotkania z kimś, nie mając do tego innego mieszkania w zanadrzu, nie chcąc korzystać ze swojego posiadanego. Być może Lestrange’a było stać na zakup nowego. Ale jako jeden, wiedział o problemach zdrowotnych Nicholasa. Zamiast wywarzać drzwi, miałby jak dostać się mugolską metodą. Na wypadek, gdyby Travers miał zabezpieczone mieszkanie przed teleportacją. Przed intruzami.
Myślał, przyszłościowo.
Rodolphus podjął rozmowę w kierunku filozoficznym. Jakby nie do końca wierzył w słowa wypowiedziane przez Nicholasa. Jakby dostrzegł, że to wcale nie było życie. Misja w Mauzoleum zmieniła ich oboje. Każdego być może w innym, jeżeli nie w tym samym kierunku. Nie zmieniło się jedynie to, co było między nimi.
Nie odpowiedział na to pytanie. Odwracając swoją uwagę od tematu, aby przygotować dla nich herbatę. Przerywając w momencie, kiedy Lestrange uderzył słowami w jego czuły punkt, doprowadzając do tego, że Travers trochę rozsypał susz na blat kuchenny, nie trafiając sprawnie do kubka. Zdradził się. Zdradził swoją słabość. Czyżby stracił nad tym kontrolę? Przy nim?
"Na pewno nie pytanie zamiast odpowiedzi" – padło z ust Rodolphusa, gdzie Nicholas tylko na niego zerknął. Nie udzielając na to także poprawnej odpowiedzi. Pozostając wciąż tajemnicą. Milczeniem. Chcąc wrócić do skończenia przygotowania herbaty. Lestrange mu na to jednak nie pozwalał.
Dotyk z ramienia zniknął, ale za to została mu z drugiej strony odebrana łyżeczka. Nie wyrywał. Nie walczył o to, aby mu jej nie zabierać. Pozwolił na to. Lecz z tym, pojawiały się kolejne słowa Lestrange’a.
Nie odpuszczał tematu.
Nie dawał za wygraną.
"… co się stało w podziemiach mauzoleum? ... Co się stało, gdy wypiłeś eliksir?"
Odbijające się w głowie pytania Rodolphusa, sprawiły, że Nicholas zacisnął dłonie w pięść, opierając się nimi o blat kuchenny. Puszkę odstawił, kiedy zabrana była mu łyżeczka. Wpatrywałby się w dwa kubki przed sobą, gdyby Rodolphus mu na to pozwolił. Uciec spojrzeniem. Uciec od tematu.
Odpowiedział zgodnie z prawdą. To chciał usłyszeć? Czy czuł to samo, kiedy również do wypił? Chłodne jak lód, niebieskie w tęczówkach oczy Nicholasa, wpatrywały się w stalowe, magnetycznie, niespotykane tęczówki Rodolphusa. Tak. Nicholasa przyciągały oczy osób w nietypowych kolorach. Były wyjątkowe.