28.01.2023, 13:31 ✶
Kiedy Zakon wzywał, obowiązkiem Cecylki była walka.
Tyle mniej więcej zdążyła zapamiętać, zanim spalił się list. Oczywiście w pełni rozumiała, skąd ten radykalny krok, nie mogli przecież dopuścić, żeby wpadł w niepowołane ręce, a razem z nim wrażliwe informacje. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy od tego zależało czyjeś życie. Niemniej Ceci obecnie czuła się tak, jakby miała gwóźdź w mózgu, bo poza lokalizacją oraz impulsem do nagłej pomocy w głowie nie ostało się nic. Grunt, że udało jej się zapamiętać kluczowe elementy programu ich wyprawy, bo trochę głupio byłoby pisać list o tytule "Ej, Ida, a możesz powtórzyć?".
Przygotowania do wypadu zaczęła już kilka godzin wcześniej, co w sumie było świetnym pomysłem, bo przepakowała swój plecak jakieś osiem razy i na pewno nie wyrobiłaby się na czas, gdyby rozpoczęła całe przedstawienie nieco później. W ostatnim momencie zgłodniała, co przypomniało jej w sumie, że nie zjadła śniadania, a potem myśli powędrowały do tego, że w sumie poszukiwania zielska mogą potrwać dłużej niż się ktokolwiek spodziewa, więc pasowałoby wziąć wałówkę na drogę. No i najpierw zrobiła sobie śniadanie, a potem dla siebie kanapkę, no i w następnej kolejności, jak konsumowała śniadanie właśnie, wpadła na pomysł, że reszta może nie wpaść na pomysł wzięcia jedzenia na drogę. A więc zrobiła kanapki na drogę dla całej grupy.
Sądząc po ilości, Cecylka niechybnie spodziewała się całego Zakonu, razem z dziećmi, zwierzętami i przyjaciółmi rodziny.
Przed wyruszeniem poinformowała Silasa, że jeśli nie wróci, to żeby pamiętał, że go kocha, obiad ma do odgrzania na później oraz żeby czasem rzucił okiem na Cedrica, czy wychodzi ze szpitala raz na jakiś czas. O Camerona się nie martwiła, bo to był zaradny chłopiec i na pewno wyprawi jej piękny pogrzeb. A jak nie, to będzie go nawiedzać z zaświatów i pytać, czy znalazł już sobie jakąś pannę.
Biorąc pod uwagę wszystko powyższe, Cecily dotarła na umówione miejsce niekoniecznie modnie, ale spóźniona. Oraz z językiem na brodzie, bo biegła z wypakowanym po brzegi plecakiem.
- Przepraszam, że czekaliście - zaczęła, ledwo zipiąc. - Dzień dobry, kochani. Dobrze was widzieć. Na Merlina, chyba wyplułam płuca jakieś 200 metrów temu, myślicie, że powinnam po nie wrócić? - Zatrzymała się przy reszcie drużyny, po czym oparła swoje dłonie na ugiętych kolanach i skuliła się nieco, próbując dojść do siebie. Maratończykiem Cecylia nie zostanie nigdy.
- Zrobiłam wam kanapki. A w ogóle, to spociłam się jak świnia, bo ubrałam na siebie za dużo chyba. Myślę, że przegięłam z tym swetrem. Wiecie, ubrałam się na cebulkę, ale wełna na wełnę to chyba nie był mój najświetniejszy pomysł...- Oświadczyła, stojąc tam ubrana w koszulę, sweter, a także sztruksową kurtkę narzuconą na to wszystko, choć teraz już rozpiętą. Miała na sobie oczywiście spodnie, bo po krzaczorach w spódnicach łazić nikomu nie poleca, a także dosyć wysokie buty, żeby żadne zaskrońce jej w łydę nie użarły. Przezorny zawsze ubezpieczony, powiadają. W tym wypadku niestety też nieludzko zgrzany.
Tyle mniej więcej zdążyła zapamiętać, zanim spalił się list. Oczywiście w pełni rozumiała, skąd ten radykalny krok, nie mogli przecież dopuścić, żeby wpadł w niepowołane ręce, a razem z nim wrażliwe informacje. Zwłaszcza w sytuacji, kiedy od tego zależało czyjeś życie. Niemniej Ceci obecnie czuła się tak, jakby miała gwóźdź w mózgu, bo poza lokalizacją oraz impulsem do nagłej pomocy w głowie nie ostało się nic. Grunt, że udało jej się zapamiętać kluczowe elementy programu ich wyprawy, bo trochę głupio byłoby pisać list o tytule "Ej, Ida, a możesz powtórzyć?".
Przygotowania do wypadu zaczęła już kilka godzin wcześniej, co w sumie było świetnym pomysłem, bo przepakowała swój plecak jakieś osiem razy i na pewno nie wyrobiłaby się na czas, gdyby rozpoczęła całe przedstawienie nieco później. W ostatnim momencie zgłodniała, co przypomniało jej w sumie, że nie zjadła śniadania, a potem myśli powędrowały do tego, że w sumie poszukiwania zielska mogą potrwać dłużej niż się ktokolwiek spodziewa, więc pasowałoby wziąć wałówkę na drogę. No i najpierw zrobiła sobie śniadanie, a potem dla siebie kanapkę, no i w następnej kolejności, jak konsumowała śniadanie właśnie, wpadła na pomysł, że reszta może nie wpaść na pomysł wzięcia jedzenia na drogę. A więc zrobiła kanapki na drogę dla całej grupy.
Sądząc po ilości, Cecylka niechybnie spodziewała się całego Zakonu, razem z dziećmi, zwierzętami i przyjaciółmi rodziny.
Przed wyruszeniem poinformowała Silasa, że jeśli nie wróci, to żeby pamiętał, że go kocha, obiad ma do odgrzania na później oraz żeby czasem rzucił okiem na Cedrica, czy wychodzi ze szpitala raz na jakiś czas. O Camerona się nie martwiła, bo to był zaradny chłopiec i na pewno wyprawi jej piękny pogrzeb. A jak nie, to będzie go nawiedzać z zaświatów i pytać, czy znalazł już sobie jakąś pannę.
Biorąc pod uwagę wszystko powyższe, Cecily dotarła na umówione miejsce niekoniecznie modnie, ale spóźniona. Oraz z językiem na brodzie, bo biegła z wypakowanym po brzegi plecakiem.
- Przepraszam, że czekaliście - zaczęła, ledwo zipiąc. - Dzień dobry, kochani. Dobrze was widzieć. Na Merlina, chyba wyplułam płuca jakieś 200 metrów temu, myślicie, że powinnam po nie wrócić? - Zatrzymała się przy reszcie drużyny, po czym oparła swoje dłonie na ugiętych kolanach i skuliła się nieco, próbując dojść do siebie. Maratończykiem Cecylia nie zostanie nigdy.
- Zrobiłam wam kanapki. A w ogóle, to spociłam się jak świnia, bo ubrałam na siebie za dużo chyba. Myślę, że przegięłam z tym swetrem. Wiecie, ubrałam się na cebulkę, ale wełna na wełnę to chyba nie był mój najświetniejszy pomysł...- Oświadczyła, stojąc tam ubrana w koszulę, sweter, a także sztruksową kurtkę narzuconą na to wszystko, choć teraz już rozpiętą. Miała na sobie oczywiście spodnie, bo po krzaczorach w spódnicach łazić nikomu nie poleca, a także dosyć wysokie buty, żeby żadne zaskrońce jej w łydę nie użarły. Przezorny zawsze ubezpieczony, powiadają. W tym wypadku niestety też nieludzko zgrzany.