28.01.2023, 14:23 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.01.2023, 14:35 przez Florence Bulstrode.)
- To nie była jedna klątwa. Jeśli dobrze zrozumiałam sytuację, pewien czarodziej postanowił z kolegą zaczaić się na nowego chłopaka swojej byłej partnerki. Na jego nieszczęście, w barze, z którego wyszedł, siedzieli koledzy tegoż chłopaka, jak jeden mąż członkowie klubu pojedynkowego… cóż, niektórzy zaklęć nie powinno się najwyraźniej łączyć – stwierdziła Florence, puszczając wreszcie rękę Fergusa, już obandażowaną. Całym przypadek relacjonowała podobnie jak wcześniejsze, dość lekkim tonem, nie niosącym za sobą wiele emocji. Mniej więcej takim samym, jakim opowiadała o takich sprawach stażystom podczas wykładów. – Zrośnięte nogi, galeretowata, biała skóra, otwór gębowy zamiast ust, zanik części kości… Tak. Bardzo przypominał larwę – dodała jeszcze po chwili zastanowienia, jakby rozważała, czy „larwa” to na pewno dobre porównanie. Ona i dwóch innych uzdrowicieli spędzili dwa dni nad przywracaniem mężczyźnie poprzedniej postaci, a kolejna trzy dochodził jeszcze do siebie na szpitalnym łóżku, faszerowany eliksirami.
- Doprawdy? – spytała tylko, a kąciki ust drgnęły jej lekko, gdy wspomniał, że „na ich miejscu” postąpiłby inaczej. Na informację o tym, że jeżeli to pomoże, może go sparaliżować, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. – Doskonale, zapamiętam.
Tak. Fergus miał właściwie gwarantowane, że jeżeli przy kolejnej zmianie opatrunku zacznie się kręcić, to Florence faktycznie go sparaliżuje. Sam w końcu wyrazi zgodę, prawda?
- Podziękowania należą się przede wszystkim pannie Danielle Longbottom. Gdyby nie ona, raczej by pan tutaj nie siedział cały i względnie zdrowy. Miał pan szczęście, to dobra uzdrowicielka – przyznała Florence, choć przez myśl jej przeszło, że ta dobra uzdrowicielka ma duży talent do trafiania na aż takie przypadki. Słynęła jako pechowiec. Po tych słowach zabrała się do układania fiolek i resztek opatrunków z powrotem w skrzyneczce. Wszystko szybko i sprawnie trafiało dokładnie na to samo miejsce, co wcześniej. Jeżeli chodziło o samą Bulstrode, to zajmowała się Fergusem z drugim klątwołamaczem, kiedy Danielle zdążyła upewnić się, że mężczyzna nie umrze w wyniku wykrwawienia i zdołała zahamować rozwój martwicy.
Florence podejrzewała, że nawet gdyby ktoś zatamował krwotok, gdyby nie to drugie, Fergus straciłby władzę w ręce. Albo samą rękę nawet.
- Gdyby z ręką cokolwiek się działo, proszę to zgłosić dyżurnemu – przypomniała jeszcze uzdrowicielka, podnosząc się i odruchowo wygładzając szatę, nieco zmiętą po siedzeniu w jednej pozycji. Potem sięgnęła po skrzyneczkę z rzeczami. – I kiedy mówię „cokolwiek” naprawdę mam na myśli „cokolwiek”. Z czarną magią nie ma żartów, szkoda, żeby ta ręka naprawdę panu odpadła, bo sądził pan, że jeśli trochę piecze, nie ma co komu zawracać głowy.
Po tych słowach Florence ruszyła ku wyjściu, pozostawiając Fergusa samego z jego książką oraz swędzącą ręką.
- Doprawdy? – spytała tylko, a kąciki ust drgnęły jej lekko, gdy wspomniał, że „na ich miejscu” postąpiłby inaczej. Na informację o tym, że jeżeli to pomoże, może go sparaliżować, uśmiechnęła się jeszcze szerzej. – Doskonale, zapamiętam.
Tak. Fergus miał właściwie gwarantowane, że jeżeli przy kolejnej zmianie opatrunku zacznie się kręcić, to Florence faktycznie go sparaliżuje. Sam w końcu wyrazi zgodę, prawda?
- Podziękowania należą się przede wszystkim pannie Danielle Longbottom. Gdyby nie ona, raczej by pan tutaj nie siedział cały i względnie zdrowy. Miał pan szczęście, to dobra uzdrowicielka – przyznała Florence, choć przez myśl jej przeszło, że ta dobra uzdrowicielka ma duży talent do trafiania na aż takie przypadki. Słynęła jako pechowiec. Po tych słowach zabrała się do układania fiolek i resztek opatrunków z powrotem w skrzyneczce. Wszystko szybko i sprawnie trafiało dokładnie na to samo miejsce, co wcześniej. Jeżeli chodziło o samą Bulstrode, to zajmowała się Fergusem z drugim klątwołamaczem, kiedy Danielle zdążyła upewnić się, że mężczyzna nie umrze w wyniku wykrwawienia i zdołała zahamować rozwój martwicy.
Florence podejrzewała, że nawet gdyby ktoś zatamował krwotok, gdyby nie to drugie, Fergus straciłby władzę w ręce. Albo samą rękę nawet.
- Gdyby z ręką cokolwiek się działo, proszę to zgłosić dyżurnemu – przypomniała jeszcze uzdrowicielka, podnosząc się i odruchowo wygładzając szatę, nieco zmiętą po siedzeniu w jednej pozycji. Potem sięgnęła po skrzyneczkę z rzeczami. – I kiedy mówię „cokolwiek” naprawdę mam na myśli „cokolwiek”. Z czarną magią nie ma żartów, szkoda, żeby ta ręka naprawdę panu odpadła, bo sądził pan, że jeśli trochę piecze, nie ma co komu zawracać głowy.
Po tych słowach Florence ruszyła ku wyjściu, pozostawiając Fergusa samego z jego książką oraz swędzącą ręką.
Koniec sesji
[/b]