24.01.2025, 13:37 ✶
Oboje za dużo myśleli. Charles zaplanował sobie wszystko w głowie i teraz, gdy sprawy rozłożyły się inaczej, był zagubiony. Reakcje Scylli tylko potęgowały uczucie bezradności wobec świata, który pokazał mu, że nie wszystko może pójść zgodnie z planem, a z założenia dobre chęci spotkają się ze zmarszczeniem tego ślicznego noska.
Sprawa wilkołactwa była problematyczna, ale nie na tyle, by nie dało się jej przeskoczyć. Gdy do Charlesa w końcu dotarło, że Scylla nie zamienia się jednak w sunię co pełnię, nieco mu ulżyło. Słyszał różne dziwne opowieści o potomkach będących miotem inteligentnych, ślicznych, ale jednak szczeniąt, awersji do tojadu, którego przecież używał w pracy i paru innych niemiłych sprawach, które jednak miały okazać się zmartwieniem kogoś innego w rodzinie Greyback. Ich potencjalne dzieci mogły mieć tylko, a może aż, trzecie oko i smykałkę do penisów z wosku.
- Nie jesteś. - Zgodził się, przyjmując na siebie oceniające spojrzenie Scylli. Opuścił wzrok, by tym bardziej pokazać swoją skruchę. Było mu głupio, lecz być może ze złych powodów. Nie chciał frustrować dziewczyny, nie chciał, by była na niego zła. Musiał wybrnąć. - To trzecie oko, to wielki dar. Choć wiem, że problematyczny, mówiłaś mi o tym. - Dodał, by nie pomyślała, że znów jej nie słuchał. Słuchał, ale zrozumienie słów padających z tych słodkich ust było chwilami niemożliwe. - I proszę, nie myśl sobie jako o... Odmieńcu. Co to w ogóle za słowo? Scyllo, nie jesteś odmienna, tylko wyjątkowa.
Jego dłonie pchały się do dziewczęcia, ale trzymał je przy sobie, złączył, żeby przypadkiem nie wyrwały się wbrew jego woli. Oburzały go słowa Scylki i dopiero zaczynał rozumieć, z jakimi demonami musiała się mierzyć, gdy nie chodziło już o problem z futerkiem i wizjami, a poczuciem własnej wartości.
- Rozumiem, skoro mogę być z tobą bezpośredni... To... Scyllo. - Zatrzymał się na moment, by dramatycznie zapauzować przed ważnymi słowami. - Nie podoba mi się, że spodziewałaś się wymówki. Nie zabierałbym cię do domu, gdybym cię tu nie chciał! Nie wiem, kim są ci ludzie, którzy składają na ciebie skargi. Choć... nie. Wiem. Są głupcami.
Postawił wszystko na jedną kartę. Nie mógł patrzeć na tę kobietkę skuloną i wystraszone jak zwierzątko w klatce. Musiała trzymać w sobie więcej żalu, niż ktokolwiek mógł zauważyć i Charles bardzo nie chciał, by ten w niej pozostał. Mogła być dziwaczna, znać się na kwiatach i robaczkach, ale czy każdy nie miał czegoś na sumieniu? W porównaniu do innych, jej niecodzienność była niegroźna! A gdy tak patrzył, jak obejmuje się ramionami, sam zbliżył się jeszcze o krok, ostrożnie, lecz tylko do momentu, jak jego ramiona otoczyły ją, a policzek dotknął włosów.
- Nigdy ci nie odmówię, Scyllo. Chciałbym, żebyś ty nie odmówiła mi. - Poprosił cicho. Nie musiał podnosić głosu. - Powiedz, jeśli tego nie chcesz. Ale uwierz, kiedy mówię, że naprawdę jesteś wyjątkowa. Inteligentna, śliczna, ciekawa, miła i... I naprawdę, naprawdę wyjątkowa.
Sprawa wilkołactwa była problematyczna, ale nie na tyle, by nie dało się jej przeskoczyć. Gdy do Charlesa w końcu dotarło, że Scylla nie zamienia się jednak w sunię co pełnię, nieco mu ulżyło. Słyszał różne dziwne opowieści o potomkach będących miotem inteligentnych, ślicznych, ale jednak szczeniąt, awersji do tojadu, którego przecież używał w pracy i paru innych niemiłych sprawach, które jednak miały okazać się zmartwieniem kogoś innego w rodzinie Greyback. Ich potencjalne dzieci mogły mieć tylko, a może aż, trzecie oko i smykałkę do penisów z wosku.
- Nie jesteś. - Zgodził się, przyjmując na siebie oceniające spojrzenie Scylli. Opuścił wzrok, by tym bardziej pokazać swoją skruchę. Było mu głupio, lecz być może ze złych powodów. Nie chciał frustrować dziewczyny, nie chciał, by była na niego zła. Musiał wybrnąć. - To trzecie oko, to wielki dar. Choć wiem, że problematyczny, mówiłaś mi o tym. - Dodał, by nie pomyślała, że znów jej nie słuchał. Słuchał, ale zrozumienie słów padających z tych słodkich ust było chwilami niemożliwe. - I proszę, nie myśl sobie jako o... Odmieńcu. Co to w ogóle za słowo? Scyllo, nie jesteś odmienna, tylko wyjątkowa.
Jego dłonie pchały się do dziewczęcia, ale trzymał je przy sobie, złączył, żeby przypadkiem nie wyrwały się wbrew jego woli. Oburzały go słowa Scylki i dopiero zaczynał rozumieć, z jakimi demonami musiała się mierzyć, gdy nie chodziło już o problem z futerkiem i wizjami, a poczuciem własnej wartości.
- Rozumiem, skoro mogę być z tobą bezpośredni... To... Scyllo. - Zatrzymał się na moment, by dramatycznie zapauzować przed ważnymi słowami. - Nie podoba mi się, że spodziewałaś się wymówki. Nie zabierałbym cię do domu, gdybym cię tu nie chciał! Nie wiem, kim są ci ludzie, którzy składają na ciebie skargi. Choć... nie. Wiem. Są głupcami.
Postawił wszystko na jedną kartę. Nie mógł patrzeć na tę kobietkę skuloną i wystraszone jak zwierzątko w klatce. Musiała trzymać w sobie więcej żalu, niż ktokolwiek mógł zauważyć i Charles bardzo nie chciał, by ten w niej pozostał. Mogła być dziwaczna, znać się na kwiatach i robaczkach, ale czy każdy nie miał czegoś na sumieniu? W porównaniu do innych, jej niecodzienność była niegroźna! A gdy tak patrzył, jak obejmuje się ramionami, sam zbliżył się jeszcze o krok, ostrożnie, lecz tylko do momentu, jak jego ramiona otoczyły ją, a policzek dotknął włosów.
- Nigdy ci nie odmówię, Scyllo. Chciałbym, żebyś ty nie odmówiła mi. - Poprosił cicho. Nie musiał podnosić głosu. - Powiedz, jeśli tego nie chcesz. Ale uwierz, kiedy mówię, że naprawdę jesteś wyjątkowa. Inteligentna, śliczna, ciekawa, miła i... I naprawdę, naprawdę wyjątkowa.