Magia bezróżdżkowa była niesamowitą sztuką. Nie spotkał wielu czarodziei, którzy by ją opanowali. Wielka księga pod dłonią Najwyższej Sędziny Wizengamotu nie był tak imponujący, jak naturalna zdolność do plecenia magii. Ponoć każdy z nas ją miał, tak? Historia ograbiła świat z różdżek, w imię... czegoś. Myśl się wykruszyła, bo dotyk może i się zatrzymał, ale wcale jego uczucie nie zniknęło. Za to pojawiło się w innym miejscu. Zareagował instynktownie - poruszając się na tym krześle i przechylając głowę, bo przecież tego dotyku zawsze było za mało. Rozchylił wargi, bo zawsze chciało się prosić o więcej. Tylko nie tu. Nie w takim miejscu. Nie w restauracji, kiedy nieznajome osoby siedziały kawałek dalej, a rozmowa została przerwana tylko dlatego, że Laurent poprosił kelnerkę o miód.
- Tak... - To potwierdzenie wcale nie zabrzmiał jak zachęta do zaprzestania, chociaż zniknęło z jego twarzy rozbawienie. Nienawidził swojego ciała za to, że potrafiło go tak zdradzać i tworzyć taką sprzeczność. Jak zdradzał go własny mózg. Ale ten dotyk był przyjemny. Lubił go. Tak blisko, chociaż mężczyzna, którego palce powinny się zaciskać na jego nodze siedział całkiem daleko.
Położył dłoń na swojej szyi i podkulił ramiona, przymykając na chwilę oczy, żeby się skupić. Próbując się skupić i nie chcąc teraz patrzeć na te wcale-winne minki, jakie czarnowłosy strzelał. Chciał powtórzyć to jedno słowo: przestań. Zatrzymała go obecność osoby trzeciej. Wyprostował się więc na tym krześle, ale dłoni od szyi nie odsunął. Ten dotyk był irytujący, ta sytuacja była... frustrująca. Nie, to nie było frustrujące. To sprawiało, że to jego szybciej bijące serce z rozkochania teraz zmieniło rytmikę i uderzało boleśnie.
- Ta kuchnia jest mi... nieznana... - Bardzo wiele wysiłku kosztowało go utrzymanie w tym fasonu, jakby nic się nie działo. - Ponieważ chętnie spróbuję czegoś nowego... proszę o specjał szefa kuchni. - Może jakby rzucił tym Menu w głowę Flynna to ten by się uspokoił..? - Dziękuję. - Nawet wysilił się na uśmiech, chociaż był on bardzo ulotny. Odprowadził ją parę kroków spojrzeniem, nim zwrócił głowę w kierunku Flynna.
- Przestań. - Teraz już mówił całkiem poważnie i to nie w trybie proszącym. Krótkie, wyraźne słowo, które żądało, stając w całkowitej sprzeczności do łagodności i miękkości. Coś, co pewnie nigdy by się w nim nie pojawiło, gdyby nie Edward Prewett i jego wielkie ambicje, którym Laurent próbował sprostać. Jak we Flynnie nigdy nie pojawiłby się ten pożar, który niszczył jego samego w całości.