Stary, rozpadający się dom. Rozmoknięta torba w nim. Pewnie przetoczyła się tutaj niejedna powódź. Pełno śmieci zostawionych przez przechodniów, brzydkie grafiti... o, a to akurat ładne. Jedno, drugie... artyści też tu bywali. Nie szkodzi - fundament jeszcze się trzymał. Laurent miał co do tego pewność. Ściany należało teraz osuszyć, okna wymyć, żeby dostało się tutaj więcej światła - wtedy nawet sprzątanie będzie prostsze. Wszystko w drodze do prostego celu, by spełnić marzenie o czystej pościeli. Ludzie marzyli o różnych rzeczach. Pisali różne poematy na temat swoich muz i miłości. Lecz czysta pościel? Jeśli ktoś wątpił w to, jak smutnym, zużytym i zniszczonym człowiekiem był Flynn to to jedno zdanie było najsmutniejszym ze wszystkich, które wypowiedział. Najsmutniejszym i najpiękniejszym zarazem. Czy w ogóle odczuwał jakąś różnicę budząc się teraz w tej świeżej pościeli i zasypiając w niej? Chodząc po czystym domu, zapewne tak skrajnie różnym od wszystkiego, czego doświadczył do tej pory? Wszystko to, o czym nie mówił, cały ten świat widziany jego oczami... jak wyglądał?
Powstrzymał się przed cofnięciem nogi.
- Z tobą niewiele muszę, drogi Flynnie. Z tobą chcę. - Różnica między tymi dwoma słowami była naprawdę kolosalna. Skinął głową na znak, że rozumie. Nie zamierzał teraz dopytywać. - Prawdę mówiąc zastanawiałem się nad wsparciem waszego cyrku... - Z jakiegoś powodu jego mózg połączył obraz Alexandra z wizją tego mężczyzny, który gonił za nim z nożem. O tak, blizny po nożu są brzydkie. Bardzo brzydkie. Dlatego ta blizna na plecach Laurenta byłą taka brzydka. - Niekoniecznie od razu patronat, bo nie wiem, czy ojciec by mi głowy nie urwał... ale, ach... Zastanawiałem się nad tym kiedyś. Dopóki Alexander nie postawił jasno swojego stanowiska. - Można było mówić o anonimowości, ale potem, gdyby to jednak gdzieś wyszło, to pewnie byłyby tylko problemy.
Jak on miał się skupić i zacząć zastanawiać nad tym, co mówi, kiedy Flynn co chwilę go zaskakiwał i wytrącał z równowagi? Aktualnie częściej na tor tej pozytywnej nierównowagi niż negatywnej.
Patrzył na tę dłoń tak, jak patrzy się na coś długo wyczekiwanego. Coś, co jest na tyle nierealne, że nawet nie musisz się zastanawiać nad istnieniem tego. A jednak. Bardzo powoli wyciągnął swoją rękę, drugą dłoń opierając automatycznie na swojej klatce piersiowej. To marzenie, o którym mówił, już spełnione przecież... czy może naprawdę mówił o kawiarni? Nie pamiętał. Ale czy teraz to było dobre? Zatrzymał rękę na moment, zwinął palce. On się tylko wygłupiał. Tylko że człowiek musiał rysować swoje granice. Bez wyrysowania ich... jak można mówić o jakichkolwiek wizjach na zmiany?
Bardzo delikatnie ułożył dłoń na jego dłoni i przesunął palcami po tej zniszczonej fakturze.
- Kocham cię. - Teraz ta drobina nieśmiałości nawet nie była wyreżyserowana. Bardzo ładnie wybrzmiewała dzięki niepewności, która się w nim zaplątała. Uniósł wzrok z ich dłoni, które delikatnie splótł ze sobą wsuwając swoje palce między jego palce, na jego twarz. - Zadbasz o mnie? - Spełniane marzeń, przynoszenie księżyca zerwanego z nieba... gwiazdę już się udało skraść - czemu więc nie księżyc? Czar nieco się rozprysł, bo jakoś teraz w to nie potrafił do końca uwierzyć. Czując się brudnym.