- No przepraszam..! - Wcale nie zabrzmiało to tak, jak powinno - jakby szczerze przepraszał. Wybrzmiała ta nerwowość, przez to w jego własnych uszach brzmiało to nawet jak wyrzut, jak... brzmiało to po prostu źle. - Naprawdę przepraszam. - Matko, przecież to się nie trzymało kupy. Nic tutaj nie było spójne, jemu samemu się wydawało, że rozmywał się w swoich posadach, w swoim charakterze. Czuł się aż nader męsko - jeśli ostatnim razem powiedział, że "czuje się mężczyznom", to z tej perspektywy brzmiało to jak największa ściema. Tylko z czego to wynikało? Nie miał pojęcia. Wszystko wydawało się chcieć zupełnie inaczej układać w jego głowie, a intensywność doznań wcale nie ułatwiała przepracowywania tego. - Czemu ty tak do mnie mówisz! - Tak, to teraz było najważniejsze? Nie, nie było, zostaw to. ZOSTAW! Spróbował wziąć kilka oddechów na uspokojenie. I wiesz co? Nie udało się to. Oddechy - tak, to wyszło, może poza krótkim kaszlem, ale uspokojenia jak nie było - tak nie ma. - Mów tak do swoich kolegów z cyrku, a nie..! - Zatrzymał się. Bo mówienie dalej było złym pomysłem. O zgrozo. Matko. Wzywana dzisiaj jesteś raz za razem, ale tutaj nie ma mądrego. Tylko ty znasz odpowiedzi. Ten głos brzmiał jak dzwon, aż membraną rozchodził się po jego ciele. Był... satysfakcjonujący. Tylko że nie miał czasu chłonąć tej satysfakcji, bo była tylko małym bodźcem odbieranym spośród wielu innych.
Nie chciał się tu kłócić. Kurwa, to była najgorsza rzecz do zrobienia. Tak samo jak krzyki. Jeśli ktoś znajomy tędy przejdzie, jeśli... och zgrozo. Dobrze, w porządku, kiedy ktoś zrobi z tego aferę, jakiego partnera wybrał Laurent, ale wybranie TEGO dnia, przed zaręczynami u Prewettów, jeszcze akurat wyłapując wielką kłótnię... Nie. To byłby dramat. Spychał więc głębiej w siebie i dopychał butem wszystko, co próbowało z niego wyleźć. Było to całkiem łatwe, kiedy w zupełnym skołowaniu niósł swoje nie aż tak lekkie ciało i jednocześnie próbował się zorientować w świecie, który nagle był... całkowicie obcy. Nieznany. Pozbawiony barw, niewyraźny przez to zupełnie. A kiedy przychodziło rozeznać się w sygnalizacji było to jeszcze trudniejsze.
To dlatego nie podobały mu się te słoneczniki. Nie mogły mu się podobać.
Zielone płomienie wypluły ich w kominku czystego, spokojnego salonu. Laurent naprawdę chciał go wyprowadzić na zewnątrz, ale tego nie zrobił. Zamiast tego odprowadził swoje ciało do kanapy i usadził go tam.
- Migotku! - Jak głośno... Takie to było uczucie? Krzyczeć? A to chyba był tylko zalążek. Migotek rzeczywiście się pojawił. - Przynieś mi eliksir od Victorii. I zrób herbatę dla Flynna. - Migotek był... co najmniej skonfundowany. Spoglądał na Laurenta, na Flynna... ale nie podważył żadnego słowa. Widać było po nim zmartwienie - to po tym, jak spojrzał na twarz swojego pana. Spuchniętą i zapłakaną. Zniknął. - Merlinie... jak to... zdjąć... - Chciał to zrobić już bardzo dawno temu - zrobił to teraz. Wyginając się dziwnie próbując z siebie to zsunąć... w końcu pozbył się topa. Odetchnął głęboko i rzucił go na oparcie fotela. Od razu lepiej. - Jak mi gorąco... straszne... - Powachlował się ręką. Ale zamiast usiąść to znowu chodził po pokoju. Podszedł do okna, żeby je przysłonić firaną i ograniczyć dostęp światła do wnętrza. Otworzył też drzwi balkonowe, żeby powietrze wpadło do środka. Zaraz poszedł dalej - do sypialni, z której przyniósł różę. Flynn musiał ją rozpoznać - to była ta sama, którą sam mu dał na występie. - Weź, zrobi ci się trochę lepiej. - Sam najlepiej wiedział, co było mu potrzebne w takich chwilach wyczerpania. Chłód nie był przyjemny - a ta róża przyjemnie rozgrzewała.