[4.09.1972, popołudnie] Drown me out | Tristan, Olivia

Czy słowa na pewno by pomogły? Tego nie mógł być pewien - bo przecież bardzo, bardzo często w takich sytuacjach to właśnie słowa pogarszały sprawę, a milczenie sprawiało, że człowiek mógł pobyć sam na sam ze swoim szlochem i ze swoimi emocjami. Być może właśnie dlatego Olivia uważała, że tak bardzo do siebie z Tristanem pasują: nie dlatego, że był niemową ale dlatego, że nie próbował nic na siłę. Inni przytulali nachalnie, łapali za ręce, wycierali oczy z łez i gadali, że będzie dobrze. A przecież nie mogli wiedzieć, czy będzie dobrze czy nie będzie dobrze. A Tristan po prostu był obok - trwał tak i czekał, zaznaczając swoją obecność, by mogła się uspokoić. Fakt też był jeden, bardzo ważny i nie mógł go nikt ani nic podważyć. Być może Olivia nie oceniała w tej chwili tego na trzeźwo, bo po prostu kochała Tristana i byłaby w stanie wybaczyć mu absolutnie wszystko. Wytłumaczyłaby praktycznie każde jego zachowanie, obojętnie czy zacząłby ją pouczać, czy milczałby.

Cholernie bała się jego reakcji. Do tego stopnia, że w jej głowie ten problem urósł do tak ogromnej rangi, że nie potrafiła sobie sama z nim poradzić. Milczała, pozwalając by przyjaciółka uciekła z Anglii, bez podzielenia się z nią tą informacją. Milczała, gdy się spotykała z Laurentem i rozmawiali otwarcie, chociaż przecież byli przyjaciółmi i mogli sobie powiedzieć wszystko - on by jej doradził. Ba, nawet pytała go o tego lekarza, bo był jego rodziną, ale wciąż nie zdradziła mu powodu, dla którego do niego idzie. Dopiero przy Millie nie była w stanie milczeć. Głównie dlatego, że widziała, że sama jest rozbita na milion kawałków i idealizuje ją, chociaż nigdy nie były blisko. Dopiero wtedy poczuła, że musi ją wyprowadzić z błędu.

Patrzyła na niego więc nawet nie z bólem, a po prostu ze strachem w oczach. Musiała się w końcu z tym zmierzyć, jednak było to tak przerażające, że niemalże ją paraliżowało ze strachu. Olivia odrobinę nawet się trzęsła, mocno zaciskając ze sobą dłonie. Jakby spodziewała się, że Tristan mimo tego łagodnego uśmiechu po prostu napisze Dziękuję, ale nie możemy być razem. Chcę mieć normalną rodzinę. i odejdzie.

Czasem w życiu człowieka jest taki moment, że nagle orientuje się, że całe życie niósł jakiś ciężar, do którego się zdążył przyzwyczaić. Orientuje się w chwili, gdy ktoś ten ciężar nagle zdejmuje z jego barków. Tak właśnie było teraz w przypadku Olivii Quirke - gdy przeczytała po raz pierwszy słowa, skreślone ręką Tristana, z początku ich nie rozumiała. Musiała przeczytać je raz jeszcze. I jeszcze, i jeszcze. Z każdym kolejnym zdaniem, które czytała po raz kolejny i kolejny, czuła jak coś fizycznie spada z jej ramion, lecz przecież niczego na nich nie niosła. A jednak tak się czuła: lekka. I jakby... wolna?
- Czym sobie na ciebie zasłużyłam? - szepnęła i tym razem rozpłakała się na dobre. Wcześniej pojedyncze łzy spływały z jej oczu po policzkach, teraz była to prawdziwa rzeka. Chciała coś powiedzieć, chciała mu powiedzieć wszystko, to że go kocha, że nie ma nikogo wspanialszego od niego - ale nie potrafiła. Coś nie pozwalało jej mówić a nakazywało spuścić te całe emocje i stres, który miała w sobie przez wiele, wiele lat. Mogła tylko wtulić się w niego mocno, na nowo zmoczyć mu ubranie i próbować się uspokoić po raz kolejny. Ale teraz te łzy były już ostatnimi, które miały paść z tego powodu. Już nie musiała się bać, że gdy wyjdzie tak, jak umyśliła sobie w czarnym scenariuszu - to on ją zostawi. - Kocham cię.
Nos miała całkowicie zatkany, a głos zduszony, bo wciąż ukrywała twarz w jego ramieniu, ale powoli wracała jej umiejętność mówienia. Tak bardzo chciałaby zabrać ze sobą tę kartkę i oprawić w ramkę, ale nie potrafiła jeszcze o nią poprosić.
- Ja... Nie wiem, może mógłbyś poczekać przed Mungiem? To trochę krępujące badanie będzie, tak mi się wydaje - wymamrotała cicho, dopiero teraz doceniając to, że Laurent zapewnił ją, że Basilius jest dyskretny. Bo przecież nie wszystko jeszcze Tristanowi powiedziała. Na to jeszcze przyjdzie czas.