30.01.2025, 14:07 ✶
Charles czekał na tylko jedną odpowiedź. Podjął temat, by zmusić ojca do przekazania tego, co Charlie chciał usłyszeć, by w końcu powiedział to, co naprawdę myślał. Wyczekiwane słowa jednak nie padły, a młody Mulciber ugiął się jak po ciosie w brzuch. Ojciec nie zaprzeczył; to Robert był dla niego najważniejszy, ważniejszy od dzieci.
Ściskający wnętrzności ból Charles starał się rozluźnić łykiem herbaty, lecz niewiele to pomogło. Wiedział, że nie może, nie wolno mu nienawidzić zmarłego wuja, lecz nie potrafili powstrzymać zazdrości wobec tego, który zabrał mu uwagę najważniejszej osoby.
- Możliwe. - Przyznał ojcu, choć to już nie miało żadnego znaczenia. Prędzej czy później konflikt i tak by narósł, może nawet dużo wcześniej, jeśli Charles musiałby dłużej obserwować to, jak Richard oddala się od dzieci na rzecz swojego bliźniaka. - Możliwe... Że to nie moja wina.
Charles stracił ojca na rzecz bliźniaka, a teraz, gdy Roberta zabrakło, tatę pochłonęła żałoba. Leonard prawie nie przebywał w domu, Scarlett miała podejrzanego chłopaka, Peregrinus wciąż był obcym, Scylla niewiadomą, Lyssa nim gardziła, zaś pani Annaleigh była zbyt zapracowana, by móc chociażby nawiązać niezobowiązującą rozmowę. Wuj Anthony okazał się zdrajcą, zaś Alexander wciąż był obcy. W jednej chwili Charlie poczuł, jak bardzo, bardzo samotny się stał. Tylko Rodolphus był przyjazną iskierką w całej tej ciemności, lecz jego również nie mógł dręczyć zbyt często.
List w dłoniach Richarda tylko czekał, by Mulciber zmiął go bardziej. Słowa zniekształcały załamania papieru, lecz nie na tyle, by nie były czytelne. Sens był jasny.
- Alexander jest głową rodziny. - Przypomniał ojcu. - Nie mówiłem o rodzinie jako o mnie i tobie, i Scarlett o Leo, tylko wszystkich... Wszystkich Mulciberach. Chociaż nikogo nie znam... Dlaczego nie jesteśmy bliżej Alexandra, tato? Przecież konflikty dziadka są już za nami.
Może teraz, gdy Robert odszedł, mieliby wsparcie dalszej rodziny. Może Charles nie musiałby mieszkać u kogoś obcego, gdy Robert na spółkę z Lorien wyrzucili go z domu. Może nie musiałby zabiegać o względy wuja Alexa, który był dla niego jak obcy człowiek.
Lorien, która została przyjęta do najbliższej rodziny, tylko dodała problemów.
- Ciężko mi uwierzyć, że wuj Anthony... - Urwał, bojąc się nazwać sprawę po imieniu. Wpatrzony w powierzchnię herbaty w kubku, westchnął ciężko. - I to jeszcze z Lorien. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego, tato. Z wujem... Z wujem też. - Dodał ponuro. - Brzydzę się jej podejściem, tato. Nie chcę od niej żadnych galeonów, odesłałem je. Może powinniśmy to jakoś nagłośnić? Gazeta zniszczyła mi reputację, może zniszczymy ją teraz im? Sędzina tryumfuje po tajemniczej śmierci męża?
Ściskający wnętrzności ból Charles starał się rozluźnić łykiem herbaty, lecz niewiele to pomogło. Wiedział, że nie może, nie wolno mu nienawidzić zmarłego wuja, lecz nie potrafili powstrzymać zazdrości wobec tego, który zabrał mu uwagę najważniejszej osoby.
- Możliwe. - Przyznał ojcu, choć to już nie miało żadnego znaczenia. Prędzej czy później konflikt i tak by narósł, może nawet dużo wcześniej, jeśli Charles musiałby dłużej obserwować to, jak Richard oddala się od dzieci na rzecz swojego bliźniaka. - Możliwe... Że to nie moja wina.
Charles stracił ojca na rzecz bliźniaka, a teraz, gdy Roberta zabrakło, tatę pochłonęła żałoba. Leonard prawie nie przebywał w domu, Scarlett miała podejrzanego chłopaka, Peregrinus wciąż był obcym, Scylla niewiadomą, Lyssa nim gardziła, zaś pani Annaleigh była zbyt zapracowana, by móc chociażby nawiązać niezobowiązującą rozmowę. Wuj Anthony okazał się zdrajcą, zaś Alexander wciąż był obcy. W jednej chwili Charlie poczuł, jak bardzo, bardzo samotny się stał. Tylko Rodolphus był przyjazną iskierką w całej tej ciemności, lecz jego również nie mógł dręczyć zbyt często.
List w dłoniach Richarda tylko czekał, by Mulciber zmiął go bardziej. Słowa zniekształcały załamania papieru, lecz nie na tyle, by nie były czytelne. Sens był jasny.
- Alexander jest głową rodziny. - Przypomniał ojcu. - Nie mówiłem o rodzinie jako o mnie i tobie, i Scarlett o Leo, tylko wszystkich... Wszystkich Mulciberach. Chociaż nikogo nie znam... Dlaczego nie jesteśmy bliżej Alexandra, tato? Przecież konflikty dziadka są już za nami.
Może teraz, gdy Robert odszedł, mieliby wsparcie dalszej rodziny. Może Charles nie musiałby mieszkać u kogoś obcego, gdy Robert na spółkę z Lorien wyrzucili go z domu. Może nie musiałby zabiegać o względy wuja Alexa, który był dla niego jak obcy człowiek.
Lorien, która została przyjęta do najbliższej rodziny, tylko dodała problemów.
- Ciężko mi uwierzyć, że wuj Anthony... - Urwał, bojąc się nazwać sprawę po imieniu. Wpatrzony w powierzchnię herbaty w kubku, westchnął ciężko. - I to jeszcze z Lorien. Nie chcę mieć z nią nic wspólnego, tato. Z wujem... Z wujem też. - Dodał ponuro. - Brzydzę się jej podejściem, tato. Nie chcę od niej żadnych galeonów, odesłałem je. Może powinniśmy to jakoś nagłośnić? Gazeta zniszczyła mi reputację, może zniszczymy ją teraz im? Sędzina tryumfuje po tajemniczej śmierci męża?