Czy on miał krzyczeć głośniej? Płakać? Co on miał zrobić, żeby Flynn był Flynnem, a nie jakąś... jakąś zjebaną wersją jego samego, na którą nie mógł nawet patrzeć? Oparł się plecami o jedną z szafek i zjechał w dół. Kucnął, złapał się za głowę i na moment schował ją w ramionach. Stanięcie przed oświadczeniem on płacze przez ciebie przecież powinno być normalne. Naturalne. Płakał przez ciebie, oto fakty. Czemu tylko przy tym był taki... denerwujący?
- Nie, Flynn, zostaw to... na Merlina... - Stęknął, bo chociaż podniósł tą głowę, żeby zobaczyć, co Flynn teraz kombinuje to zaraz schował swoją twarz w dłoniach. Było tyle pięknych rzeczy, które Flynn mógłby zobaczyć. I był gotów przetrwać ten straszny czas, żeby miał ku temu okazję. Postarać się, jak tylko mógł. Ale Flynn nie chciał. Albo chciał? Nie miał pojęcia. Coś tam mruknął pod nosem na tarasie. Coś tam powiedział, coś niewyraźnego, coś... o co chodziło? Że tak nie mówił? Ile razy miał się jednak powtarzać i dopraszać. Ta komunikacja sypała się zupełnie, bo nie miał cierpliwości, zupełnej, do tego, że nie rozumie, co Flynn do niego mówi, albo że mówił jedno wielkie nic. A kiedy próbował, bardzo próbował, się na tym skupić, to brała go taka nerwica, że nie potrafił się do tego przymusić. Chciał... iść, robić rzeczy! Fajne rzeczy! Z nim najlepiej - podzielić się tym wszystkim! Ale zamiast tego Flynn chodził, ciągle ryczał, był irytujący i nie dało się nijak z niego wyciągnąć, czego chce, a czego nie.
Zagościła zupełna cisza.
Czuł się... wyjątkowo egoistycznie. Nawet z tym, że chciał mu pokazać ten świat w kolorach, wszystkie najpiękniejsze rzeczy, jakie mieli pod ręką, było okupione jakimś cierpiętnictwem. To siedziało w nim - ta brzydota. W ciele Flynna miał po prostu na tyle dużo energii i siły, żeby móc porzucić bez bzdurne i niepotrzebne przejmowanie się światem, bo nie musiał się nim przejmować. Po co? Nie musiał być od nikogo uzależniony jak przy tym nędznym byciu sobą. Wybrał teraz zupełną ciszę, to może w niej w końcu Fleamont w pożyczonym ciele coś z siebie wyduka. Przecież zawsze o to chodziło, tak? Dać mu czas. Przestrzeń. Tylko teraz miał naprawdę problem z zachowaniem skupienia na cierpliwość do tej przestrzeni. Do żadnej przestrzeni. Bo świat był do góry nogami, a nie powinien taki być.
Pociągnął nosem i otarł twarz, bo z tego wszystkiego sam uronił te żałosne łzy. Ranił Flynna. Okropnymi słowami, tonem i gestami. Ranił go nawet swoimi myślami, które były nagle takie... obce i odstręczające. Nie powinien tak myśleć, ganił się za to, ale to ganienie się wcale nie sprawiało, że znikały.