Bardzo nie chciał płakać. I jednocześnie chciało mu się ryczeć. Ni chciał płakać, bo płakał wiecznie, a teraz... Czuł, że mial wybór! Wybór cieszenia się czymś, więc czemu ten wybór był marnowany przez obrzydliwe zdania padające z jego ust? Odwrócimy to, no jasne, bo tak było wygodniej - zmarnowane przez Flynna. Przez to, że nie dało się z nim porozmawiać. Kto tu był problem? Wybierz sobie sam, przecież chciałeś wybierać za siebie i za niego! Mogłeś wybierać za siebie i za niego. Ale koniec końców... Koniec końców...
Otarł twarz z łez i wziął głębszy, drżący wdech, kiedy posłuchał i na niego spojrzał. Na siebie nie swoimi oczami. Naprawdę nie płakał? W tym monochromie nie potrafił tego ocenić. Tej malej różnicy kolory skóry na policzkach czy lśniących oczu. Debilu, poprosiłeś go, żeby ci zaprojektował dom. Człowieka, który nie widzi kolorów. Nie wiedział, jakiego koloru są słoneczniki. I jeśli on ciągle chodził z tym napięciem... Boże, przecież tak nie dało się żyć. Czy jakikolwiek bóg w ogóle was tutaj miał prawo usłyszeć? Spostrzec dwóch nieudaczników? Dwóch... Nie tak dawno temu ktoś mu powiedział, że zawyża standardy. W takich chwilach sądził, że tylko zaniża.
- Flynn, ty nie widzisz kolorów... Nie umiem tego przeżyć, to takie smutne... - Na jego miejscu chciałbyś teraz doświadczyć wszystkiego. W biegu. Jak najwięcej, żeby jak najwięcej zapamiętać. W zasadzie - chciałeś. W tej mocy emocji - tylko bojąc się konsekwencji. - Bądź sobą! Będę szczęśliwy, kiedy będziesz sobą i będziesz wybierał to, czego tu chcesz. Ja chcę wiedzieć, czego TY chcesz! - Czy to było takie trudne? Och tak, jasne, że było, bo przecież kiedy jednak zrobić coś dla kogoś, a kiedy pokazywać siebie? - Przepraszam, Flynn... Tak bardzo mi przykro... - Chyba Flynn już naprawdę nie płakał. Co zrobić, żeby nie płakał dalej? Niektóre rzeczy się nie zmieniały. Wstał ociężale i podszedł do Flynna, żeby się do niego pochylić i go objąć.