Denerwowało go to, że kiedy był sobą, to chociaż się wahał. Zastanawiał bardziej. Miał tendencje do mówienia tego, o czym myślał, kiedy zaczynał czuć się swobodnie - a potem tego żałował. Miał tendencje do dawania szczątkowych informacji - tego też żałował. Do pomijania rzeczy, które w jego myślach były dla niego oczywiste, a całkowicie nieoczywiste dla odbiorcy. Jego sztuka komunikacji, z której był taki dumny, przy Flynnie już całkowicie leżała. I nie było być z czego dumnym. Nie potrafił zrozumieć - dlaczego? Teraz jednak nie miał zawahań (za bardzo) i wypowiadanie tych brzydkich rzeczy przychodziło mu za łatwo. Najgorsze było to, że nawet nie czuł się winny, a cała jego głowa chciała o wszystko winić Flynna. W niektórych częściach - miała cholerną rację. Flynn był chaosem, który niszczył. Ale był też chaosem, który budował i dzięki któremu w końcu czuł się bezpieczniej.
- To nie jest brak trzeciej ręki. To jest brak drugiej ręki. - Bo to nie jest wcale dodatkowy przymiot, którego nikt nie miał na świecie - i to czyniłoby cię dziwakiem. To był brak podstawowej funkcji ludzkich oczu. Jasne, rodziłeś się bez tej drugiej ręki, nie traciłeś jej w trakcie, ale to nadal była druga ręka. Coś, co wiesz, że inni mają. Tylko ty tutaj jesteś odmieńcem. Laurent ciągle zazdrościł innym. Zazdrościł dzieciom, które biegały i śmiały się z niego, kiedy upadał. Zazdrościł Atreusowi, któremu bez żadnego wysiłku przychodziło obronienie go przed innymi dzieciakami, bo miał do tego siłę. Zazdrościł dzieciom, po które przychodziła matka i brała je za ręce latem na lody. Zazdrościł Pandorze, która była taka inteligentna, że tworzenie nowych wynalazków było dla niej jak oddychanie. Nie ważne, jak sam bardzo się starał, to nigdy nie było wystarczająco, bo zawsze czegoś nie miał. Tak jakby Matka lepiąc go przewidziała go tylko do tego, by zabawiał ludzi. Na różne sposoby. Albo do tego, żeby niszczył im skutecznie życie swoją trucizną.
Trzymał go w tych objęciach, nawet kiedy Flynn coraz bardziej się kulił i wydawał zapadać w sobie. Pewnie chciał to zrobić - zniknąć. Wślizgnąć się tak głęboko pod taflę wody, żeby już nigdy niczego więcej nie słyszeć, nie musieć wiedzieć, nie musieć decydować. Pewnie było mu zimno, pewnie był zmęczony, pewnie... chciałby zjeść obiad, posłuchać jakichś opowieści, poczytać książkę, pójść na spacer, a potem go przelecieć i mieć dobry dzień. Nikt nie napisał poradnika "co robić, kiedy odzyskam sprawne oczy". Ucałował jego skroń, ucałował jego szyję. I w końcu odlepił się od niego tylko po to, żeby dokończyć zapinanie tych guzików - ale nie do końca. Klęknął przed nim, chociaż nawet to wywoływało w nim protesty i złość. Nie znosił tego - bo kojarzyło mu się z najgorszym. Ale tutaj... nie działo się nic złego. To znaczy - działo. Ale to on sam był tego powodem. Nieco drżały mu ręce, kiedy to robił. Pociągnął raz jeszcze nosem. Zapach. Zapach tych perfum osiadłych na koszulce bardzo lubił. Tak, tych własnych. Dokładnie tak pachniała amortencja.
- Chcesz ze mną zapalić? - Nie odrywał mu tych dłoni od twarzy. Sam wyjdzie ze swojej skrytki, kiedy będzie gotów.