[28.08.1972] Zbyt dosłowna zamiana ról, część II | The Edge & Laurent

Widząc, że Laurent nie palił, zrozumiał rzucony mu gest i poszedł po paczkę papierosów, z którą o dziwo nie rozstał się, porzucając kurtkę w Fantasmagorii. Nie mógł go całować, ale mógł przynajmniej zapalić i wypić tę herbatę, wciąż stojącą na tarasie. Wyciągnął sobie jednego papierosa i oddał mu resztę, ale nie podał mu zapalniczki, bo ta już znajdowała się we wsiąkiewce.

Tak naprawdę, to gdyby miał wybierać, to oddałby i tę herbatę i fajki za bliskość.

Dlatego przechodząc obok, wciąż był smutny. Nie, nie robił już z siebie królowej dramatu i nie zalewał się łzami, ale jego twarz była zwyczajnie bez wyrazu. Normalny Flynn nigdy by nie przepuścił okazji do tego, żeby mijając go w drzwiach tarasowych i przekazując mu paczkę, złapać go za boczek, uszczypnąć, cmoknąć w policzek, klepnąć w tyłek, cokolwiek - ale nie dostał tego przyzwolenia i głupio mu było pakować łapy gdzie popadnie. Przeszedł więc obok jak gdyby nigdy nic i szedł w kierunku porzuconego wcześniej kubeczka, żeby z nim usiąść przy stole i odpalić papierosa od pstryknięcia palców. Podkulił nogi, kładąc stopy na krześle i opatulił je własnymi rękoma, traktując to jako jakąś rekompensatę.

- Nie mam już raczej mrocznych sekretów - powiedział otwarcie. - Nic gorszego niż to, że jeżeli to zaklęcie nie minie do wieczora, to sobie będziesz musiał zwalić pod prysznicem, bo szczerze wątpię, żebyś miał wytrzymać napięcie, cię nie spotka. - Zaciągnął się dymem, ale jeszcze nie wciągał go tak głęboko jak kiedy palił w swoim ciele. Miał wrażenie, że robienie tego zbyt szybko mogło skończyć się źle. Machnął przy tym dłonią, a jego krzesło przesunęło się samoistnie, żeby miał lepszy i zieleńszy widok. - Pytałem się, bo wiem, że to dla ciebie też musi być szok. I ok. - Wydmuchał resztkę tego dymu i już był gotowy do zaciągnięcia się znowu. - Jestem cholernie głodny. - I piekielnie skołowany tym, że w celu podniesienia tego kubka musiał kucnąć. Ostatni raz nie potrafił sięgnąć swoich palców u stóp ze stania, kiedy obłożyli go tak mocno, żeby nie był w stanie wychodzić z łóżka przez trzy dni. To ciało było jak... jakby ktoś mu zablokował ruchliwość. - Nie chcę być upierdliwy i do niczego cię zmuszać, ale gdybyś chciał się ze mną porozciągać, albo przynajmniej dał mi masować się częściej, to dużo byś na tym skorzystał.