03.02.2025, 19:22 ✶
Nastąpił dziwny moment milczenia pomiędzy ich dwójką, kiedy to nie Woody wpatrywał się w Jonathana próbując przeanalizować to co właśnie usłyszał, a Jonathan wpatrywał się w Woody'ego próbując dać swojej głowie trochę czasu, aby pojąc co właśnie powiedział mu Woody.
Akceptuję cię.
Teraz kiedy padły te słowa, kusiło go, aby powiedzieć mu coś w rodzaju wiem, albo mnie nie da się nie akceptować mój drogi, ale powstrzymał wszelkie głupie odzywki i uśmiechnął się, bo prawdę właśnie mówiąc jego ciało zalała ulga. No cóż... Może i Woody musiał dodać głupi komentarz, że niby wiedział i może Jonathan normalnie kłóciłby się, że sprowadzenie jego preferencji do jednego słowa gej, było straszliwie ograniczające, zwłaszcza że jak na razie Selwyn gustował w różnych typach kobiet i tylko jednym typie, a przynajmniej jednym wglądowym typie, mężczyzn, ale... Ale to wystarczyło.
- Dziękuję Woody - powiedział zadziwiająco trzeźwo, jak na swój stan. - Ja też cię akceptuję takiego jakim jesteś. Nawet jeśli co święta modlę się do bogów, ale przestał chodzić w tych szkaradnych kapeluszach.
Jeśli zaś chodziło o komentarz na temat pał... Po prostu go przemilczał. Nie warto było psuć takiej ładnej chwili irytacją i wytykaniem Woody'emu głupiego humoru, lub co gorsza, zauważeniu, że skoro był to romans z wampirem to na żadne pały nie chodził. Bogowie, jak dobrze że mężczyzna nie spytał się wzorem młodszego brata jak to działało, skoro jedna osoba w tym romansie nie miała krwi. Nie miał siły ponownie tego tłumaczyć. Przynajmniej ktoś, tak jak i Anthony, od razu zakładał, że Jonathan był kreatywny w swoich romansach.
- Łowcę wampirów? - Tak jak Tarp zakładał, Jonathan momentalnie otrzeźwiał. - Nie, nie, nie. Absolutnie nie! Nie chcę Eh... Woody ty nie rozumiesz! Ja nie chcę aby stała mu się krzywda! Chcę jego szczęścia po prostu... Po prostu wątpię, czy oboje osiągniemy je gdybyśmy byli razem. Bo to chyba nie ma sensu, prawda? Złamane żebra raczej nie są najlepszym znakiem do dalszego romansu. I chyba wczoraj wszystko zakończyliśmy, ale jest jeszcze kilka rzeczy, za które ja powinienem go przeprosić. Tylko, że no... Boję się, że jeśli jeszcze raz go teraz zobaczę to popełnię głupi błąd. - Słysząc kolejne słowa przyjaciela (jaka szkoda, że rzeczywiście nie było z nimi tutaj Tessy) ponownie westchnął. - Chyba... Chyba masz rację Clemy. Może... Może po prostu powinienem chwilę odczekać? Dać naszym emocjom się uspokoić i dopiero wtedy ewentualnie porozmawiać?
Akceptuję cię.
Teraz kiedy padły te słowa, kusiło go, aby powiedzieć mu coś w rodzaju wiem, albo mnie nie da się nie akceptować mój drogi, ale powstrzymał wszelkie głupie odzywki i uśmiechnął się, bo prawdę właśnie mówiąc jego ciało zalała ulga. No cóż... Może i Woody musiał dodać głupi komentarz, że niby wiedział i może Jonathan normalnie kłóciłby się, że sprowadzenie jego preferencji do jednego słowa gej, było straszliwie ograniczające, zwłaszcza że jak na razie Selwyn gustował w różnych typach kobiet i tylko jednym typie, a przynajmniej jednym wglądowym typie, mężczyzn, ale... Ale to wystarczyło.
- Dziękuję Woody - powiedział zadziwiająco trzeźwo, jak na swój stan. - Ja też cię akceptuję takiego jakim jesteś. Nawet jeśli co święta modlę się do bogów, ale przestał chodzić w tych szkaradnych kapeluszach.
Jeśli zaś chodziło o komentarz na temat pał... Po prostu go przemilczał. Nie warto było psuć takiej ładnej chwili irytacją i wytykaniem Woody'emu głupiego humoru, lub co gorsza, zauważeniu, że skoro był to romans z wampirem to na żadne pały nie chodził. Bogowie, jak dobrze że mężczyzna nie spytał się wzorem młodszego brata jak to działało, skoro jedna osoba w tym romansie nie miała krwi. Nie miał siły ponownie tego tłumaczyć. Przynajmniej ktoś, tak jak i Anthony, od razu zakładał, że Jonathan był kreatywny w swoich romansach.
- Łowcę wampirów? - Tak jak Tarp zakładał, Jonathan momentalnie otrzeźwiał. - Nie, nie, nie. Absolutnie nie! Nie chcę Eh... Woody ty nie rozumiesz! Ja nie chcę aby stała mu się krzywda! Chcę jego szczęścia po prostu... Po prostu wątpię, czy oboje osiągniemy je gdybyśmy byli razem. Bo to chyba nie ma sensu, prawda? Złamane żebra raczej nie są najlepszym znakiem do dalszego romansu. I chyba wczoraj wszystko zakończyliśmy, ale jest jeszcze kilka rzeczy, za które ja powinienem go przeprosić. Tylko, że no... Boję się, że jeśli jeszcze raz go teraz zobaczę to popełnię głupi błąd. - Słysząc kolejne słowa przyjaciela (jaka szkoda, że rzeczywiście nie było z nimi tutaj Tessy) ponownie westchnął. - Chyba... Chyba masz rację Clemy. Może... Może po prostu powinienem chwilę odczekać? Dać naszym emocjom się uspokoić i dopiero wtedy ewentualnie porozmawiać?