Nie czuł się tak kwitnąco zmęczony jak zazwyczaj, kiedy mógł opierać głowę na klatce piersiowej Flynna. Bóg? Tu nie było Boga. Był zawód. Wszystkim, co zepsute, ludzkie i niemożliwe do powstrzymania. Niemożliwe. Żałosne było to, że nie mógł się powstrzymać i tutaj nawet nie było pola do manewru. Zawiedziony był tym, że było to takie żałosne w swojej pierwotności. Ta pierwotność odwoływała się do niesmaku dziwności tego doświadczenia, które ocierało się czymś nieprzyjemnym o jego skórę, chociaż nie potrafił tego nazwać. Niby leżeli w tej wannie, jak zawsze, ale te malutkie tyknięcia w głowę mówiły, żeby może jednak stąd wyjść. Po opacznym doświadczeniu siły, którą średnio kontrolował i nawet nie chciał zerkać, czy czasem nie pojawią się jakieś plamki na bladej skórze jego własnego ciała. Bóg. Pojawił się na chwilę i równie szybko stąd wyszedł, kiedy głód człowieka łatwo oddającemu się pokusie został zgaszony. Płomień buchający zostawiał po sobie pył. Pył rozganiany był przez wiatr. Co dalej? Rozgrzana ziemia stygła, wyjałowiona z wszelkiego życia. Co dalej? Coś mogło tutaj nowego wyrosnąć - trzeba tylko dać temu chociaż małą szansę...
Sięgnął po fajkę. Okropne. Zamiast pięknego zapachu róż albo białych kwiatów - smród tytoniu. Obrzydliwe. Ale wziął z lekkim uśmiechem i dopalił. Jakoś z tym papierosem było łatwiej. To, co chciałby, żeby rzucił i nie powinien teraz palić nawet jednego papierosa. Ale z drugiej strony wiedział, że Flynn wróciłby do tego ciała i pewnie nadrobił za wszelkie czasy, szczególnie przy tej irytacji, która rosła, kiedy nałóg nie był zaspokajany. Ten zapach mocno wgryzł się już w jego usta i palce. Ten smak tytoniu zostawał w nim. Czy dało się jakoś to zmienić..?
Nad tym myślałby dalej, uciekając od smętnego zawodu tym doświadczeniem, jakie miało tu miejsce (a jednocześnie intensywnie niesamowitego, które warto było przeżyć), gdyby nie hasło o wianku. Temat, który oderwał go jeszcze mocniej - i to w zupełnie innym kierunku. Albo i nie? Prawie wrócił. Kolejne złe doświadczenie - spleciony wianek. Wspomnienie, które popsuło relację... ale tutaj nie przekładało się ponurością na zapytanie. Przekładało się na nie nadzieją.
- Uważasz się za truciznę dla ludzi, ponieważ masz "trudny" charakter. - Uśmiechnął się, wypuszczając dym z płuc. - Dla mnie jesteś lekarstwem na każdą truciznę, którą ludzie we mnie wszczepili. - I z części nawet sobie nie zdawał sprawy. Bo ten przeklęty wianek był kolejnym wisielczym sznurem w katalogu przeszłości. Zamkniętym katalogu. - Dobrze, że mówiłeś poważnie. Ja bardzo poważnie byłbym zawiedziony, gdybyś powiedział, że żartowałeś. - Czuł się zmęczony w inny sposób, niż we własnym ciele zazwyczaj. To był... dobry sposób zmęczenia. To wszystko, co tak zachwalali ludzie aktywni - że zmęczą się fizycznie i później mogą spać spokojnie. Dokładnie to odczucie wyłapywał teraz. Jednocześnie wcale nie był śpiący. - Zbierajmy się z tej wanny. Nie chcę, żebyś przegapił... - zachód słońca. Zawiesił się jednak z tym dopowiedzeniem, bo ten dziwny sen znowu go nawiedził. Co to wtedy było..? Festiwal. Ciasto. Fajerwerki. - ... zachód. - Dodał w końcu z uśmiechem.