07.02.2025, 01:40 ✶
Scylla patrzyła na Charliego uważnie, jej ciemne oczy, choć zwykle chłodne i pełne rezerwy, teraz były nieco inne. Mniej nieprzeniknione, jakby coś w nich drżało, choć sama nie wiedziała, czy to przez jego słowa, czy przez coś, co próbowała zrozumieć w sobie.
Jej palce zacisnęły się lekko na materiale własnego ubrania. Nie wiedziała, co powiedzieć. Teraz czuła się, jakby coś ścisnęło ją w środku. Była zaskoczona. Nie spodziewała się tego rodzaju reakcji - tej skruchy, tej stanowczości, z jaką próbował ją przekonać, że jest dla niego ważna. Przyzwyczaiła się do spojrzeń pełnych oceny, do dystansu, który dzielił ją od ludzi, nawet jeśli byli blisko. A Charles… Charles go nie zachowywał.
- Kiedy ja wcale nie chcę być wyjątkowa. - Jej głos był spokojny, niemal łagodny, choć gdzieś pod nim kryła się nuta niepewności. A może to była skarga? - Chciałabym być zwyczajna. Choć raz poczuć, że do czegoś pasuję. - Westchnęła z rezygnacją, bo nie liczyła na cuda, nie spodziewała się, że kiedykolwiek to nastąpi. Czuła, że to słowa rzucane na wiatr, pobożne życzenie.
Patrzyła na Charlesa, gdy się zbliżył. Nie cofnęła się, choć całe jej ciało instynktownie się napięło, jakby nie wiedziało, jak ma zareagować. Jego ramiona otoczyły ją delikatnie, ostrożnie, jakby bał się, że jeśli zrobi coś nie tak, rozpadnie się w jego dłoniach. Nie była do tego przyzwyczajona - do czułości, do tego, że ktoś chciał przy niej zostać, nie oczekując niczego w zamian.
Nie odpowiedziała od razu. Czuła ciepło jego ciała, słyszała jego oddech tuż przy swoim uchu; choć zdawał się wręcz huczeć wewnątrz jej głowy, po raz pierwszy od dawna miała wrażenie, jakby ktoś naprawdę chciał, żeby tu była.
Scylla przymknęła oczy, wzięła powolny oddech.
- Nie chcę ci odmawiać - wyszeptała cicho, prawie nieświadomie. - Tylko czego właściwie ode mnie chcesz? - Nie odwzajemniła uścisku, ale też go nie odtrąciła. Stała tam, pozwalając, by ciepło Charlesa przez chwilę otulało jej ciało, przez moment nie będąc pewna, czy to przypadkiem nie sen. - Nawet jeśli uwierzę w twoje słowa, nie potrafię zrozumieć twoich intencji - dodała, przez moment wahając się, czy nie chciałaby na własne oczy, wszystkie trzy, zobaczyć jego zamiarów. Powstrzymała się jednak - to byłoby łatwe, ale niegrzeczne.
Jej palce zacisnęły się lekko na materiale własnego ubrania. Nie wiedziała, co powiedzieć. Teraz czuła się, jakby coś ścisnęło ją w środku. Była zaskoczona. Nie spodziewała się tego rodzaju reakcji - tej skruchy, tej stanowczości, z jaką próbował ją przekonać, że jest dla niego ważna. Przyzwyczaiła się do spojrzeń pełnych oceny, do dystansu, który dzielił ją od ludzi, nawet jeśli byli blisko. A Charles… Charles go nie zachowywał.
- Kiedy ja wcale nie chcę być wyjątkowa. - Jej głos był spokojny, niemal łagodny, choć gdzieś pod nim kryła się nuta niepewności. A może to była skarga? - Chciałabym być zwyczajna. Choć raz poczuć, że do czegoś pasuję. - Westchnęła z rezygnacją, bo nie liczyła na cuda, nie spodziewała się, że kiedykolwiek to nastąpi. Czuła, że to słowa rzucane na wiatr, pobożne życzenie.
Patrzyła na Charlesa, gdy się zbliżył. Nie cofnęła się, choć całe jej ciało instynktownie się napięło, jakby nie wiedziało, jak ma zareagować. Jego ramiona otoczyły ją delikatnie, ostrożnie, jakby bał się, że jeśli zrobi coś nie tak, rozpadnie się w jego dłoniach. Nie była do tego przyzwyczajona - do czułości, do tego, że ktoś chciał przy niej zostać, nie oczekując niczego w zamian.
Nie odpowiedziała od razu. Czuła ciepło jego ciała, słyszała jego oddech tuż przy swoim uchu; choć zdawał się wręcz huczeć wewnątrz jej głowy, po raz pierwszy od dawna miała wrażenie, jakby ktoś naprawdę chciał, żeby tu była.
Scylla przymknęła oczy, wzięła powolny oddech.
- Nie chcę ci odmawiać - wyszeptała cicho, prawie nieświadomie. - Tylko czego właściwie ode mnie chcesz? - Nie odwzajemniła uścisku, ale też go nie odtrąciła. Stała tam, pozwalając, by ciepło Charlesa przez chwilę otulało jej ciało, przez moment nie będąc pewna, czy to przypadkiem nie sen. - Nawet jeśli uwierzę w twoje słowa, nie potrafię zrozumieć twoich intencji - dodała, przez moment wahając się, czy nie chciałaby na własne oczy, wszystkie trzy, zobaczyć jego zamiarów. Powstrzymała się jednak - to byłoby łatwe, ale niegrzeczne.
i poklękli spóźnieni u niedoli swej proga
by się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga
by się modlić o wszystko, lecz nie było już Boga