Wiadomości w tym wątku

Thomas Figg · 08.02.2025, 02:59 ✶

Domysły Brenny wcale nie były takie dalekie od prawdy, bo Thomas faktycznie znajdował się w Stawie głownie dlatego, ze byłą tutaj Millie. Jednak nie było to tak do końca, jak młoda Longbottomówna układała to sobie w głowie, choć Figg zdecydowanie wolałby jej wersję, gdyby miał jakikolwiek wybór. Problemem było jednak, to, że nawet jeśli wiedział w jakim miejscu w życiu się znajduje i chyba pierwszy raz od dawna wiedział, które drzwi musiał otworzyć kolejne to jak zwykle zrobił coś na tyle głupiego, że wyskakiwał oknem w zupełnie inne miejsce. Chyba był przez Matkę skazany na podejmowanie głupich decyzji już zawsze.
- To dobrze, wiesz, nie chciałbym być zmuszony wpadać do BUMu z wielką torbą jedzenia i pilnować jak jesz - powiedział siląc się na żartobliwy ton, udawać było tak trudno czasami. Ale bardziej bolesne były nieudawanie, Thomas był w głębi ducha większym tchórzem niż ktokolwiek mógłby się spodziewać. Prościej było powiedzieć ludziom to co chcieli i spodziewali się usłyszeć, niż tłumaczyć im to czego nie jest w stanie ubrać się w słowa.
Nora nie zdradzała mu tajemnic miedzy nią i Brenną, dlatego jego troska wynikała jedynie z własnych doświadczeń co do poświęcania się sprawie, a jeszcze praca przyjaciółki była bardziej absorbująca niż jego; miała zdecydowanie więcej na głowie - tylko z drugiej strony była bardziej niż on odpowiedzialna.
- Nie wie co traci, ale tym lepiej dla mnie - powinien się szeroko uśmiechnąć, wyszczerzyć, ale dobrze wiedział, że sama próba takiego gestu mogłaby go złamać, wpatrywał się przy tym w blat stołu, przy którym teraz wspólnie siedzieli. Jedno spojrzenie w jej oczy byłoby dla niego zabójcze. Dlatego też skupiał się tak na toście, który teraz pieczołowicie żuł, jakby był z gumy. Odwlekanie odpowiedzi wydawał się idealnym pomysłem, ale przeciągająca się cisza sprawiała, że był bardziej niż podejrzany. Ale co miał jej odpowiedzieć? Że nie zajmował się mechanizmami? Że spędził niemal cały dzień na rozmyślaniu i rozmowie ze swoim wyimaginowanym przyjacielem, którzy żył sobie w jego głowie bez płacenia czynszu? Że przez cały dzień słuchał jak to obróci się przeciw tym, których chciał chronić i sam ich będzie torturował i mordował?
- Nie, nie zajmowałem się. Musiałem coś przemyśleć - odpowiedział zanim zdążył się powstrzymać i przeklinał się w duchu.

Ty to lubisz martwić innych

Głos wbił mu szpilę, ale Thomas dobrze wiedział, że zdradził się i nie będzie już odwrotu. Zacisnął palce na toście sprawiając, że przestał wyglądać jak cokolwiek zdatnego do jedzenia. Dobrze zdawał sobie sprawę, że próbowanie ukrywania czegoś przed Brenną było zdane na porażkę, nie po tym jak obiecywał jej nie ukrywać w sobie tych mrocznych myśli, jedyne co go powstrzymało przed wypaplanie tego od razu jak ją zobaczył to fakt, że nienawidził być ciężarem i zmartwieniem innych osób. Teraz to zerknął w jej oczy, mogła dostrzec to znajome spojrzenie, które widziała po szóstym roku, spojrzenie zagubionego w życiu chłopca, ale jednocześnie było w tym coś innego. Thomas przecież nie był tym samym dzieciakiem, który chciał się zabić, teraz kwestia leżała zgoła gdzie indziej, ale on sam jeszcze o tym nie wiedział. Potrząsnął głową, może jeszcze była okazja żeby jej nie martwić?
- Wiesz, ona tu jest, łatwiej się myślało - uśmiechnął się tym razem delikatnie, na wspomnienie o Millie i to jak się nim zajęła. Przygarnęła rano jak brudne kocię, wymyła dokładnie i pozwoliła spać w swoim łóżku, zatroszczyła się, choć większość osób wysłała by go w diabły.