Tradycje. Jego rodzina nigdy nie podążała śladami kowenu, gdzie "nigdy" oznaczało słowo szeroko posunięte w dal bliską Laurentowi. Nigdy. Nigdy znaczy poprzednie i jeszcze poprzednie pokolenie. Jego dziad i babka szanowali tradycję, ale niekoniecznie wierzyli w siłę mistycyzmu wiary. Wierzyli w materialną siłę pieniądza. Laurent wierzył w to, że pieniądz miał moc nad ludźmi, ale ludzie nie raz udowadniali, że mają w sobie o wiele więcej ponad samą potrzebą gonienia za Mammonem. Wiara. Ludzie potrafili wierzyć i ta wiara potrafiła ich uskrzydlać. Możliwość zaręczenia się w święta... tak tradycyjnie. Inna sprawa, że nie licząc Yule - nie lubiłeś świąt. Koweny ze swoimi tradycyjnymi zlotami były odpychające, rzadko je odwiedzałeś. Nawet ten na Pokątnej, zorganizowany przez Fantasmagorię, wcale nie miał lepszego smaku. Tylko że święto wcale nie równało się zabawom czarodziei. Tym tłumnym... a przecież obietnica zaniesienia wianka na pal była fantastyczna.
- Nie, nie zależy. - Odpowiedział w końcu po zastanowieniu. - Chociaż chyba byłoby to miłe. Zastanowię się nad tym. - Bo przecież liczyło się tak wiele innych aspektów tego wszystkiego, że data zaręczyn miała tu jakieś zupełnie minimalne znaczenie, tak?
Zachody słońca były przepiękne. Słońce malowało niebo, ale malowało też coś istotniejszego. Duszę. Widział ten widok tyle razy, a nigdy mu się nie nudził i potrafił poruszać... nie tak samo, jak kiedyś - ale nadal poruszał. Teraz to było tylko zachodzące słońce w dół. Robiło się po prostu ciemniej. Maziaki pojawiały się na niebie i na morzu, ale były ledwo ciemniejszymi maźnięciami, które i tak zanikały przy budzącej się do życia Królowej Nocy. Zachód był wręcz... nudny. Szukał tych pociągniętych strun zauroczenia w jego wnętrzu, ale jedyne, co osiągał to sięganie do wspomnień, gdzie były one żywe. Nic ze współczesności mającej przynieść mu w swoich zębach poruszenie naturalnością barw na niebie. Co za to było realne i po co sięgał to ten dziwny spokój. Nieco inny od tego, co doświadczał na przestrzeni ostatnich miesięcy, jeśli w ogóle udawało mu się go uszczknąć. Przecież tyle się dzisiaj działo, tyle zażył ruchu, tyle emocji przetoczyło się przez jego głowę. Mimo to nie był wyczerpany. Zmęczony - owszem - ale w ten legendarny sposób, o którym mówili inni. Dobre zmęczenie brzmiało jak dotąd dla niego jak oksymoron. Teraz rozumiał, o czym mówili. Najbardziej fascynujące było jednak to, że to nie jego głowa była zmęczona. To po prostu ciało. Tymczasem głowa trzymała się całkowicie dobrze.
Siedział przy nim - tuż obok niego, na rozłożonym kocu. Trzymał dłoń na jego plecach, więc kiedy poczuł ruch, głowę opierającą się o jego ramię, od razu rozluźnił mięśnie, żeby dopasować ich ciała do siebie w tej pozycji i objął go. Oderwał wzrok od tego zlewającego się z morzem nieba. Świat powoli gasł. To powinni robić też ludzie - przygasać i znajdować ukojenie po całym dniu w pościeli. Brzmiało dokładnie tak - romantycznie. Chyba nie pomyślał dotąd o Flynnie kategoriami romantyka, a kiedy dzisiaj porozmawiali o zaręczynach zrozumiał, że po prostu tego nie dostrzegł sądząc, że to tylko potrzeba wychodzenia naprzeciw oczekiwaniom. A romantyzmu - jak poezji - było w nim dużo. Była po prostu nieokrzesana i kiedy listy wszystkich panienek pachniały perfumami i sypały się z nich płatki róż, tak jego były pomiętymi kartkami pachnącymi papierosami. Zmieniała się treść, nie zmieniał się efekt.
- Właśnie o to chodzi, Flynn. Oczekuję od ciebie tego, że nie zawsze będziesz myślał o tym, czego oczekuję ja. - Uśmiechnął się wesoło, spoglądając na niego. Na tę dłoń, która brodziła w nagrzanym po całym dniu piasku. Ta plaża nie była śliczna, nie miała takiego złotego piasku, nie była szeroka i porastały ją trawska i przybrzeżne rośliny. W oczach Laurenta jednak taką była. I miała swoje wielkie zalety - brak złotego piasku nie przyciągał tutaj żadnych turystów. - Ponieważ mi też zależy na tym, czego oczekujesz ty. I wcale nie chcę, żebyś robił wszystko po kolei na przekór sobie, tylko dla mojego widzi-mi-się. - Pogłaskał go i sam oparł policzek o jego głowę. - Nie będę cię za to karał. Będę cię kochał tylko mocniej. Wierzę, że kiedyś mi zaufasz. - Uwierzysz w nas. Ale to była jeszcze długa droga, którą mieli wspólnie odbyć.