08.02.2025, 17:39 ✶
Może powinienem napomknąć Victorii słowo lub dwa na temat własnego uwielbienia krwi w momentach, kiedy już dawałem się ponieść pragnieniu. Nie była to drobnostka. Słowo czy dwa... Nie dałoby się tego tak opisać, tak krótko i bezlitośnie zamknąć w stwierdzeniach, gdzie tak na dobrą sprawę słowa tego nie były w stanie ująć.
Ba!, mówić przy tym, że to była dla mnie tylko krew to za mało, bo traktowałem ją wręcz niczym bóstwo, którego chociażby odrobiną mogłem zwilżyć swoje wargi, dodać sobie energii, wewnętrznej siły, życia, a przede wszystkim zyskać rumieńców na twarzy, zniwelować te sińce pod oczami, które tak bardzo czyniły mnie trupem. Ale te wszystkie dary od mojego bóstwa były tylko na chwilę, na marne godziny, bo potem znowu złe myśli biegały po mojej głowie, ciche podszepty pragnienia, które kusiły poczuciem kolejnego, drobnego zwycięstwa. Poczucia się panem i władcą własnego życia...
Takie ułudne. Ale takie prawdziwe.
O zgrozo! Byłem gotów walczyć o krew nawet bardziej...
...niż walczyć z własnym pragnieniem. Inaczej bym wygrywał te bitwy, czyż nie?
Nie opowiedziałem jednakże nic z tych własnych wewnętrznych rozterek czy romansów - zależało od momentu - bo najnormalniej w świecie, kiedy pozostawałem sobą, się ich wstydziłem. Bestia? Sauriel nazwał to bodajże wewnętrzną bestia. Ona zawsze z nami była, więc gdybym był w tej chwili w pełni sobą, to bym się dziwił, czemu on nie próbował rzucić się na Victorię, skoro zawsze ta druga nasza natura była z nami, ale... nie byłem w pełni sobą. Nawet częściowo nim nie byłem. Stałem się kimś innym. Skupionym na jednym, chcącym uzyskać najwyższe zbawienie, chociażby na tę drobną chwilę.
Już miałem poderwać się i złapać za swoją różdżkę, ale nie potrzebowałem tak bardzo różdzki, tylko bardziej chwili dla siebie. A oni chcieli fiolkę. Fiolkę. Zapomniałem, że w ogóle coś trzymałem w dłoni. Mogłem to wykorzystać. Wymiana nie wchodziła w grę, bo im nie ufałem, ale... mogłem zagrać nieczysto i wykorzystać fiolkę by odwrócić na drobną chwilę uwagę Sauriela. To by mi wystarczyło. Chociażby sekunda czy dwie, a ręka Victorii była już napoczęta. Nie musiałem się przebijać przez jej skórę, tylko ją chwycić. Aby nie byłem pewny, czy nie chwyciła za różdżkę, tylko że wtedy to już raczej byłbym związany, a nie ponownie szykował się do ataku.
Zamierzałem zaryzykować. Duża pula na szali, ale miałem tę paskudną słabość do hazardu. I to mnie gubiło. To mnie zawsze gubiło, ale głos w głowie nawoływał usilnie o kroplę krwi, a ten ból w zębach był nie do zniesienia. Nawet nie potrafiłem się skupić na tym, że to ja sam tu przyszedłem by robić eksperymenty. Krew była teraz wszystkim.
- Tego szukacie?! - zapytałem kpiąco, wstając z podłogi i pokazując fiolkę. Pomachałem nią przed swoim nosem, po czym rzuciłem w kierunku Sauriela tak, by nie było mu łatwo ją złapać. Byłem typem sportowca, więc to był odruch.
AF na rzut fiolki do Sauriela
W pośpiechu, nie patrząc, obróciłem się i wpadłem na niewidzialną ścianę, której wcześniej nie mogło tak być. Vicotria - gdybym się odezwał, to wręcz wysyczałbym jej imię z nienawiścią. Miała różdżkę w dłoni. Ale nie to było najgorsze. Nadal krwawiła. Krople mojej bogini rozbijały się bez szacunku o podłogę.
Zasyczałem mimowolnie i walnąłem wściekle w ścianę. Nie byłem pewien, po co to robiłem. Raczej ze wściekłości, bo czy magię mogłem rozbić siłą fizyczną...?
AF na rozbicie przeźroczystej ściany
Ba!, mówić przy tym, że to była dla mnie tylko krew to za mało, bo traktowałem ją wręcz niczym bóstwo, którego chociażby odrobiną mogłem zwilżyć swoje wargi, dodać sobie energii, wewnętrznej siły, życia, a przede wszystkim zyskać rumieńców na twarzy, zniwelować te sińce pod oczami, które tak bardzo czyniły mnie trupem. Ale te wszystkie dary od mojego bóstwa były tylko na chwilę, na marne godziny, bo potem znowu złe myśli biegały po mojej głowie, ciche podszepty pragnienia, które kusiły poczuciem kolejnego, drobnego zwycięstwa. Poczucia się panem i władcą własnego życia...
Takie ułudne. Ale takie prawdziwe.
O zgrozo! Byłem gotów walczyć o krew nawet bardziej...
...niż walczyć z własnym pragnieniem. Inaczej bym wygrywał te bitwy, czyż nie?
Nie opowiedziałem jednakże nic z tych własnych wewnętrznych rozterek czy romansów - zależało od momentu - bo najnormalniej w świecie, kiedy pozostawałem sobą, się ich wstydziłem. Bestia? Sauriel nazwał to bodajże wewnętrzną bestia. Ona zawsze z nami była, więc gdybym był w tej chwili w pełni sobą, to bym się dziwił, czemu on nie próbował rzucić się na Victorię, skoro zawsze ta druga nasza natura była z nami, ale... nie byłem w pełni sobą. Nawet częściowo nim nie byłem. Stałem się kimś innym. Skupionym na jednym, chcącym uzyskać najwyższe zbawienie, chociażby na tę drobną chwilę.
Już miałem poderwać się i złapać za swoją różdżkę, ale nie potrzebowałem tak bardzo różdzki, tylko bardziej chwili dla siebie. A oni chcieli fiolkę. Fiolkę. Zapomniałem, że w ogóle coś trzymałem w dłoni. Mogłem to wykorzystać. Wymiana nie wchodziła w grę, bo im nie ufałem, ale... mogłem zagrać nieczysto i wykorzystać fiolkę by odwrócić na drobną chwilę uwagę Sauriela. To by mi wystarczyło. Chociażby sekunda czy dwie, a ręka Victorii była już napoczęta. Nie musiałem się przebijać przez jej skórę, tylko ją chwycić. Aby nie byłem pewny, czy nie chwyciła za różdżkę, tylko że wtedy to już raczej byłbym związany, a nie ponownie szykował się do ataku.
Zamierzałem zaryzykować. Duża pula na szali, ale miałem tę paskudną słabość do hazardu. I to mnie gubiło. To mnie zawsze gubiło, ale głos w głowie nawoływał usilnie o kroplę krwi, a ten ból w zębach był nie do zniesienia. Nawet nie potrafiłem się skupić na tym, że to ja sam tu przyszedłem by robić eksperymenty. Krew była teraz wszystkim.
- Tego szukacie?! - zapytałem kpiąco, wstając z podłogi i pokazując fiolkę. Pomachałem nią przed swoim nosem, po czym rzuciłem w kierunku Sauriela tak, by nie było mu łatwo ją złapać. Byłem typem sportowca, więc to był odruch.
AF na rzut fiolki do Sauriela
Rzut PO 1d100 - 49
Sukces!
Sukces!
W pośpiechu, nie patrząc, obróciłem się i wpadłem na niewidzialną ścianę, której wcześniej nie mogło tak być. Vicotria - gdybym się odezwał, to wręcz wysyczałbym jej imię z nienawiścią. Miała różdżkę w dłoni. Ale nie to było najgorsze. Nadal krwawiła. Krople mojej bogini rozbijały się bez szacunku o podłogę.
Zasyczałem mimowolnie i walnąłem wściekle w ścianę. Nie byłem pewien, po co to robiłem. Raczej ze wściekłości, bo czy magię mogłem rozbić siłą fizyczną...?
AF na rozbicie przeźroczystej ściany
Rzut PO 1d100 - 15
Akcja nieudana
Akcja nieudana