08.02.2025, 23:08 ✶
Ta, obym się nie zesrał z tą swoją nieśmiertelnością. Słowa miewały niesamowicie wielką moc, ale o tym miałem się przekonać za pewien czas, kiedy faktycznie obudzę się nieśmiertelny. Martwy i nieśmiertelny. Zabawne albo i nie, że wtedy wcale nie będzie mi do śmiechu, że nie będzie pewności siebie i brawury, tylko ciągłe pragnienie krwi i wyrzuty sumienia.
Teraz jednak walczyłem, dalej drążąc ziemię w poszukiwaniu czegokolwiek. Miałem może gałąź, może jakiś kamień, ale bestia zablokowała moje ręce na tyle, że nie mogłem ich podnieść, nie mogłem zadać ciosu, wyrwać się. Wciskała się nieprzyjaźnie w moje plecy, niemalże paraliżując moje ręce naciskiem. Nic jednak nie sprawiało mi takiego dyskomfortu i zresztą również bólu, niewyobrażalnego bólu, jak rozerwana szyja.
Miałem wrażenie, że to się nie dzieje naprawę. Bo czy mogło? Jaki łowca kończył w ten sposób...? W sumie, jak tak patrzeć z perspektywy czasu, to właściwie każdy? Tylko czemu spotykało mnie to tak wcześnie? Czemu nie mogłem pożyć jeszcze rok czy dwa, a może nawet dziesięć? Tylko dziesięć lat! Co to było w obliczu śmierci? A ja miałem plany, miałem mnóstwo planów i zamierzałem je zrealizować, więc próbowałem na różne sposoby zepchnąć go z siebie, ale nie byłem w stanie. Może powinienem był częściej dokuczać Geraldine by w najlepsze w dzieciństwie bawić się w zapasy? Może.
- Złaź ze mnie - syknąłem wściekle, ale on tylko wbił mi twarz w ziemię. Śmiałe się pomiędzy kolejnymi łykami, a to było szczytem tej chwili. Przegrałem. Coraz bardziej docierało do mnie, że przegrałem, szczególnie kiedy robiłem się taki ciężki, ospały, niemrawy. Nie chciałem zamykać oczu. Nie chciałem przestawać. Nie chciałem przegrywać, ale to było za wiele. Tak, za wiele.
Zrobiło mi się jakoś lżej. Na mnie lżej, ale nie byłem pewien, co się zmieniło. Bestia uciekła? Zostawiła mnie? Nie wiedziałem jak znalazłem się na plecach. Wszędzie czułem krew. Smak, zapach. Metaliczne, nieprzyjemne. Wpatrywałem się w gwiazdy, próbując dotknąć swojej szyi. Wpatrywałem się w gwiazdy, próbując oczyścić twarz z ziemi i tego wszystkiego, co leżało w leśnym runie. Może jakieś ślimaki? Nie chciałem by całowały mnie ślimaki.
Wstać? Powinienem wstać, ale nie pamiętałem, w jaki sposób się wstawało. Zresztą, tak było lepiej, wygodniej. Może mógłbym polecieć na miotle, bo była bardzo mroźna, ale spokojna noc... Mógłbym, ale nie miałem siły by wsiadać na miotle, więc patrzyłem na te gasnące gwiazdy. To się chyba działo. Nadchodził koniec świata.
Zamknąłem oczy i próbowałem nie myśleć o tej krwi, o tym bólu, o tym braku godności i byciu małym w porównaniu z tym całym okrucieństwem. Jeszcze nigdy nie czułem się tak bezbronny. Czy ja właśnie przegrałem? Czy to się wydarzyło? Czy właśnie oddawałem ostatnie tchnienie? Tak szybko?
Teraz jednak walczyłem, dalej drążąc ziemię w poszukiwaniu czegokolwiek. Miałem może gałąź, może jakiś kamień, ale bestia zablokowała moje ręce na tyle, że nie mogłem ich podnieść, nie mogłem zadać ciosu, wyrwać się. Wciskała się nieprzyjaźnie w moje plecy, niemalże paraliżując moje ręce naciskiem. Nic jednak nie sprawiało mi takiego dyskomfortu i zresztą również bólu, niewyobrażalnego bólu, jak rozerwana szyja.
Miałem wrażenie, że to się nie dzieje naprawę. Bo czy mogło? Jaki łowca kończył w ten sposób...? W sumie, jak tak patrzeć z perspektywy czasu, to właściwie każdy? Tylko czemu spotykało mnie to tak wcześnie? Czemu nie mogłem pożyć jeszcze rok czy dwa, a może nawet dziesięć? Tylko dziesięć lat! Co to było w obliczu śmierci? A ja miałem plany, miałem mnóstwo planów i zamierzałem je zrealizować, więc próbowałem na różne sposoby zepchnąć go z siebie, ale nie byłem w stanie. Może powinienem był częściej dokuczać Geraldine by w najlepsze w dzieciństwie bawić się w zapasy? Może.
- Złaź ze mnie - syknąłem wściekle, ale on tylko wbił mi twarz w ziemię. Śmiałe się pomiędzy kolejnymi łykami, a to było szczytem tej chwili. Przegrałem. Coraz bardziej docierało do mnie, że przegrałem, szczególnie kiedy robiłem się taki ciężki, ospały, niemrawy. Nie chciałem zamykać oczu. Nie chciałem przestawać. Nie chciałem przegrywać, ale to było za wiele. Tak, za wiele.
Zrobiło mi się jakoś lżej. Na mnie lżej, ale nie byłem pewien, co się zmieniło. Bestia uciekła? Zostawiła mnie? Nie wiedziałem jak znalazłem się na plecach. Wszędzie czułem krew. Smak, zapach. Metaliczne, nieprzyjemne. Wpatrywałem się w gwiazdy, próbując dotknąć swojej szyi. Wpatrywałem się w gwiazdy, próbując oczyścić twarz z ziemi i tego wszystkiego, co leżało w leśnym runie. Może jakieś ślimaki? Nie chciałem by całowały mnie ślimaki.
Wstać? Powinienem wstać, ale nie pamiętałem, w jaki sposób się wstawało. Zresztą, tak było lepiej, wygodniej. Może mógłbym polecieć na miotle, bo była bardzo mroźna, ale spokojna noc... Mógłbym, ale nie miałem siły by wsiadać na miotle, więc patrzyłem na te gasnące gwiazdy. To się chyba działo. Nadchodził koniec świata.
Zamknąłem oczy i próbowałem nie myśleć o tej krwi, o tym bólu, o tym braku godności i byciu małym w porównaniu z tym całym okrucieństwem. Jeszcze nigdy nie czułem się tak bezbronny. Czy ja właśnie przegrałem? Czy to się wydarzyło? Czy właśnie oddawałem ostatnie tchnienie? Tak szybko?