Znał ból, jaki odbiera Ci coś, czego w życiu mieć nie możesz. Jej odebrano najpewniej możliwość posiadania dzieci. Jemu głos. Choć inna ranga stresu, lęku i obaw, to jednak ból dzielili wspólnie. Pierwszy wyjaśnił jej swoją sytuację. Nie mając pojęcia, że Olivia także zmaga się ze swoimi problemami. Że dźwigała brzemię innej straty niż jego.
Kochał ją bardzo. Tak, że nie zależnie od sytuacji, wydarzenia, będzie kochał ją do końca swojego życia, nawet jeżeli nie będą mieli własnych dzieci. Napisał słowa na kartce, choć łatwiej byłoby je wypowiedzieć. Nie musiałaby się trząść, nie musiałaby ocierać oczu aby przeczytać jego słowa. Ale innego rozwiązania nie mieli. Napisał te słowa, aby je zrozumiała. Ze względu na wszystko, on przy niej zostanie. Nie zostawi jej. Dał jej czas, aby oswoiła się z jego słowami. Jego zdaniami. Czekał cierpliwie na reakcję, objąwszy ją ramieniem, jakby chciał dodać otuchy. Widział zmianę. Jakby ulgę wymalowaną na jej twarzy. Napięcie jej mięśni stopniowo zelżało. Wtedy zadała pytanie. A on tylko szeroko i szczerze uśmiechnął. Przytulił ją do siebie, pozwalając, aby wylała kolejne łzy. Aby zrzuciła ostatni ciężar z siebie.
Gdy usłyszał jej słowa, spojrzał w jej oczy szczęśliwy. Układając swoje usta na to samo słowo, z których jednak głosu nie wydobył
– "Kocham Cię" – wypowiedziały tylko jego usta.Ucałował jej usta a po chwili dał małego pstryczka w nosek.
Jak tylko się uspokoiła, napisał pytanie o dotrzymanie towarzystwa podczas badań.
"Rozumiem. To poczekam przed Szpitalem."
Napisał odpowiedź, nie ukrywając swojego szczęścia licząc może na jakiś promyk nadziei, ze jednak te badania okażą się pozytywne.
A przez to wszystko, kawy im trochę wystygły. Na szczęście wiewiórki nie okradły ich z orzeszków. Jeżeli chodziło o tę kartkę z jego wyznaniem, mogła poprosić. Dał by jej na pamiątkę.