Ptasia poczta Lorien

Odpowiedź na list Lorien, 4 IX 1972 r.
Kartkę zabezpieczonego zaklęciem listu złożono w taki sposób, aby na wierzchu widniała łacińska sentencja: tua res agitur, paries cum proximus ardet.

Zawsze robisz mi na złość, ale gdybym był wtedy zły na Ciebie, to byłoby tak, jakbym złościł się na słońce, że razi w oczy.

Dla odmiany, Ty też nie mruż pogardliwie oczu, chowając się przed słońcem pod parasolem troski o rodzinę. Nie oszukujmy się, że chodzi o troskę. Tu chodzi o kontrolę.

Będziesz miała ją nade mną, jeżeli stanę przed Wizengamotem, sądzony za oszustwa podatkowe. Nie wcześniej, nie później. Wtedy moje tupanie nóżką zagłuszy, być może, dźwięk Twego sędziowskiego młotka.

Nie brałem we Francji narkotyków. Nie brałem od grudnia. Proszę, nie poruszaj więcej tego tematu, Lorien. Nie w Rumunii.

Już wszystko wziąłem, bo miałem przeczucie, że zapomnisz w końcu o tym płaszczu.

Alex

P.S. Nie martw się o plotki. Coś takiego nie jest w stanie wstrząsnąć posadami kontroli Lorien Mulciber. Posadami jej gabinetu. Nikt nie zmieni tego, co masz napisane na tabliczce na drzwiach.