Westchnął ciężko, puszczając go. Zmęczony, tak. Zmęczenie to było idealne opisanie tego stanu. Teraz już rzeczywiście zmęczenie emocjonalne. Patrzył na Flynna dość krytycznie, z nieskrywaną drobiną niezadowolenia. Nie rozumiał. Jak on miał mu to inaczej wytłumaczyć? Najpierw nie chciał słuchać, bo zafiksował się na jednym punkcie, a teraz wrócili do tego wyjściowego. To co on miał powiedzieć? Jak wyjaśnić, że to równanie nie dzieli się na "TY" oraz "JA", tylko jest wspólnotą "MY". W tej wspólnocie to "ty" i "ja" było płynne. Oba punkty miały takie samo znaczenie, a samopoczucie jednego nie oznaczało identycznego odbicia w samopoczucie drugiego, choć wzajemnie na siebie oddziaływały. Jak miał mu to podobieństwo między nimi przekazać inaczej? Albo jak wytłumaczyć, że niepewność nie musi wynikać z tego, że Flynn był albo nie był na coś zdecydowany. Przecież to własna głowa była tutaj zabójcą.
To niezadowolenie z jego twarzy jednak znikało szybko pod wpływem kolejnych słów. Nie patrzył już na Flynna, nie miał na to ochoty. Wbijał wzrok w piasek przy sobie i gmerał w nim palcem, badając fakturę szybko stygnących drobin. Nie tak miękkich, jakimi były te na lazurowych wybrzeżach... tym oceanie Włosach, co? Phi... Nie chciał też patrzeć na kolejny płacz ani go słuchać. Chciał iść i... robić fajne rzeczy. Cieszyć się dniem, dopóki mógł, bo czas nieubłaganie zbliżał się do punktu zero, a on coraz mniej chciał wracać do pułapki własnego ciała. Zerknął na nie - tego blondyna, który brzmiał dokładnie tak, jak człowiek, który mógłby się rozpłakać, ale... z jakiegoś powodu tego nie robił. Może te łzy już się wyczerpały. Poleciały na zapas.
- Rozumiem to! - A ta złość to już dla TEGO głosu akurat była naturalna. Tylko nadal nienaturalna dla samego Laurenta, który drgnął nieco, zaskoczony nagłością własnej wypowiedzi. - Rozumiem, rozumiem, rozumiem! - Ze złości pouderzał parę razy pięściami w podłoże przy sobie i pokręcił gwałtownie głową kilka razy. - I nic ci na to nie poradzę, mogę to wiedzieć i nie zmienia to tego, że jestem kłębkiem strachu i niepewności. Czy ty TO rozumiesz? - Spoglądał na niego spod byka, spomiędzy rozsypanych loków. Które to loki zaraz zagarnął do tyłu, żeby mu nie zasłaniały twarzy. - Nie wiem, bo nie leci! - Nie lubił takich pytań. - Nie znoszę gdybania! - Bardzo nie lubił. Nawet z całą swoją wyobraźnią było zawsze tyle "ale", które potrafił w te sytuacje wpleść, tylko ewentualności, które mogłyby zaważyć o decyzji. - Nie zostawiłbym cię. Ale to nie znaczy, że zignorowałbym wszystko inne. Nie jestem takim człowiekiem i nigdy nie będę. Miałbym siedzieć i bezczynnie patrzeć, jak kończy się świat? Nie! - Co to był w ogóle za pomysł! - Przykro mi cię rozczarować! - Flynn nie był święty, widziałeś doskonale, jak pięknie potrafi traktować ludzi. To, że miał niezwykłego pecha do ludzi wcale niczego nie ułatwiało.