11.02.2025, 22:13 ✶
Szał. Wściekłość. Wielkie nieporozumienie. Czy ja myślałem jeszcze chwilę temu o tym, że może mógłbym się z Saurielem podzielić krwią Victorii...? PO MOIM TRUPIE! DRUGIM, JEBANYM TRUPIE! Jasno wybił mi podobne pomysły z głowy, uderzając moją twarzą o niewidzialną ścianę. Teraz to co najwyżej mogłem odebrać mu jego nieśmiertelność. Raz i porządnie, bym później nie musiał oglądać jego wstrętnej, zblazowanej mordy.
Warczałem i syczałem, próbując się wyrwać, ale wziął mnie z zaskoczenia. A ja się dałem. Nawet nie sądziłem, że odpuści sobie łapanie fiolki i do mnie dopadnie, że w ogóle wpadnę na jakąś ścianę... Ścianę... VICTORIA! Mogła ujrzeć wściekły zawód w moim spojrzeniu, kiedy docierało do mnie, że nie będę mógł zanurzyć warg w jej krwi. Nie będę mógł zanurzyć warg w jej krwi - brzmiało bezdusznie, tak bezdusznie, że odebrałoby mi oddech, gdyby był mi w ogóle potrzebny. Pozbawienie mnie łatwego łupu brzmiało cholernie bezdusznie i takim było.
Zamierzałem przelać złość na Sauriela. Był najbliżej, poza tym istniała niewielka szansa, że jeśli go zneutralizuję, to Victoria będzie moja. Byłem wręcz pewny, że nie odda mi się łatwo, ale zamierzałem stoczyć te trudne bitwy by osiągnąć upragnione. Na szali była krew, a ja jej chciałem. Bardzo chciałem.
Próbowałem chwycić Sauriela za twarz, ale ten działał zbyt szybko. Wykręcał mną jak chciał, więc na nic mi się to zdało, że miałem pragnienie i wolę walki. Nie wiem kiedy to się stało, ale wlał we mnie eliksir i... wtedy kompletnie wszystko się zmieniło.
Przypominało mi to inne uczucie, którego doznałem, kiedy Laurent zaczął mi śpiewać magiczną opowieść nad brzegiem Tamizy. Przypominało, ale nie było tym samym. Dezorientacja, zagubienie, strach. Nie byłem pewien, co się stało. Czułem. Tak intensywnie odczuwałem pragnienie, że teraz, kiedy ono zniknęło, zostało... nic. Czułem więc pustkę? Czy nie czułem nic? Zero pragnienia, zero bólu, zero potrzeby poczucia ukojenia, a jednak wiedziałem, że będzie mi lepiej, kiedy skosztuję krwi... Miało być mi lepiej, prawda...?
No nie byłem już tego taki pewny. Wbiłem spojrzenie w krew na podłodze. Powinienem szaleć. Powinienem to robić. Powinienem czuć. Chcieć ulgi. Cokolwiek. Walczyć, błagać albo manipulować... ale nie czułem nic i to było, co było absurdalne, niepokojące. Przeraźliwe niepokojące.
Dezorientacja. Przestałem, rzecz oczywista, wyrywać się Saurielowi. Dotknąłem własnej twarzy, czując tę całą, zgniłą krew i właściwie widząc ją na swoich palcach... Nabroiłem. Znowu to zrobiłem - docierało to do mnie powoli, a przerażenie wpływało na moją twarz z każdą kolejną nutą myśli, z każdym skrawkiem otoczenia, które ogarniałem swoim spojrzeniem, w tym obrazu przerażonej Victorii. Nie mogłem tego wyrazu pomylić z czymkolwiek innym. Zbyt często widywałem przerażenie w oczach otaczających mnie osób, które wiedziały czym się stałem. Pamiętałem je wszystkie. Byłem pewien, że wyrazu twarzy Victorii również już nigdy nie wyrzucę ze swojej głowy
- PUŚĆ MNIE! - warknąłem do Sauriela, nie ręcząc za siebie, jeśli nie zamierzał tego zrobić od razu, polubownie. Miałem ochotę zniknąć. Wiedziałem, że to był zły pomysł by wzbudzić we mnie pragnienie zanim zażyję eliksiru. To od samego początku był zły pomysł, ale zgodziłem się. Wierzyłem w happy end? Żałosne.
Cały drżałem. Nie z wściekłości już i pragnienia, tylko ze strachu. Nie mogłem tak żyć. Nie potrafiłem Geraldine patrzeć w oczy, kiedy widziała mnie TAKIM, a co miałem powiedzieć o tych wszystkich osobach z zewnątrz?! Laurent, Ambroise, Victoria... Sauriel. Gorycz przelewała się ze mnie. Kim byłem?! Co tu robiłem?!
Pragnienie krwi zniknęło, więc szósty zmysł Yaxleyów teraz przebijał się jaskrawo przez moje myśli. Wyczuwałem Sauriela zbyt blisko siebie. Jego obecność nie pomagała ze względu na głęboką nienawiść do wampiryzmu. Wszystko we mnie krzyczało, że dotyka mnie wampir, więc jeśli sam nie odpuścił, to zamierzałem wyrwać mu się w półobrocie i go popchnąć z całej siły, nie bacząc na konsekwencje. I tak był dupkiem.
Ale uratował Victorię.
AF na ewentualne przepychanki z Saurielem
Warczałem i syczałem, próbując się wyrwać, ale wziął mnie z zaskoczenia. A ja się dałem. Nawet nie sądziłem, że odpuści sobie łapanie fiolki i do mnie dopadnie, że w ogóle wpadnę na jakąś ścianę... Ścianę... VICTORIA! Mogła ujrzeć wściekły zawód w moim spojrzeniu, kiedy docierało do mnie, że nie będę mógł zanurzyć warg w jej krwi. Nie będę mógł zanurzyć warg w jej krwi - brzmiało bezdusznie, tak bezdusznie, że odebrałoby mi oddech, gdyby był mi w ogóle potrzebny. Pozbawienie mnie łatwego łupu brzmiało cholernie bezdusznie i takim było.
Zamierzałem przelać złość na Sauriela. Był najbliżej, poza tym istniała niewielka szansa, że jeśli go zneutralizuję, to Victoria będzie moja. Byłem wręcz pewny, że nie odda mi się łatwo, ale zamierzałem stoczyć te trudne bitwy by osiągnąć upragnione. Na szali była krew, a ja jej chciałem. Bardzo chciałem.
Próbowałem chwycić Sauriela za twarz, ale ten działał zbyt szybko. Wykręcał mną jak chciał, więc na nic mi się to zdało, że miałem pragnienie i wolę walki. Nie wiem kiedy to się stało, ale wlał we mnie eliksir i... wtedy kompletnie wszystko się zmieniło.
Przypominało mi to inne uczucie, którego doznałem, kiedy Laurent zaczął mi śpiewać magiczną opowieść nad brzegiem Tamizy. Przypominało, ale nie było tym samym. Dezorientacja, zagubienie, strach. Nie byłem pewien, co się stało. Czułem. Tak intensywnie odczuwałem pragnienie, że teraz, kiedy ono zniknęło, zostało... nic. Czułem więc pustkę? Czy nie czułem nic? Zero pragnienia, zero bólu, zero potrzeby poczucia ukojenia, a jednak wiedziałem, że będzie mi lepiej, kiedy skosztuję krwi... Miało być mi lepiej, prawda...?
No nie byłem już tego taki pewny. Wbiłem spojrzenie w krew na podłodze. Powinienem szaleć. Powinienem to robić. Powinienem czuć. Chcieć ulgi. Cokolwiek. Walczyć, błagać albo manipulować... ale nie czułem nic i to było, co było absurdalne, niepokojące. Przeraźliwe niepokojące.
Dezorientacja. Przestałem, rzecz oczywista, wyrywać się Saurielowi. Dotknąłem własnej twarzy, czując tę całą, zgniłą krew i właściwie widząc ją na swoich palcach... Nabroiłem. Znowu to zrobiłem - docierało to do mnie powoli, a przerażenie wpływało na moją twarz z każdą kolejną nutą myśli, z każdym skrawkiem otoczenia, które ogarniałem swoim spojrzeniem, w tym obrazu przerażonej Victorii. Nie mogłem tego wyrazu pomylić z czymkolwiek innym. Zbyt często widywałem przerażenie w oczach otaczających mnie osób, które wiedziały czym się stałem. Pamiętałem je wszystkie. Byłem pewien, że wyrazu twarzy Victorii również już nigdy nie wyrzucę ze swojej głowy
- PUŚĆ MNIE! - warknąłem do Sauriela, nie ręcząc za siebie, jeśli nie zamierzał tego zrobić od razu, polubownie. Miałem ochotę zniknąć. Wiedziałem, że to był zły pomysł by wzbudzić we mnie pragnienie zanim zażyję eliksiru. To od samego początku był zły pomysł, ale zgodziłem się. Wierzyłem w happy end? Żałosne.
Cały drżałem. Nie z wściekłości już i pragnienia, tylko ze strachu. Nie mogłem tak żyć. Nie potrafiłem Geraldine patrzeć w oczy, kiedy widziała mnie TAKIM, a co miałem powiedzieć o tych wszystkich osobach z zewnątrz?! Laurent, Ambroise, Victoria... Sauriel. Gorycz przelewała się ze mnie. Kim byłem?! Co tu robiłem?!
Pragnienie krwi zniknęło, więc szósty zmysł Yaxleyów teraz przebijał się jaskrawo przez moje myśli. Wyczuwałem Sauriela zbyt blisko siebie. Jego obecność nie pomagała ze względu na głęboką nienawiść do wampiryzmu. Wszystko we mnie krzyczało, że dotyka mnie wampir, więc jeśli sam nie odpuścił, to zamierzałem wyrwać mu się w półobrocie i go popchnąć z całej siły, nie bacząc na konsekwencje. I tak był dupkiem.
Ale uratował Victorię.
AF na ewentualne przepychanki z Saurielem
Rzut PO 1d100 - 29
Akcja nieudana
Akcja nieudana