Nie odnalazł odpowiedzi na pytanie, kto niby chciałby stać się nim. Nikt. Każdy, kto tylko znalazłby się w tym beznadziejnym ciele zaraz znalazłby odpowiedź, jak to jest być nikim. Cieniem w ludzkich wspomnieniach i wyobrażeniach. Jak miał uwierzyć niby w to, że Flynn by tu został? Ach, nie... racja. Mógł. W końcu nie było osoby, która stanowiłaby dla niego jakąkolwiek alternatywę, ale to dopiero na teraz, prawda? Znajdzie sobie kogoś lepszego, kto go w końcu zrozumie i będzie mu w kółko powtarzał to samo. Prawda, nieprawda, nie ma znaczenia, dopóki Flynn dostanie to, czego chciał. Był w tym okrutny. Bezwzględny wręcz. I kiedy teraz patrzył na niego przez te brązowe oczy, które tak uwielbiał, uważał, że był w tym również całkowicie szalony.
Bał się go wręcz w tej chwili. Kiedy go słuchał i kiedy na niego patrzył. Jak na zupełnie szalonego człowieka, z którym nie dało się znaleźć porozumienia. Nie ważne, jak bardzo będziesz próbował, on i tak wszystko przeinaczy na swoje. Żadne próby wyjaśnienia czegokolwiek nie miały znaczenia. Tak, stawiać na piedestale... czego? Szaleństwa? Właśnie go tam umieściłeś. Burza wyła wokół niego, a jej cienie w niczym nie przypominały pomarańczy i purpury niknącego za taflą morza słońca. Ale może to jego ciało robiło mu taką krzywdę? Aż tak plątało jego myśli i sprawiało, że komunikacja była niemożliwa? Szukanie usprawiedliwień wcale nie było złą taktyką, dopóki te usprawiedliwienia jeszcze miały sens. A tu? Czy tutaj w ogóle cokolwiek mogło ten sens mieć?
- Prawda najwyraźniej bardzo boli. - Powiedział głosem zadziwiająco spokojnym. Niemal chłodnym. Spoglądał na Flynna z trwogą, nagle nie rozumiejąc tych słów, które do niego kierował. Tego wyklinania. To ciągle ten sam Flynn? Tak, z całą pewnością. Jeszcze bardziej psychicznie niezrównoważony niż w swoim własnym ciele. - Ty jesteś zwyczajnie okrutny. - Nie... on był teraz całkowicie niezrównoważony. To, co było prawdą, uznawał za bycie bucem. Dobrze, no dobrze! Może wcale nie było w tobie łagodności, tak? Ach, tak, oczywiście... Jeszcze zrobiłeś jeden krok w tył, żeby na pewno odsunąć się od tego szaleńca. Nawet z nożem w dłoni nie przechodziły cię takie ciarki, kiedy patrzyłeś na Flynna, jak te, które towarzyszyły tej chwili. Patrzę na ciebie jakby..? Zakończenie się wcale nie pojawiło. Nie musiało. Flynn nadal był Flynnem, ty byłeś nadal sobą - na pewno, prawda? Dusza przecież nie mogła ulec aż takiemu przeinaczeniu tylko dlatego, że...
Przeraźliwy pisk sprawił, że automatycznie zakryłeś uszy dłońmi. No spójrz na to - jakże piękne dzieło życia! Ktoś, kogo się kocha, w takim stanie. Jakie to było... niezwykłe de ja vu. Scena z innej perspektywy, z innego miejsca, kiedy ktoś żebra tylko o odrobinę zrozumienia. Porównanie tak wstrząsające, że wzdrygnąłeś się drugi raz - gdy ten pierwszy miał miejsce przy krzyku, który szybko wszedł w fałsz i okropne tony. Zepsute, złamane. Kolejne dwa kroki w tył. Wszystkie te wypowiedziane słowa nagle traciły na znaczeniu. Może to łuski spadające z oczu?
Gdybyś w to uwierzył - czy ta relacja miałaby jakikolwiek sens?
W uszach dzwoniło i piszczało jeszcze na długo po tym, gdy krzyk Flynna ucichł. Laurent sięgnął do kieszeni po swoją różdżkę. Wzywać Florence? Nie wzywać? Może wytrzymają. Byle do rana, potem szybko zleci. Jeśli teraz wezwie Florence, wrócą do swoich ciał i ona go zobaczy w takim stanie... Przecież ona zabije Flynna na miejscu. Ta uniesiona różdżka, gotowa do rzucenia zaklęcia, opadła w dół.
Jego serce waliło jak oszalałe. Czuł się pobudzony jak po dawce narkotyku. Stał wbity w ziemię przez krótką chwilę, nim w końcu zrobił parę kroków w stronę Flynna i stanął nad nim. Bardzo mocno próbował zrozumieć zachowanie tego człowieka, ale po prostu nie mógł. I nawet nie chciał tego akceptować.
- Jeżeli chciałeś zniszczyć zaufanie, które do siebie zbudowałeś, to brawo. Ładnie sobie z tym poradziłeś. - Stawiać na piedestale? Dobre sobie... Prędzej zastanawiać się, czemu w ogóle chciałeś dawać mu jakąkolwiek szansę, skoro wiedziałeś od początku, jaki to człowiek. Parszywy i paskudny. Czuły i kochający całym sercem. Pieprzenie. - Tak się nakręcasz, że nawet nie widzisz, że tworzysz samospełniającą się przepowiednię. Albo jesteś po prostu takim egocentrykiem. - Pochylił się, żeby go podnieść, pomóc mu podnieść... dźwignąć go na nogi w ten czy inny sposób. - Idziemy spać. Nie wezwę klątwołamaczki, bo nie skończyłoby się to dobrze. - Była w nim szorstkość i ozięłbość. Nawet całkiem jej sporo. Machnął różdżką, żeby koc się poskładał i grzecznie powędrował za nimi. - Wrócisz do siebie, będziesz znowu szczęśliwy i zadowolony. - A to już mówił z goryczą.