Powinien czuć się o wiele gorzej, kiedy teraz spoglądał na Astarotha. Współczuł mu, oczywiście. To uczucie nie przemijało. Co jednak z tym uczuciem, które powinno być budowane na podeście sumienia? Dobre serce. Tyle osób mu mówiło, że ma dobre serce. Miał. Ma? Na pewno miał serce zbyt dobre, tak uważał. Prowadzone drogą naiwności i gorzkim uczuciem potrzeby kochania ludzkości. W jakimś stopniu cieszył się, że mu to mija. W innym - nie cieszył się wcale. Zmiany nie musiały być złe, mogliśmy je jedynie źle wykorzystać. Mogły być co najwyżej bolesne. Nauczkami wyciąganymi chociażby z tego, że z pragnienia, prędzej czy później, rzucisz się do czyjegoś gardła i nie będziesz mógł się powstrzymać. To była nauczka. Więc - zmiany. Na niektóre nie mogliśmy nawet samodzielnie wpłynąć. Niektóre zaś pozostawały poza zasięgiem naszej decyzyjności. Ktoś po prostu wybierał za nas. Układał jakąś piramidkę decyzji, która jemu samemu miała pomóc - no bo komu innemu? Nam? Wampir, który przemienił Astarotha mógł nawet myśleć, że mu pomaga. "Ratuję go". Kiedy śmierć była lepsza od życia? Tam, gdzie musiałeś kraść życie innym, żeby samemu funkcjonować? Brzmi jak całkiem niezły przykład.
Biedny, biedny Astaroth... Na twarzy Laurenta nie gościła jednak litość, nie było tam pożałowania. Była łagodność. Wyrozumiałość. Akceptacja. Zabarwione kroplą smutku, która wynikała z tragicznej historii, która miała szansę ich podzielić, a teraz on sięgał po coś, po co nie powinien. Albo może powinien? Skoro już wiedział, że chyba nie ma szans liczyć na pomoc osób najbliższych?
- W porządku. Rozumiem. - Akceptował. Nie mógł tego zrozumieć w pełni, bo musiałby tego doświadczyć. To doświadczenie zaś leżało poza polem jego zasięgu i nie chciał tego zmieniać. Coś na podobieństwo czuł chyba tylko wtedy, kiedy ta dziwna maź trytonów ubrudziła mu pysk, gdy ugryzł Perseusa i nie potrafił się powstrzymać. - Nie chcę, żebyś traktował moją prośbę jak zobowiązanie. Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze, Astarothcie. Bardzo mi zależy, żebyś na siebie uważał i jeśli coś będzie nie w porządku - wycofał się odpowiednio szybko. - By nie parł do przodu jak szaleniec. - Dziękuję ci za to miłe spotkanie. Powinniśmy się umówić. Na jakąś herbatę, żebym nie był znowu pijany. I może tak, żeby niekoniecznie mieć widownię. - Chciał to zakończyć jakimś żartem, chociaż drobnym. Akurat brak widowni był ważny. Z jednej strony - powinien być, mniejsza szansa, że Astaroth coś odwinie. Z drugiej zaś strony im mniej ich razem widziano, tym lepiej. Mniejsza szansa, że dostanie się istnienie tej relacji do niepowołanych oczu i uszu. - Uważaj na pocztę. Nie ufaj sowom w przesyłaniu wrażliwych informacji. - Powiedział, kiedy już się podniósł, ale jeszcze gestem dłoni dotykał stolika. - Miłego wieczoru, Astarothcie.