14.02.2025, 12:52 ✶
– Wcześnie, Livy. Jest wcześnie – sprostowała Brenna i nawet gdyby nie te podkrążone oczy i bladość (sama na takie objawy stosowała cudowny puder i jeszcze cudowniejszy krem Potterów, mogłaby być dla nich najlepszą reklamą) chyba w tym momencie i tak uznałaby, że Olivia spędziła całą noc nad kociołkiem. – Tak, przyszłam po eliksiry, ale pomyślałam, że przy okazji podrzucę ci książkę.
„Zamówienie” było w istocie zadaniem dla Zakonu Feniksa, i tym bardziej Brenna nie zamierzała tylko po nie wpaść i wypaść, bo to nie tak, że Olivia była jej pracownicą. Poza tym nawet gdyby spieszyła się bardziej niż się faktycznie spieszyła, nie wybiegłaby stąd ot tak, po tym, co powiedziała pani Quirke.
Nie odzywała się przez chwilę, pozwalając, aby Quirke obejrzała książkę, chociaż odnotowała sobie w myślach, że będzie musiała następnym razem przynieść jej jakąś absolutną nowość.
– O, znasz ją? A czytałaś Perswazje? Muszę przyznać, że nie podobały mi się tak jak Duma i uprzedzenie. Będę musiała spróbować innych książek tej autorki, ale innych nie było w księgarni. Cieszę się, że ci się podoba, była tak ładna, że nie mogłam jej nie kupić, a sama mam zupełnie nowy egzemplarz, więc… – stwierdziła, podpierając się o najbliższy blat i przenosząc na moment spojrzenie z Olivii na kociołek, z którego buchała para. Wiedza Brenny dotycząca eliksirów zatrzymała się mniej więcej na poziomie Hogwartu, gdy przygotowywało się mikstury powodujące czkawkę i proste antidota, nie była więc w stanie rozpoznać, co takiego planowała stworzyć Olivia. – Co tam majstrujesz? Spałaś dziś w ogóle? – spytała, kierując wzrok z powrotem na ich mistrzynię eliksirów.
– Mam nadzieję, że nie wykańczałaś się, żeby przygotować mikstury dla nas? Nie że nie jestem wdzięczna, ale to nie tak, że są potrzebne na dziś albo jutro, a jak wpadniesz nosem w kociołek, to nikomu nie pomożesz – zapewniła. Oczywiście, że to było ważne: eliksiry były jedynym sposobem na utrzymanie kogoś rannego przy życiu. Ale też nie prowadzili szpitala, w którym stale zużywali zasoby, ot dobrze, aby każdy członek Zakonu pewne specyfiki zawsze miał pod ręką.
Na wszelki wypadek.
„Zamówienie” było w istocie zadaniem dla Zakonu Feniksa, i tym bardziej Brenna nie zamierzała tylko po nie wpaść i wypaść, bo to nie tak, że Olivia była jej pracownicą. Poza tym nawet gdyby spieszyła się bardziej niż się faktycznie spieszyła, nie wybiegłaby stąd ot tak, po tym, co powiedziała pani Quirke.
Nie odzywała się przez chwilę, pozwalając, aby Quirke obejrzała książkę, chociaż odnotowała sobie w myślach, że będzie musiała następnym razem przynieść jej jakąś absolutną nowość.
– O, znasz ją? A czytałaś Perswazje? Muszę przyznać, że nie podobały mi się tak jak Duma i uprzedzenie. Będę musiała spróbować innych książek tej autorki, ale innych nie było w księgarni. Cieszę się, że ci się podoba, była tak ładna, że nie mogłam jej nie kupić, a sama mam zupełnie nowy egzemplarz, więc… – stwierdziła, podpierając się o najbliższy blat i przenosząc na moment spojrzenie z Olivii na kociołek, z którego buchała para. Wiedza Brenny dotycząca eliksirów zatrzymała się mniej więcej na poziomie Hogwartu, gdy przygotowywało się mikstury powodujące czkawkę i proste antidota, nie była więc w stanie rozpoznać, co takiego planowała stworzyć Olivia. – Co tam majstrujesz? Spałaś dziś w ogóle? – spytała, kierując wzrok z powrotem na ich mistrzynię eliksirów.
– Mam nadzieję, że nie wykańczałaś się, żeby przygotować mikstury dla nas? Nie że nie jestem wdzięczna, ale to nie tak, że są potrzebne na dziś albo jutro, a jak wpadniesz nosem w kociołek, to nikomu nie pomożesz – zapewniła. Oczywiście, że to było ważne: eliksiry były jedynym sposobem na utrzymanie kogoś rannego przy życiu. Ale też nie prowadzili szpitala, w którym stale zużywali zasoby, ot dobrze, aby każdy członek Zakonu pewne specyfiki zawsze miał pod ręką.
Na wszelki wypadek.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.