16.02.2025, 10:28 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.02.2025, 10:34 przez Baldwin Malfoy.)
Prawdą było, że Baldwin kochał Sztukę całym swoim sercem. Przelałby ostatnią kroplę krwi, gdyby miał przez to udowodnić swoje oddanie. Ale w tej bezkresnej miłości nie było miejsca na ekskluzywność. Nie próbował udawać, że docenia Szekspira bardziej tylko dlatego, że paru dzianych typów przed wiekami oświadczyło, że to jest dobra sztuka. Nie. Doceniał go za kunszt, za głębię myśli prostotę uczuć. Tak jak cieszył oczy klasykami malarstwa, tak zachwycał się fowistami, dadaistami czy nabistami. Szukał geniuszu w impresji równie zażarcie co abstrakcji.
Sztuka nie była warta uwagi, bo ktoś nadał jej ową wartość. I nad niczym w świecie Baldwin nie ubolewał tak, jak w ograniczonym spojrzeniu wielu czystokrwistych, którzy spopieliliby "Strzaskaną Kolumnę" Kahlo tylko dlatego, że ta była mugolką.
Ale ich świat był daleki od doskonałości, więc o swojej miłości do dzieł sztuki niemagicznego świata Malfoy opowiadał tylko po pijaku. I tylko w towarzystwie, które za nic miało to czy ktoś miał w krwioobiegu więcej szlamu niż hemoglobiny, bardziej zastanawiając się czy starczy im na kolejną butelkę chrzczonej ognistej.
Chłopak spojrzał na nią tak jak potrafi tylko spojrzeć prawdziwie zagubiony w świecie kobiecych tajemnic mężczyzna; wzrokiem błądzącym gdzieś hen hen za rozumem. Dobierane? Cienkie? Dobra Matko, Pani Księżyca, ileż było tych różnych warkoczyków? Nabijała się z niego czy mówiła serio? Czy przyjdzie mu tu poznać zakazane sekrety magii wyssane z mlekiem matki tylko przez córki?
- Yyyyy…- Odpowiedział niezwykle elokwentnie jak na aktora przystało.- Takie zwykłe warkoczyki? Młoda ma mnóstwo tych kudłów i lecą jej do oczu i...- Zamilkł wyraźnie pogubiony. To nie wystarczyło tylko wziąć włosów i cyk cyk zamotać tak, żeby się trzymały w ładnym warkoczu?
Zaśmiał się na wspomnienie tych wszystkich “męskich” facetów. Ach tak. Wielcy, potężni mężczyźni, samce alfa, pokonani przez kolorowe spinki.
- Wiesz Alice. Nie jestem magomedykiem, ale… I wybacz mi lekką obcesowość… Nie znam żadnego przypadku faceta, któremu kutas odpadł, bo zaplótł sześciolatce warkocze albo pozwolił sobie pomalować paznokcie.- Wzruszył lekko ramionami, po czym odstawił na moment swój kubek z kawą na teatralne deski.
Słuchał jej uważnie, gdy opowiadała o swoim dzieciństwie. To było zwyczajnie w świecie interesujące - otaczać się tym całym nieznanym światem pozbawionym magii. Nie było to coś w czym osobiście chciałby uczestniczyć, ale już sam fakt, że ojciec jej czytał bajki. Marcus Malfoy nie zniżał się do tak niskiego poziomu uznając, że jego dzieci nie potrzebują żadnych bzdurnych historyjek. Był zbyt pochłonięty swoim własnym światem historii i religii, by zauważyć, że ani Baldwin ani Calanthe nie byli kolejnymi z jego oddanych studentów. Jego matka też należała do... wyjątkowo specyficznych czarownic.
- Młoda ma obsesję na punkcie królowej śniegu i małej syrenki tego całego Andersena. Ostatnio trafiłem też na takich jednych braci. Chyba jacyś Niemcy - Grimm? Bardziej brutalni, ale chyba Fridzie to nie przeszkadza. Kupiłem jej trochę tych książek, bo przysięgam jak jej ostatnio czytaliśmy jej Beedle’a i tą jego bajkę o skaczącym garnku to płakała tak długo aż jej nie transmutowałem małego kociołka, żeby sobie poskakali po Necro… domu cały wieczór.- Pokręcił niemal rozpaczliwie głową.- Księżniczki? Luz. Smoki? Nie ma sprawy. Ale boję się, że jak dojdziemy do baśni o trzech braciach to będę musiał sprawdzać czy każdy znaleziony kamyk na ulicy nie jest kamieniem wskrzeszenia.
Było w takich porankach coś co pozwalało zapomnieć, że gdzieś tam w ciemnościach czai się jakiekolwiek zagrożenie. Że przy pewnych ludziach nie wolno było rozmawiać o mugolach i ich pomysłach. Byli tylko oni, dość chłodne deski teatru i przyjemnie ciepła kawa.
- Co masz na myśli przez “łączyć je”? Wysyłałaś śpiącą królewnę na poszukiwanie fontanny magicznego losu?
Sztuka nie była warta uwagi, bo ktoś nadał jej ową wartość. I nad niczym w świecie Baldwin nie ubolewał tak, jak w ograniczonym spojrzeniu wielu czystokrwistych, którzy spopieliliby "Strzaskaną Kolumnę" Kahlo tylko dlatego, że ta była mugolką.
Ale ich świat był daleki od doskonałości, więc o swojej miłości do dzieł sztuki niemagicznego świata Malfoy opowiadał tylko po pijaku. I tylko w towarzystwie, które za nic miało to czy ktoś miał w krwioobiegu więcej szlamu niż hemoglobiny, bardziej zastanawiając się czy starczy im na kolejną butelkę chrzczonej ognistej.
Chłopak spojrzał na nią tak jak potrafi tylko spojrzeć prawdziwie zagubiony w świecie kobiecych tajemnic mężczyzna; wzrokiem błądzącym gdzieś hen hen za rozumem. Dobierane? Cienkie? Dobra Matko, Pani Księżyca, ileż było tych różnych warkoczyków? Nabijała się z niego czy mówiła serio? Czy przyjdzie mu tu poznać zakazane sekrety magii wyssane z mlekiem matki tylko przez córki?
- Yyyyy…- Odpowiedział niezwykle elokwentnie jak na aktora przystało.- Takie zwykłe warkoczyki? Młoda ma mnóstwo tych kudłów i lecą jej do oczu i...- Zamilkł wyraźnie pogubiony. To nie wystarczyło tylko wziąć włosów i cyk cyk zamotać tak, żeby się trzymały w ładnym warkoczu?
Zaśmiał się na wspomnienie tych wszystkich “męskich” facetów. Ach tak. Wielcy, potężni mężczyźni, samce alfa, pokonani przez kolorowe spinki.
- Wiesz Alice. Nie jestem magomedykiem, ale… I wybacz mi lekką obcesowość… Nie znam żadnego przypadku faceta, któremu kutas odpadł, bo zaplótł sześciolatce warkocze albo pozwolił sobie pomalować paznokcie.- Wzruszył lekko ramionami, po czym odstawił na moment swój kubek z kawą na teatralne deski.
Słuchał jej uważnie, gdy opowiadała o swoim dzieciństwie. To było zwyczajnie w świecie interesujące - otaczać się tym całym nieznanym światem pozbawionym magii. Nie było to coś w czym osobiście chciałby uczestniczyć, ale już sam fakt, że ojciec jej czytał bajki. Marcus Malfoy nie zniżał się do tak niskiego poziomu uznając, że jego dzieci nie potrzebują żadnych bzdurnych historyjek. Był zbyt pochłonięty swoim własnym światem historii i religii, by zauważyć, że ani Baldwin ani Calanthe nie byli kolejnymi z jego oddanych studentów. Jego matka też należała do... wyjątkowo specyficznych czarownic.
- Młoda ma obsesję na punkcie królowej śniegu i małej syrenki tego całego Andersena. Ostatnio trafiłem też na takich jednych braci. Chyba jacyś Niemcy - Grimm? Bardziej brutalni, ale chyba Fridzie to nie przeszkadza. Kupiłem jej trochę tych książek, bo przysięgam jak jej ostatnio czytaliśmy jej Beedle’a i tą jego bajkę o skaczącym garnku to płakała tak długo aż jej nie transmutowałem małego kociołka, żeby sobie poskakali po Necro… domu cały wieczór.- Pokręcił niemal rozpaczliwie głową.- Księżniczki? Luz. Smoki? Nie ma sprawy. Ale boję się, że jak dojdziemy do baśni o trzech braciach to będę musiał sprawdzać czy każdy znaleziony kamyk na ulicy nie jest kamieniem wskrzeszenia.
Było w takich porankach coś co pozwalało zapomnieć, że gdzieś tam w ciemnościach czai się jakiekolwiek zagrożenie. Że przy pewnych ludziach nie wolno było rozmawiać o mugolach i ich pomysłach. Byli tylko oni, dość chłodne deski teatru i przyjemnie ciepła kawa.
- Co masz na myśli przez “łączyć je”? Wysyłałaś śpiącą królewnę na poszukiwanie fontanny magicznego losu?