Nie wypowiedział tego na głos, ale jego usta ułożyły się w przeciągłe "aaah", uśmiech przybrał formę zrozumienia, a oczy - akceptacji. Miała dla kogo - wiec robiła to dla kogoś. Byłby szczęśliwy, gdyby Flynn też tak to uczynił - dla kogoś, skoro nie dla siebie. Wiedział jednak, że ten przypadek był trudny i praca nad nim wymagała dłuższego czasu. Chwilowe "nie będę cię do tego przekonywać" było tylko zasłoną dymną. Adekwatnie do tego, że byliśmy przy paleniu papierosów.
- Pobudza? - Zawsze mu się wydawało, że palenie uspokaja. Nie, nie wydawało mu się - uspokajało. Jak to się miało do tego, że miała pobudzać? Pojęcia nie miał. Z drugiej strony palenie w dużej mierze siedziało w głowie. Zdenerwowany byłeś z wielu przyczyn, zakodowałeś w głowie: "zapalę, będzie lepiej". Było? No... w sumie było. Ponieważ wypełniłeś zapotrzebowanie własnego organizmu na zupełne świństwo. Oto, jak łatwo zdradzał nas nasz własny mózg.
- Właaśnie tę osobę, o której wspomniałem. - Wiedział, jak powinno się mówić o kimś, kto był przy twoim boku. Miał tego tysiące przykładów, potrafiłby odegrać niejedną zaaranżowaną scenkę w swojej głowie. Nagle się okazywało, że żaden scenariusz mu nie pasował. Że to było o wiele trudniejsze, niż mu się wydawało. Albo było trudne dlatego, że nawet nie wiedział, jak wszyscy wokół mieliby się odnieść do tego bardzo nietypowego wyboru partnera? Bał się, że reakcje świata z zewnątrz ich rozdzielą. Mimo wszystkich zapewnień, że nie będzie się tym przejmował, przecież nie byłby gotów rzucić całego świata, żeby być z Flynnem. Nie, zupełnie nie był na to gotowy. - Aaah, tak... taak... - Ona skakała, wylewając z siebie emocje, a on jak zawsze stał jak rama, tylko spokojnie wyciągając dłonie, żeby zyskać z nią ten kontakt cielesny, który pozwalał zyskać zapewnienie o tym, że wszystko jest dobrze. Jak mógłby jej nie złapać, kiedy ona cieszyła się za ich dwoje? A przynajmniej wyrażała te emocje za ich dwójkę. Teraz miał wrażenie, że był pod tym kątem wybrakowany. Tym brakiem umiejętności wyraźnego zaznaczenia, jak bardzo mógł coś odczuwać.
- Jest mugolakiem, tak... - Już samo to wprowadzało go w zakłopotanie. Przecież cała wizja świata opierała się na tym, że będzie miał kiedyś żonę czystej krwi, dziecko i przedłuży ród. A raczej - taka była wizja świata do tego roku. - Ja... ja... - Był zakłopotany. Nie spodziewał się takiej reakcji, ale z drugiej strony chyba nie spodziewał się... jakiejkolwiek reakcji. Uśmiechał się trochę niepewnie, unosił automatycznie kąciki ust, kiedy ona się tak cieszyła. Jej radość zawsze była zaraźliwa i lubił na nią patrzeć. Bardzo go cieszyło to, że nadal tak lśniła i można było się ogrzewać w jej cieple. - To całkiem świeża sprawa. - Wydusił z siebie w końcu i odetchnął, starając się odprężyć. - I szybka, za szybka jak dla mnie. Byłem już zmęczony, więc trochę... skoczyłem na głęboką wodę. - A TEN romans miał bardzo wiele "ale" za swoimi plecami. - Flynn. Ma na imię Flynn, pewnie go kojarzysz. To The Edge z Fantasmagorii. Swoją drogą... wszystkie plotki o gibkich ciałach tancerzy i akrobatów to czysta prawda. - Jego niewinny uśmiech nie pasował do tego, co powiedział i doskonale zdawał sobie z tego sprawę.